Tot dan

totdat we zijn geheeld
vormt 
de ontkenning 
van de dood
de sokkel van ons zelfbeeld

Until we're cured
Will the denial of death be
The way our selfesteem
Is assured

in Dreams (M)

ik droomde vannacht van je
we waren bijna 
liefdevol intiem

tot mijn verassing

maar er dreef iets af
er ging iets mis
en het begon te regenen
waardoor het 
tot een einde 
niet kon komen

en zo lijkt het
zal het altijd zijn met de liefde 

waarvan we dromen




I dreamed of you last night
we were almost there
lovingly intimate

to my surprise

but something drifted away
something went wrong
and it started to rain
because of which it
could not come to an end

and so it seems
it will always be with

the love of our dreams

wat ik me nu al een tijdje afvraag

wat als jij

wat als ik

wat als wij

wat als jij en ik

wordt vervolgd

bleven

we hebben
maar
heel even
te zorgen
voor een
oneindig
leven
Afbeeldingsresultaat voor oneindig teken

robotica

ik stofzuig de keuken
terwijl ik denk
hoe laat zou het zijn
en kijk omhoog naar de klok
die staat stil zie ik

maar
minimaal een seconde
minus
de tijdsduur van mijn gedachte
later
tikt hij verder

en dan realiseer ik me pas

dat er in de tijd
tussen mijn gedachte
over het stilstaan
en het verdergaan van die klok

minimaal een seconde
minus
de tijdsduur van mijn gedachte
absoluut 
niets 
was





toe

laat me toe
je hoeft me niet
geweldig te vinden
mooi jong of knap

want hoe je ook zoekt
in mij is dat niet te vinden
en van binnen verblind het maar

kom maak je vrij
laat me toe
naar waar de liefde smaakt

kan wat mij betreft
ook via dat
gladde weefsel

geen probleem




doorleven

het venijn
zit in de staart
daardoor onstaat

aan het einde
aldus verzwaard
de dip

die
door het leven

zal worden opgeheven

(want zo werkt dat)

met een wip


hee

ik geloof nog steeds
dat er een wereld is
niet van jou
en niet van mij
en toch van iemand
is
wat ze zei

en toen zei ik
dat ik geloof
dat er helemaal
geen wereld is
niet voor haar
en niet voor mij

maar toen was het al voorbij


samen/together

de beste manier 
 om te gaan
is 
tevreden zijn
over
wat je hebt gedaan
om 
het tegen te gaan


Mark Hollis ( 1955-2019 ) 

the best way
to go
is to see 
what you have done

to resist this

terug naar af


sommigen ontvangen hun energie 
direct van de zon
dat vindt de zon geen probleem
die heeft er nooit genoeg van

maar je moet er wel op tijd bij zijn 

anderen 
niet op de goede tijd 
op het goede moment ter plekke
moeten  teren op Goden in hen 
die niet tot leven willen komen

mogelijk daarom zong ze

om ze wakker te schudden


some receive their energy
directly from the sun
that's  no problem
she never has enough of it

but you have to be there on time

others
not at the right time on the spot
have to rely on the Gods in them
who do not want to come to life

possibly that is why she sang

to wake them up

exploseef

daar zit ik dan
mijn leven zo een beetje
te verteren
sommigen dichters beweren
zo las ik net
dat ze aan een gedicht
wel een dag
soms wel een week
of langer
werken
wat een onzin
zo lang duurt het leven niet eens

Een klotebaan

zoals de aantrekkingskracht
tussen de aarde en maan
verre blijft van de waan
dat de een in de ander 
kan opgaan

zo leeft ware liefde
zijn leven
in zijn eigen tijd

in zijn eigen baan


hier staan ze

mijn gevoelens
voor haar

onoplosbaar
leesbaar

afterdans

kom laten we gaan
dansen hop komop
kijk daar gaat al een been
en verdomd
nog een
pas op
daar beweegt een arm
en ja hoor
daar wringt een elleboog

kijk dan vader oh lieve vader
en moeder

ik dans

Hallo hier Hilversum

twee zachte eieren uit Leiden
waren zich onwetens aan het voorbereiden
op de teleurstelling en de strop
die volgt op het garen in eigen sop

en zo werd hun gezamenlijk ontbijt
op den duur ingehaald door vadertje tijd

een hard gelag voor beiden






labiel

zolang ik liefheb
wil ik leven
zolang ik leef wil ik

ach laat ook maar

weisheit gesgifd

woorden worden achterhaald 
met de snelheid van het licht

dat valt op

de met stomheid 
geslagen werkelijkheid van het gedicht


liefde voor later

ooit zat ik in een bootje
een rubberbootje
papa Boeddha tegenover mij
de zon brandde het water
stroomde ruisend voorbij

ach mijn pappa
wat lette je lief op 

ik hield toen al veel van je
al realiseerde ik me dat pas
na
heel
heel
heel
veel

water


halfrond

jij bent op een
kwade dag
opgestaan
daarop
met het verkeerde been
naar een wereld
met andere
sterren
en de maan
in een andere
baan

vertrokken

alles achter je
met de nek bekijkend

living on the edge

de weg van
de minste weerstand
heeft geen doel
geen richting
kiest gedwongen
de zachtste kant

daarom kiezen we liever zonder omweg
van wieg tot graf
één levenspad, één weg, één kanaal
want denken we allemaal
des te gemakkelijker komen we er dan vanaf

maar zodoende leven we kort
en met de meeste weerstand

is dat niet straf ?






wedden

ok, het is idioot
maar alles wat leeft
is leven na de dood



effe

of je nu een Farao bent geweest
Koning met een grote kop
een warrige scheidsrechter
met een vroege slok op

de woede van de verliezers
over zich afroepend
van alle elf

je moet weten
dat niets iets uitmaakt
want alles wordt
uiteindelijk vergeten

en de eerste die je vergeet
ben je zelf

Teentje Hermans

als eentje
nou geen ennetje had
rijmde het op plaidje
waar ik zo graag
met jou
onder zat

maar eentje
heeft wel
een ennetje
en daarom is
eentje
onder een plaidje
ongerijmd alleen

wist je dat


kheus

wie direct
voor zichzelf kiest
kiest voor even
wie indirect
voor zichzelf kiest
kiest voor het leven

