flater

even een berichtje om te laten weten
dat mijn reïncarnatie nog even op zich laat wachten
weliswaar was mijn ziel dan eindelijk ontsnapt
en op weg naar een in hogere sferen dolend ego
maar werd ik daarop niet ingesloten
helaas
door een levensvorm van een hogere stand
maar wel door een luchtpomp
bij het oppompen van een fietsband

dus nu is het even wachten tot de eigenaar lek rijdt of zo

later !

l'ego pronk

een lieve collega is ziek

een andere
net zo lieve
is er ook al niet
waarschijnlijk ook ziek

juist op zo een dag
dat je ze nodig hebt

want,
op weg naar de receptie
om een pakje op te halen
wat nog niet binnen is
zie ik dat iemand een
tentoonstelling heeft ingericht
met zijn verzameld werk
aan LEGO

van alles staat er
treinen vrachtauto's
en nog meer treinen
en twee hijskranen
en overal mannetjes en huisjes
en er hangt ook nog eens
een briefje van de eigenaar bij,

of we nergens aan willen komen maar dat hij
wel graag aan je
over zijn levenswerk vertelt

ik hoop maar dat het storm loopt
maar vrees het ergste

nogmaals dwaalt mijn blik
over dit verdrietige landschap van een eenzame jeugd
en ik denk
dat ik me ook maar eens ziek meld

die is maf (Eline)

ik ben het alarm
van mijn brandende eigenliefde
en jij de straf

net nog kwam je langs gelopen
keek me lief aan en zei:
'je gulp staat open'

en het was natuurlijk nog waar ook

ik ben het alarm
van mijn brandende eigenliefde
en voortdurend ga ik af

zelfbevruchting

Uit zelfverzonnen wetenschappelijk onderzoek blijkt:
een mannelijke jogger verhoogt zijn tempo aanzienlijk tot zij weer uit zicht is.

E-Tegeltje

veel- twitteraars willen laten weten dat ze er mogen zijn
weinig- twitteraars vinden dat vanzelfsprekend

midlife-spiegel

links de jonge man
licht nog van het weinige
dat het leven van hem vraagt

rechts de oude man
gebukt onder de last
van de jaren die hij draagt

en in het midden de blanco man

die loslaat
wat hij niet verdragen kan
en uit ziet
naar wat hij nog niet vatten kan

De stappenteller

LUL die ik ben!
Ik wíst dat het een keer fout moest gaan, met die koopziekte van me.
Maar goed, hier sta ik dan, en ik kan geen kant meer op.
Zou er daarom iemand zo vriendelijk willen zijn om ....
neen, laat ik eerst even duidelijk maken wat er aan de hand is.
Nog geen uur geleden zeurde een stem in mij: ‘dit wordt weer niks jongen,
doe het niet, leg terug dat ding, ga naar huis, ga verder met dat leuke boek waarin je bent begonnen’ enz.
Maar toen was daar die sirene van een verkoopster die bemoedigend naar me knikte:
'het is zeker voor u zelf meneer, want u ziet er zo gezond, sterk èn sportief uit',
en die, terwijl ze mijn pakje aannam, even met haar vingertoppen de rug van mijn hand beroerde.
‘ja het is vrommezelf’ - mompelde ik daarop, terwijl ik mijn pinpas pakte.
Op het moment dat het bedrag van mijn aankoop op de pinautomaat verscheen,
bleef mijn vinger nog wel even boven de toetsen van het apparaat zweven.
‘Sinds mijn vriend hem heeft, nu ja het is misschien niet netjes van me om het tegen u te zeggen meneer’ begon het verkoopstertje weer te zingen, ‘maar sinds hij er een heeft, ben ik niet meer van hem af te sláan gewoon’, en daarbij werd ik, al zeg ik het zelf, zo vol van medeleven en lief door haar aangekeken dat ik onmiddellijk begon te pinnen.
Toen ik daarna