Lijk Me please

sommige vrienden zeggen
dat je afstand nemen moet
anderen dat je niet te lichtvaardig over
abortus mag denken
laat staan doen
nu, dat laatste ben ik niet van plan
op mijn leeftijd notabene

van mijn vrienden moet ik
het ook al niet hebben

maf

misschien een beetje straf

maar stel nou
dat ons onbewuste
zelf ook weer
een onbewuste heeft
als ware het
een oneindig lange trein
van droste-cacao-bus-effecten
op weg naar het eindstation
van ons zijn

en dat we de verzameling
van die oneindige hoeveelheid 
onbewustheid 
God noemen

dan zijn we van dat gezeik
ook weer af




strop voor strop

als je keel dicht zit 
en alles voelt 
van top tot teen
gedreven in het nauw
en je loert al om je heen
naar een geschikt stukje touw

stop dan even 
en luister naar dit lied
want als je dat doet
OK <<< link
dan doe je het niet


troost

je haar
raar achterover
onzeker
vallend
je nek je oorlel
alles biedt soelaas
zolang het maar
aangeraakt kan worden

zwaartemacht

we bekijken ons zelf
als de rivier
die aan ons voorbij stroomt
door de zwaartekracht
daar begint het
denken we
en dat we dan iets weten
van die rivier
en dus van ons zelf
maar die bestaat alleen
door ons vergeten

hoe gaat het, maak je nog wel eens een flauwe woordspeling?

het gaat goed met Nederland
want
door de vergrijzing
dus
loopt alles
op rollatortjes

Eigenliefde Eerst

eigenliefde 
op de eerste plaats
naastenliefde 
op de tweede

dat is gevoel met rede

daardoor is ware liefde 
ten eerste weggelegd
voor mijn liefste 
eeuwige tweede




heminisme

ik wou
dat ik mijzelf
had kunnen krijgen

uitgelaten
van mij zelf verlost
mijzelf
weer inlijven



Bonoboos

zoiets als opnieuw beginnen
kan alleen in een wereld
waar het binnenste buiten is
en het buitenste binnen
die omgekeerd is 
als ware het de ware
die je ooit vergeten bent
waarlijk te beminnen





Het loopt gesmeerd

Op weg naar Groningen, met Rob, Rob, ik en mijn obsessief liefdesverdriet.
Lust For Life genoeg, al hadden we geen idee wat we er mee moesten.
Misschien konden ze er in Appingedam wat mee.
Maar neen, waren ze daar een jaar eerder nog leuk, stil zwijgzaam, stoer afstandelijk, onafhankelijk en de vriendin van de tweelingbroer van Rob, Peter, een heel mooie Groningse, nu werd de hele straat bewoond door heroïne-verslaafden.
Dat hadden ze snel gedaan.
Peter, en zeker zijn  heel mooie Groningse, waren niet aan de crack overigens, maar het drukte toch enigszins de stemming.
We zagen het Nederlands elftal het WK verliezen van Argentinië.
Meer viel er niet te beleven.
De op visite zijnde vrienden van Peter konden we geen geld lenen want dat hadden we nodig voor de terugreis.
De door ons opgelapte Fiat gaf halverwege definitief de geest.
Maar gelukkig reden de treinen en bussen toen nog op de goeie ouwe tijd.



overdrijven

kan het zijn
dat de overgebleven stilte 
uit jouw verdwenen leven
het mijne is binnen gedreven

dat deze nu aan mij is gelinkt

en zou het kunnen
dat het daardoor is
dat alles nu zo eenzaam klinkt





hij kon het niet laten

iets neerleggen
en het loslaten
en je er dan bij neerleggen

en nooit meer opstaan
dat is
moeilijk gezegd

zoals het leven was
als het is gedaan

Derfenis

op de laatste ademtocht
strijkt eenieder
met gekromde klauwen
neer op het vinkentouw
van het gemis

maar gelukkig is ie daar
de Notaris
die desondanks  
zijn drankprobleem
brilletje en buik
toch precies weet
voor wie
wat is geweest
nu is

de zestiende

leg ik mijn moeder
op haar linkerzij
ze is rustig zo

even later overlijdt ze

ik zit achter mijn laptop
en klik mijn ogen uit

vlijbaan

donder toch op met je gedichten
ik maak er zelf wel een

zoals

vanaf de heuvels
de rivieren lopen
als water naar de zee

zo gaat het met deze woorden
die naar ik slechts kan hopen
door mij verloren
in jou worden herboren
tot een gedicht voor twee


vergif mij

pas als het met vergiftiging
van het gekrenkte ik 
door alles overheersende verblinding
is gedaan
dan pas
kunnen we
elkaar
weer zien

en wie weet misschien
neen dat weet ik zeker

kan alleen zo
nu
en
dan
vergiffenis ontstaan


Onderwijs

alleen als ik terugga 
naar het verleden 
vind ik rust 
en dat komt 
denk ik 
omdat slechts daar de strijd
tegen het onrustig makend ongewis 
in het heden 
voorgoed gestreden is


 

alleen maar

ik vind jou zo lief
omdat je er niet bent

zo mooi omdat je je
hebt afgewend

zo eenzaam

Jarmusch

Louis Hartlooper, 11-2-2017 13:15 uur
Voor mij een oud hippie stel aan de kassa.
Zij:'Zal ik vast wat te drinken halen?'
Hij: 'Ja, een vieux.'
Zij: 'Nu al?'
Even later hoor ik haar aan de bar twee vieux bestellen.

De film is goed en ik kom naar buiten met dit gedichtje:

Met water is het begonnen
Door zonlicht ontwaakt
Is het gaan stromen
Tot aan de zee geraakt

Met water is het begonnen
Maar van sneeuw is het gemaakt


Ok, rijmelarij 1e klas,
maar van die vieux is mooi waar

wie

tel het aantal vaders
waarbij je gekoesterd
en geborgen
veilig
en zonder zorgen
op de knie of
op de schouder zat

deel dat
door het aantal moeders
waardoor je
onvoorwaardelijk
werd liefgehad

als dat een een is
heb je mazzel
want dan ben jij dat



lopende zaken

ik heb een heel fijne fiets
verder niets

bangst

vanochtend toen ik wakker werd
was er niemand dood
dat viel mee en
er ging een rilling door me heen
van geluk

of toch
van angst

want de start
van de strijd
om het bestaan
start weliswaar
aan moedersschoot
maar wordt gewonnen
door de dood

eerlijk duurt het langst

Troemp

Gisteren liep ik wat verdwaasd door de Zeeman.
Daar liep een zekere Henriette Ottenbros met een vriendin.
Haar monoloog luidde ongeveer als volgt:

ik zeg hem
maar ik heb helemaal niks besteld, zeg ik
en ik zeg tegen hem
want als ik iets besteld had dan had ik het toch gehad ?
maar ik heb dus niks gehad
alleen die rekening dus
zeg ik 
maar dat komt omdat de zwager van mijn halfzus zijn broer 
ons een cadeau wilde geven en dus iets besteld heb op mijn naam 
maar het naar zichzelf heb laten sturen 
en toen zegt hij
maar dan moet u een formulier indienen wegens internetfraude 
en ik zeg maar neen dat geeft maar gezeik weet je en er is
al zoveel gezeik en
dat is ook zo iets
er ligt hier nog een rekening van 340 euro voor internet gebruik op mijn naam
maar ik gebruik helemaal geen internet... 

De winterhandschoenen zijn al weer uitverkocht overigens.

flieg

reïncarnatie ja graag
maar nooit ontmoet ik iemand
die zich zijn vorig leven herinnert
als dat van een pissebed
of een zielloze mug
een duffe kameel
met twee slappe bulten op zijn rug

neen altijd weer die megalomane
pyromaneske Jeanne d'Arc






Stier

'Hmm, kort lontjeeeuuh' mompelde de Kreeft.
'Zei je iets?', vroeg de stier
'Neen,tenminste ik geloof het niet, ik kan het me niet zo gauw herinneren in ieder geval', zei de Kreeft. Hij schuifelde wat naar achter.
'Weet jij toevallig wat Barcelona dit weekend heeft gedaan?' Vroeg de Stier weer. De Kreeft had geen idee. 'Ik denk wel dat ze op tijd naar bed is gegaan. Ja dat moet wel want haar lichten waren uit, eerst waren ze wel aan natuurlijk maar niet zo erg lang.'  De Kreeft hoopte maar dat dit was wat de Stier wilde horen. Deze stopte met herkauwen. 'Ach Barcelona, de liefde van mijn leven zuchtte hij, maar ja, geen doorzettingsvermogen hè, geen panache, geen brio, geen self-esteem van enigerlij waarde, keine Ausdauer, die der den die kleine Barcelona!' 'Nou ja, maar ze ging toch maar mooi vroeg slapen, dat vind ik best knap, mij lukt het vaak niet. Niet als ik het van plan ben tenminste. Anders val ik altijd wel zo in slaap.'
Stier en Kreeft babbelden nog enige tijd verder. Aan de einder verdween een schip. Daar gebeurde wel van alles. Zo sloeg een Spaanse bootsman met een Engelse sleutel de derde stuurman, ook van Spaanse komaf  tot bloedens toe op zijn kop omdat deze hem Puta de Mama had genoemd.
Maar ja. Dat was daar, en wij waren hier, tot nu toe dan.
Want nu gaan we slapen.

Welterusten Barcelona, licht uit.


proletiek

flauwekul
gedeeld door
een nul
geeft
oneindig veel gelul

jhei

en dan laat je me een gedicht lezen van je

over oude mensen
met een gezamenlijke richting
zonder franje

maar het mooiste gedicht was je
toch echt zelf op je hei
met je korte dappere beentjes
je mooie oranje schoentjes
met daarin ongetwijfeld
tien kordate teentjes

die ik overigens best een keer
stuk voor stuk
wil ontmoeten
alle tien

want al heb ik niks
met voeten
wie er mee weg liep
kan ze niet meer zien


SUB PRIJS

Toen Fedor vanochtend in de spiegel keek zag hij niet zich zelf maar een sprookjesachtig  mooie en lieve vrouw die een A4-tje met tekst ophield. Vanwege het spiegeleffect kon hij de tekst niet zo snel ontcijferen maar na wat gepuzzel kon hij er dit van maken:
"Hallo ik ben Annemiek de Middelfee, vanwege je 12 en een half jarig vrijgezel bestaan mag je een wens doen. Maar, let op, ik ben maar de Middelfee dus maak het niet te dol want ik kan wel een beetje toveren maar beloven kan ik niks."
Fedor had van kinds af aan altijd al de wens gehad dat zijn vrienden, die hij niet had overigens, een suprise party voor hem zouden organiseren. Daarom zei hij zacht: "ik zou graag een keer een suprise-party willen hebben op mijn verjaardag." De Middelfee pakte een briefje waar op ze schreef: "! dro ni tmok kO", wreef drie keer over haar poes en weg was ze ! "En doe er een grote liefde bij" fluisterde hij.
De volgende dag was Fedor jarig. Anders dan anders was iedereen op het werk erg vriendelijk tegen hem. Zijn baas kwam zelfs even uit zijn kamer om hem te feliciteren. In de loop van de dag zag hij een paar keer collega"s op samenzweerderige wijze met elkaar staan te smoezen. Als hij dan in de buurt kwam zwegen ze plotseling en keken elkaar veelbetekenend aan. Vriendelijk knikte iedereen dan naar hem tijdens het voorbijgaan.
Tijdens de lunch kwam de lieftallige secretaresse Hannah hem een briefje brengen. Het was een bericht van Renske van de Postkamer, ER LIGT EEN PAKKET IN DE POSTKAMER VOOR JE, WIL JE DAT VOORDAT JE VERTREKT EVEN OPHALEN, HET LIGT IN HET ACHTERSTE SCHAP, DE DEUR STAAT OPEN, IK HAD HET JE WEL WILLEN BRENGEN MAAR IK BEN ZIEK NAAR HUIS WANT IK HEB DIARREE, xxx Renske.
Zoals altijd ruimde Fedor om tien voor halfzes zijn spullen op en vertrok. "Fijne verjaardag, prettige avond en vergeet niet nog even langs de postkamer te gaan" riep Hannah hem na. Her en der klonk een gesmoord gegiechel en iemand proestte het zelfs uit zo leek het. Bij de postkamer aangekomen zag hij de deur op een kier staan. Hij ging naar binnen en terwijl hij bij het achterste schap aan kwam hoorde hij hoe de deur dicht ging en daarna op slot werd gedaan. Er lag geen pakket. Fedor ging terug naar de deur maar die kon van binnenuit niet worden geopend. Een keer riep Fedor "HELP", toen ging hij op de grond zitten wachten.
Om 8 uur hoorde hij iemand de deur van het slot doen en zich daarna snel uit de voeten maken. Hij stond op, opende de deur, ging naar de fietsenstalling pakte zijn fiets en reed naar huis. Toen hij de sleutel in zijn voordeur deed onderdrukte hij met een rilling een groot gevoel van opgewonden verwachting. Hij opende de deur en daarna, met een forse zwaai, de woonkamerdeur. Die was leeg en donker, Fedor deed wat lichten aan maar de kamer bleef leeg. Ook de slaapkamer was leeg als hij altijd was. Tot zijn zeer grote verbazing was er helemaal nergens niks of niemand. Hij ging voor de wastafelspiegel staan en keek naar zijn verbaasd en verbouwereerd gelaat.  "Wat een stomme kutfee!!!" riep hij tegen zijn spiegelbeeld. Hij voelde het bloed kloppen in de ader op zijn linker slaap.  Boos liep hij daarna de woonkamer in en plofte op de bank: "Godvoordedomme !" maar wacht maar, dit keer zou hij niet alleen blijven op zijn verjaardag, hij ging zich misdragen in het buurtcafé.
Hij stond op en vertrok naar het café. Daar aangekomen zette hij zijn fiets weg en ging naar binnen. Terwijl hij het donkere gordijn van het halletje opzij schoof zag hij even niets in de donkere en stille ruimte achter het gordijn. Maar plotseling ging het licht aan en brak er een gejoel en gejuich los uit de kelen van al zijn collega's en vrienden (als hij die had gehad). "For He's a Jolly Good Fellow"  zongen ze in koor. Totaal verrast keek hij in het rond. Zelfs de Middelfee was gekomen zag hij. "Let niet op mij, ik hoor hier helemaal niet thuis !" riep ze vuurrood van verlegenheid terwijl ze als een idioot over haar poes zat te wrijven.
En misschien wel  tot zijn allergrootste verbazing hoorde Fedor zichzelf toen zeggen: "Ok, maar nu je hier toch bent, wil je wat drinken ?".
Nog roder werd Annemiek de Middelfee, maar het wrijven stopte en verlegen knikte ze ja.


zonder te laten

ik heb voor de spiegel gestaan
door de ogen
ben ik naar binnen gegaan
toen zag ik mijn vader
via zijn ogen
ging ik verder naar binnen
toen zag ik mijn zonen
opnieuw beginnen

bergen op zoom

het egoïstisch gen
weet wel 
waar het zich 
met een ander 
kan  verbinden
maar niet waar
het de ander
geen ander
zal vinden











https://www.facebook.com/1781796138711022/videos/1741102702799297/

Noordenwind

om op krachten te komen
na al het oorlogsgeweld
logeerde mijn vader als jochie
bij een Groningse boerenfamilie
zo heeft hij mij ooit verteld

op zondag
na kerk preek en erwtensoep
mocht hij dan mee naar het café
waar rijke boeren
sigaren rookten
jenever dronken
en zwegen

wel lichtte eenieder van hen
op zijn beurt
de helft van zijn reet
en liet dan vervolgens
zonder enig blikken of blozen
een enorme scheet

CU

laten we een andere wereld binnengaan

een wereld waar we alles

wat niet zachtaardig
in ons is
buiten laten staan

kom

kijk me aan
pak mijn hand

we gaan


JC

alle begin is

ik vroeg aan een spin
een web voor mij te spinnen
in de vorm van een hart
zodat ik zo
door haar beroerd
kon gaan ....

maar de spin onderbrak me
midden in mijn zin

en sprak snel maar onverdroten

nee 
daar ga ik dus niet aan beginnen
want alleen al het vanwege het feit
dat je zoiets wilt weet ik
dat je haar allang
in je hart hebt gesloten

dus stop met lullen en begin te minnen
trouwensvan 3D spinnen snap ik de ballen en kan ik geen kloten

Cassius Closed

ook ik had een speciale band met hem
reisde over zeven zeeën
om hem te zien en te spreken
bij het Vrijheidsbeeld ging ik rechtdoor
links af en daarna was het
nog  een 1000 kilometer kruipen
en toen maar aanbellen en hopen

maar er deed niemand open

take dad!

niks is er mis
met mijn bewering
dat toeval slechts
het uiteindelijk gevolg
van een oneindig aantal
oorzaken is

hth zug

alleen het licht
door jou weerkaatst
maakt het mogelijk
mij te genieten
bedacht ik laatst

alleen die lig
deur jou weerkaats
maak dit moontlik
my te geniet
uitgedink ek laas

wilskracht

in mijn hierop volgend leven
ga ik het totaal anders aanpakken
en vergis je niet
als ik me iets voorneem
dan doe ik het ook !

alle begin is moeilijk Winfried

Winfried Bonifatius

wilde heel graag bekeren
zijn vader wilde dit niet
maar och hij deed het toch

hij ging eerst naar Friesland
maar die vonden het maar niks
ze waren heel druk met oorlog voeren
dat was hun lust en hun leven

dus
en nu citeer ik Wikipedia maar even
werd hij door deze gebeurtenissen 
gedwongen huiswaarts te keren


dank voor stank

citaat van de week
gehoord op de trappen naar de Media Markt

'het stinkt hier naar zeik '

reintegratietraject

ik fietste het plein op
stopte
het was donker
ik keek om mij heen
was alleen
en begon te wenen

twee Ufo's
elektrisch zoemende wieltjes
knipperende lichtjes
en Nieuwe Nederlanders
als trotse kapiteintjes
verschenen

een van hen vroeg
warmhartig bezorgd en lief

GAAT HET MENEER?

waarop ik zei
ja jeetje
soms doet het leven pijn
maar nu niet zo erg meer
dank jullie wel
en nu ga ik maar weer

en ik ging want ik
als oude jankerige egocentrische Autochtoon
ervaar zoveel meeleven van de Nieuwkomer
toch nog steeds een beetje
als zeer welkom
maar ook als
buitengewoon



november 2015
http://nos.nl/ek2016/artikel/2116994-video-portugees-jongetje-troost-ontroostbare-franse-supporter.html

bij voorbaat

Lieve Heer van het Heelal
en als er nog meer is dan dat
ook goed

zou u
in geval er zoiets
als reincarnatie bestaat
ervoor willen zorgen
dat het de volgende keer
allemaal wat beter gaat

dank u

Let's Talk About Sex

dit is geen gedicht
maar een liedje
een lofliedje

of  gezegd
met Engelse tong
een lovesong

over Adam en Eva
en een appel
het verbod om er van te happen
alles wat niet mag
volgens sommigen de F1
Max Verstappen

en dan noem ik de de slang erboven
ook nog maar even

eigenlijk zo een beetje dus
over het krankzinnige van al het leven

maar bovenal een liedje
over het onbegrijpelijk hardnekkig
menselijk Spermatozovergeetmenietje


foto tuin appelboompje 18 mei 2016

Vadertje Bio

Er wordt tegenwoordig weer veel de nadruk gelegd op het 'tegennatuurlijke' gedrag/ingrijpen van de mens in de 'natuur'. Daarom even dit:
Dna heeft alle eigenschappen in zich om zich te handhaven en zich voor te planten. Anders was het er niet. De wisselwerking tussen al dat dna zorgt voor muterende effecten waarvan sommigen effecten leiden naar een kleinere kans op overleving en andere naar een grotere.
Het tegennatuurlijk ingrijpen van de mens is daarom een contradictio in terminis omdat de mens met al zijn dna een onlosmakelijk deel is van de dna soep die we 'natuur' noemen. De 'aanval' op het menselijk dna van de mens door het dna van de pest bacterie(n) werd uiteindelijk succesvol  afgeslagen door een leger van vele miljoenen doden. Vandaag de dag en met de inzichten van nu doen we dit anders.
Het opbouwen van weerstand tegen dood en verderf geschiedt nu eenmaal op onnavolgbaar veel manieren en langs ontelbare wegen. En ze zijn wat mij betreft allemaal van God.
En of ze van God los zijn of niet, wie het weet zal het niet zeggen.

http://www.agriholland.nl/dossiers/gmo/home.html

vrienden voor het even

Het ontbreekt mij eenvoudig weg aan een beste vriend. Het mogen er best meer zijn overigens maar een is onmisbaar. Dit dacht de Kreeft vanuit een gevoel van belang. En Kreeften zijn heel gevoelig dus als ze iets als urgent ervaren dan is het ook zo. De Kreeft keek eens om zich heen. Golven spoelden af en aan en rolden telkens zo een beetje tot aan zijn achterpoten. Soms eroverheen en dat was dan een lekker gevoel maar ook wel fris. Hij draaide zich op zijn rug en voelde de zon op zijn buik schijnen. Dat was lekker warm. Met zijn ogen een beetje dichtgeknepen tegen het zonlicht keek hij naar de rotswand die boven hem uit torende. Heel in de verte zag hij een Steenbok langs een met karig groen begroeide richel bewegen. Driftig gesticulerend met zijn kop, zo leek het, ging hij stapje voor stapje langs het groen. Een Steenbok zou best eens een heel goede beste vriend voor mij kunnen zijn, we hebben weliswaar niks gemeen maar dus wel altijd wat om over te praten. En meer dan zo een reden hoef je niet te hebben vond hij.
Nadat de Kreeft dit allemaal bedacht had haalde hij uit zijn holletje een washandje, maakte het nat en legde dit op zijn hoofd. Tegen de zon. Hij ging naar de Steenbok klimmen.
Kreeften kunnen niet goed klimmen en ook zakte het washandje steeds over zijn ogen en pas als hij dan een schaar vrij had, waarmee hij het washandje kon terugschuiven, kon hij weer kijken naar hoever hij al was. Telkens was dat niet ver want het was telkens nog een heel eind. Het is nog een heel eind dacht de Kreeft dan, zeker voor mij want ik kan niet goed klimmen, ik heb het niet in de genen. Maar na een hele tijd, om precies te zijn drie uur en drie kwartier, kwam hij bij de richel met de Steenbok aan. Goedemorgen zei de Kreeft, en oh neen pardon, goedemiddag. Ik vraag mij af Steenbok, zou u mijn beste vriend willen zijn? Ja dat is goed sprak de Steenbok. Fijn dat is dan geregeld zei de Kreeft weer. Dan heb ik nog een verzoek als  u het niet te veel gevraagd vindt, maar zou u het washandje op mijn hoofd willen nat maken met wat spuug? En het is misschien goed om te weten dat ik niet vies van u ben. Zo gezegd zo gedaan en na precies 2 uur en 20 minuten keerde de Kreeft terug bij zijn holletje. En dat was net op tijd want het washandje was droog geworden en het kriebelde behoorlijk daarboven op zijn hoofd. Morgen zou hij weer gaan dacht de Kreeft. Want een beste vriend, zo had hij vandaag geleerd, daar moet je wel wat voor doen.

Afbeeldingsresultaat voor steenbok

buitenblad

gisteren reed ik
op mijn fiets
langs alle blaadjes aan de bomen

en ik bedacht dat ik
nog veel meer houd van jou
dan al die blaadjes
waar ik zojuist
was langs gekomen

de sluis verhaalt

Het was een zomeravond en  windstil. Ik voer als lichtmatroos op het ms-Breda. Zij was van Amsterdam op weg naar de sluizen van IJmuiden. Vanwege het mooie weer bevond het merendeel van de bemanning zich aan dek. Zelfs de machinist was uit zijn machinekamer gekomen en zat onderuit gezakt op een bankje. De kapitein, de loods en de matroos van de wacht, Jan Bol mijn vriend, voorbeeld, steun en toeverlaat tijdens mijn avonturen op de grote vaart, waren op de brug. De kapitein en de loods waren oude zeevaart-schoolvrienden en dat moest, zo hoorde ik later van Jan, worden gevierd. Het was 20 augustus 1978, een uur of 8 in de avond. Hing er iets in de lucht? Neen, op een grote rode ondergaande zon boven Amsterdam na, hing er niets in de lucht.
De ms-Breda was een niet erg mooi schip. Het had ook nog eens een relatief kleine motor die vaak stuk ging. Het is handig om te weten dat als een scheepsdiesel van een zeeschip in zijn achteruit wordt gezet, eerst de motor wordt stilgezet, daarna worden tandwielen omgezet en wordt de motor opnieuw gestart. Dit starten gebeurt door perslucht boven de zuigers te laten ontsnappen. Hierdoor komen zij weer op gang. Deze ontsnappende lucht geeft bij het verlaten van de schoorsteen een prachtig geluid. Maar dit terzijde. Af en toe, niet vaak, ging er iets mis met die omzetting. Dan begon de diesel van de ms-Breda, nadat hij opnieuw was gestart, nukkig weer vooruit te draaien. En dit, terwijl de telegraaf op de brug dan 'achteruit' aanwees. 
We waren zo goed als helemaal de sluis binnen gedreven toen het gesis van de ontsnappende lucht klonk. Er ging een trilling door het schip en we begonnen weer vaart te maken. Blijkbaar wilde de loods ons voor in de sluis hebben dachten wij, de mannen aan dek. De kapitein schonk nog eens bij, 'weet jij nog die keer dat ....', en begon weer een herinnering op te halen. Na enige tijd ging er weer een rilling door het achterschip. Het schroefwater werd met groter wordende kracht weggeslagen en het, vrijwel ongeladen, schip 'schoot' nu welhaast naar voren. De machinist schrok wakker, herinnerde zich iets en rende terug naar zijn machinekamer. De Breda bewoog zich nu vastberaden, op halve kracht vooruit, de sluis verder in. Ik realiseerde me dat er iets onomkeerbaar's ging gebeuren.
De voorste, nog dichte, sluisdeur kwam snel dichterbij. Achter deze deur lag het water van de Noordzee. Dit zou zo dadelijk, nadat we de sluisdeur hadden doorboord, ongestoord, via het Noordzee-kanaal, naar Amsterdam gaan lopen dacht ik. Ik verheugde me op wat zou gaan komen. Naar voren kijkend zag ik de bemanning in grote haast de 'bak' -het verhoogde voorschip- af komen gerend en gestruikeld. Dat zag er veelbelovend uit. Ik keek vervolgens naar achteren, naar Amsterdam en zijn rode zon. De sluisdeur aan die kant werd met grote snelheid dichtgeschoven. Hoewel dit er ook spannend uitzag vond ik het jammer: het had me leuk geleken om met schip en al binnen een half uur terug te spoelen naar Amsterdam, of wie weet Utrecht of nog verder. Maar de dichte deur zou dát gaan voorkomen. De arme kapitein had inmiddels wel in de gaten dat er iets heel erg mis aan het gaan was. Hij wist echter niets van het technisch gebrek van zijn schip. 'In wat voor een duivelse stroomversnelling ben ik nu toch, zo vlak voor mijn pensioen, terecht gekomen?' moet hij hebben gedacht. Ten einde raad gooide hij de motor op volle kracht achteruit. Dacht hij.
De laatste herinneringen zijn aan het geluid van de op vol vermogen draaiende scheepsdiesel, de paniekerige stem van de kapitein door de portofoon: 'LEKKO ANKERS!, LEKKO ANKERS!' (let go the anchors) - alsof die ankers op de betonnen bodem van de sluis nog iets hadden kunnen uitrichten - en aan het gekreun en gesteun waarmee de ms-Breda zich tenslotte in de sluisdeur boorde. Daarna werd kapitein Wiersma op non-actief gesteld.

Jammer, want ik had nog wel even met hem willen doorvaren op die manier.

De Sluis Verhaalt de Krant

bumper

Ik kom nog vaak langs die plek. Nooit denk ik: 'hier gebeurde het'. Toch zou ik tot op de meter nauwkeurig kunnen uittekenen waar het precies was.
Maar eerst even dit, wie is er in 1973 naar de film Jesus Christ Superstar geweest?
Wat een film vond ik dit! Ik was er met een meisje en ze heette Brun, Brun was geweldig lief klein, kroeshaar, heel veel humor, verliefd op mij en ik ook op haar.
Na de film.
Laatst zat ik die film weer eens te kijken en verwachtte dat ik het niks meer zou vinden. Nou, euh... hrmmm, even een zakdoek pakken, ziezo. En al is Ted Neeley vaak een watje als acteur, het blijft een mooie jongen geloof ik. Maar als man heb ik daar verder geen last van dus daarom valt het mij op dat ie nogal jankerig overkomt in het begin van de film. Later, als het steeds slechter gaat met JC, wordt ie beter en zijn woede in de tempel is weergaloos.
Maar, 'what's the buzz?', 'wat wil je nu eigenlijk vertellen met deze recensie van bijna veertig lichtjaar geleden?'
Ooit liepen we met het hele gezin langs de eerde genoemde plek op de stoep aan de overkant. Ik weet niet waarom, ook niet meer waarnaar toe. Plotseling klonk er  het geluid van een kop-staartbotsing. Een donker braaf autootje was achterop een blauwe Volkswagen geklapt. Uit de achterste auto kwam een brave kale burgerman zoals ze toen gemaakt werden. Vol van schrik en schuldbesef liep hij naar de schadeplek. Uit de voorste auto kwam een grote Albino achtige man met het postuur van een gorilla. Deze man huppelde naar achteren en sloeg de burgerman, zonder een woord te zeggen, met een geweldige uithaal zonder omhaal naar de grond. Tijdens het bewusteloos vallen sloeg deze ook nog eens met zijn kale hoofd tegen de bumper van de Volkswagen. De klap van het hoofd op de bumper maakte een afschuwelijk geluid.
He is dangerous !
Verbijsterd keken mijn broer, twee zusjes vader en moeder toe.
Ik verwachte een wonder, onze vader zou ingrijpen en dit misselijkmakend onrecht ongedaan maken.
Ik keek naar hem. Mijn vader mompelde 'godsamme'  maar verder deed hij niks. Ik zag zijn angst. Mijn moeder pakte mijn zusje bij de hand. Ik zag haar woede.
Little left to do.
Nu realiseer ik me dat zowel mijn vader als moeder voelden dat ons, als hun kinderen, nog meer bespaard moest blijven.
Er was geen geweld meer op de straat. Een huilende echtgenote zat inmiddels op haar hurken bij haar op de straat liggende burgerman. I Don't Know How To Love Him. De Albino was in de Volkswagen gaan zitten en weggescheurd.
De rest ben ik vergeten en van al het andere ben ik sindsdien ook niet meer zeker.
Just don't say i am damned for all time.

Ik mis mijn vader zo.
Wie niet?
Maar om nou de hele dag te gaan zitten bidden.

Could We Start Again  Please?

https://www.youtube.com/watch?v=oqvXquqTwoU&list=PLR-d5NuIKiHMfxQAipCRSSWKVQ_jvknKC




niets is gelijk

een golf in een oceaan
heeft slechts 1 naam
toch is er nog nooit eerder
een golf geweest
die exact zo kwam ging en
is gegaan

dit geldt overigens
voor alles en iedereen
want er is nu eenmaal niets meer
dan iets
wat niet
al eerder heeft bestaan

SPORT

Het wereldkampioenschap korfbal voor transseksuelen gaat niet door.
Het was allemaal niet haalbaar

stevig heel stevig

Sommige  gebeurtenissen zijn verhalen zodra ze opgeschreven zijn.
Bij deze.
Ik ben met mijn moeder bij de dokter.
Na het bezoek sta ik bij de receptie om een nieuwe afspraak te maken.
Vanaf de wachtkamer naar de receptie is een brede gang.
Er komt een man aan die een blindengeleidestok langs de muur laat glijden om zijn weg te bepalen.
Hij mompelt aan een stuk door. Op het moment dat hij mij opvalt valt mij ook de stutpaal op die het dak boven de gang ondersteunt. Deze staat zo een twintig centimeter verwijderd van de muur waarlangs de man beweegt.
In eens moet ik aan mijn moeders blauwe oog denken wat ze ooit opliep door met beide armen recht voor zich op zoek te gaan naar het lichtknopje naast de openstaande slaapkamerdeur. De linker-arm aan de linker- kopse kant, de rechter aan de rechter. Ze voelde direct waar ze was toen haar hoofd de deur raakte.
'Ik was wel gelijk wakker', zei ze later.
Ik ben te laat om de man te waarschuwen. Hij stapt dan ook stevig door zeg!
Zijn stok en linker-arm passen gemakkelijk tussen de muur en de paal en hij komt met een prachtig geluid, het is niet anders, tot stilstand.
De man gebruikt vervolgens zijn rechterhand om de paal te betasten en zodoende zijn weg eromheen te bepalen. Als hij daarna zijn weg vervolgt mompelt hij: 'hard, zeer hard, stevige textuur, heel stevig !'.

Maar met mijn moeder was alles goed volgens de dokter.

dokter Midlijf

laatst kwam ik bij de dokter
en
zei hem:
'ik ben net gescheiden 
en zielig 
en oud 
en zo nog wat van die dingen maar 
daarvan weet ik niet of ik ervoor verzekerd ben '

hij keek nauwelijks op
zuchtte
en sprak vervolgens verveeld:

'als iets geheeld is
kan het worden gedeeld
als iets gedeeld is
kan het worden geheeld

dus euh beste vent
opgesodemieterd nu
en
volgende patiënt !'


50 tinten midlife (hoop doet)

Na tot de conclusie te zijn gekomen dat alles wat ie in zijn leven had geprobeerd te bereiken de naam mislukking niet eens verdiende, besloot hij dat de tijd voor een volgende desillusie was gekomen.
Opgewekt stapte hij de kamer binnen waar een jonge stagiaire geconcentreerd zat niks te doen.
'Goedemorgen jongedame' zei hij, 'ik kom gezellig bij je zitten, het is verder zo stil op kantoor.'
Ze keek hem even zwijgend aan. Daarna keek ze weer weg. 'Wat kan die meid zwijgen' dacht hij.
Hij twijfelde even  en kwam toen tot de conclusie dat alles wat ie in zijn leven had geprobeerd te bereiken de naam mislukking niet eens verdiende en hij besloot dat het tijd werd voor weer een volgende desillusie.
Ha!, daar was zijn baas, opgewekt stapte hij op hem af.

Vecht 5

laatst kwam ik langs mijn geboortewoning
dacht ik
maar de hele buurt was plat gegooid
de leegte die er overbleef
was voelbaar in mijn buik

leegte die overblijft
als alles weg is

maar de honger naar nieuw leven is sterk
het oude verteert

aan de geraamtes van de nieuwe huisjes
was te zien dat ze goed geïsoleerd zouden worden
zodat er nimmer nog ijsbloemen van een halve centimeter
op de ramen zouden komen te staan

als na het wakker worden in de winter van 1963

buren zouden nooit meer
met een doos vol oud speelgoed komen aanzetten
om kinderlijk gekrijs vanwege echtelijke ontrouw
te sussen

ach lieve Heer
wees een vrouw
en laat me u kussen

eentjes

jij bent me er eentje
en
ik ben me er eentje

samen maakt dat 
weet je
een
een tweetje







oneindig jong

het is niet de leeftijd die men voelt
maar de som van de
gedane zaken
en de nog uit te voeren taken
in verhouding
tot het tijdbestek
wat ervoor was
en is
bedoeld

dat is het
wat men
als leeftijd voelt

dus wie de oneindige jeugd wil smaken
kan niet anders dan
wat was
te laken
en
wat moet
te verzaken


who cares

mocht u dit weekend
per ongeluk op een kabouter gaan zitten
blijf dan rustig zitten

u hoeft het zitvlak derhalve niet te verplaatsuh

wacht tot hij blauw koud
en bewegingsloos stijf is
raak niet van de kook

want bewegingsloze blauwe kabouters
ook wel Smurfen genaamd
bestaan niet

of het was de allerlaatstuh
dat kan natuurlijk ook

komt op het zelfde neer
al bestaan ze dan
nu niet meer

ech wel

ik moet ontwennen
en ontvrienden
en stoppen met dit ontkennen

en ik moet
en liever vandaag dan morgen
van alles gaan ontzorgen

en onthaasten moet ik ook
en het laatste zelfs terstond

verdomd nu ik er over nadenk
het lijkt wel alsof ik alles
moet gaan voorzien van ont

maar waarvoor heb ik anders
handen
en oren
en  onder dien mijn voeten

dat is dat is denk ik
mijn liefste lief

om wat er is verloren
in jou
opnieuw
te gaan ontmoeten

launch

from birth to burial
we rush from one love
towards the other
but why bother
when you could just stand still

real love will only  meet
right in the middle
of  rebounce street


mooi weer

Wie heeft er een hond te leen
Of een zachtaardig paard
Met een zadel op zijn rug
Je krijgt het hoe dan ook
Voordat het donker wordt
Uitgelaten weer terug

wat ik nog even kwijt wil

liefje

het gaat best

zonder je

vaarwel

lief

tunnelvisie

nooit aan gedacht

dat je mijn jongens
hier doorheen zou  laten gaan

naar
waar

je moeder en die verschrikkelijke narcistische lul van een stiefvader
en jawel
ook je eigen vader
je in de kou lieten staan

en dat is maar goed ook

keiharde klinkers

al mijn onzinnige liefde
ketst af op jouw gemaskerd  gelaat
en laat rommelige hoopjes onzin achter
op het plaveisel van de straat

laten we hopen
dat je er over struikelt
voordat je straks
de hoek om gaat

Preverbaal verhaal

in den beginne
toen ik nog geen zinnig woord
wist uit te kramen
is er iets niet goed gegaan
want liefde bewoog soms wel in mijn richting
maar veel vaker weer van mij vandaan

later
toen ik eenmaal praten kon
dacht ik denk ik daarom
dat als je liefde hebt
en niet wilt
dat het je zal verlaten
dat je dan maar beter
aan een stuk door
met die liefde kan blijven praten

dus luister alsjeblieft nog even
voordat je mij verlaat
want ik ben nog bij lange na niet
en te nimmer

op jou uitgepraat



voor Truus, zondag 31 januari 2016

shup

'Goh, mooi ik ben er stil van'

'nou hou je bek dan dicht'

nu is altijd later

soms ben je
in zo een gemoed
dat je niet weet
of je er nu doorheen
dichten schrijven filmen
of
toch maar weer

masturberen moet

dus wanneer u dit leest
weet u weliswaar
wat het is geworden
maar nooit zult u weten

hoe het is geweest

voor Niek 25 januari 2016

snap

ik weeg en ik wik

en aldus is dit
het enige
wat ik uiteindelijk
zeker weet

dat al mijn waarheid
en werkelijkheid
en zeker weten
twijfel heet

geloof ik

Afbeeldingsresultaat voor denker


doopzucht

Ooit had ik even een vriendin van 2 meter en 10 centimeter
Ik vond haar groots maar toch werd ik, zoals u zult begrijpen, niet graag met haar gezien.

Dus als we gingen wandelen dan was het op een plek stil en verlaten.

En er was nog iets anders aan haar wat me niet zo beviel:
haar neiging om alles en iedereen met fors geweld te willen bekeren.

En het bleef niet bij willen, ze deed het nog ook.

Als we ergens waren en er was water in de buurt waarin je kon staan dan  werd ik vaak onverhoeds vastgegrepen en vervolgens in het nabije zwembad of slootje gesleurd alwaar ik, onder luid Halleluja geschreeuw, door haar werd ondergedompeld.

Zeker in koude winters was dat geen pretje.

En ja, ik geloof nu eenmaal niet in God.

Dus na mijn zesde bekering zette ik het op een holletje en keerde niet weerom.

tegeltje aan de wand wie is er de wijste van het land

zalig en recht zo die gaat

zijn we allemaal slechts zo eerlijk

als de waarheid ons toestaat

goedhoop

als 'hoop' er op gericht is
dat alles als vanzelf
beter zal gaan

zonder te hoeven lijden

dan is die hoop slechts
een verdovend middel
tegen de angst
voor het bestaan
maar
als de acceptatie daar is
van het nu eenmaal
niet te vermijden lijden
dan is die wanhoop
te verslaan

Voor Haar

het is de regel
verstopt in mijn gevoel

die de zin van het leven is

wat ik bedoel

doe effe neuraal

heen en weer
schieten de ogen
over vluchtroutes
van het neuraal netwerk
waarover
niets of niemand
ontziend
een nieuwe vracht
aan oude onlust
naar het onbewuste
wordt bewogen

Alien

een lichaam splitst zich
in twee delen

en zet zich daarna af

wat gelijk blijft
is de snelheid van verwijdering
en de tijd om te helen


Gijkel

Laatst kwam ik langs een oude eik gefietst.
Ik had al een tijd geen goed gesprek meer gehad en daarom stopte ik, liep naar de boom en klopte driemaal op zijn stam.
'Ja is goed, komt in orde, zal gebeuren' klonk er direct een stem vanuit het binnenste.
Bijna alle bomen denken dat je iets wilt bezweren als je op hun stam klopt. Het zogenaamde afkloppen. Om van verder gezeur af te zijn geven ze allemaal dat antwoord, verder doen ze niks. Maar dit terzijde.
'Ah, u bent thuis, fijn, mag ik u wat vragen'?
'Ja hoor' sprak de eik weer, 'zolang het maar niet over vaginisme gaat want daar weet ik hoegenaamd niks van af'.
'Neen dit keer niet'  ging ik verder, 'neen ik wil iets weten over de menselijke natuur, namelijk het volgende: Hoe is het daarmee?'
'vaginisme en de menselijke natuur weet ik niks van', sprak de Eik weer. 'Verder nog iets?'
'Euh, neen, nou,..' Ik zweeg even verbluft. 'Nou, een prettige dag nog dan'.
Ik draaide me om, liep terug naar mijn fiets, stapte op en reed verder.
Goh, wat jammer, ik had er best veel meer van verwacht.
Maar wat had ik me kwetsbaar opgesteld!
Toch tevreden vervolgde ik mijn weg.

dr.van Bommel

godverdomme
weer een dood
en dat het uitgerekend
jij moet zijn

er lopen er toch genoeg
ik hoef maar om me heen te kijken
en zie er dan zo tien
die veel geschikter zijn
en lelijker bovendien

om als de dood te lijken

The New Forest

ook als een paard stil staat
beweegt alles
en valt ie dood neer
dan komt er wederom van alles
in beweging

kortom het maakt allemaal niks uit

ga je vooruit
dan heb je wind tegen
ga je achteruit
dan heb je de wind in de rug

ik zei het toch

het maakt allemaal niks uit

foto: (c) Tim Wildschut




eindspel

omdat er ooit iets is weggenomen
wat nodig was
om verder te kunnen komen

is er vanuit schuldige grond
kracht geleend
waardoor schuld ontstond

maar de natuur is wreed
en laat geen schuld ongemoeid

hoe halsoverkop
je ook de hielen licht

aan toekomst zal het gaan ontbreken
als de laatste regel
van een niet afgemaakt gedicht


Blogarchief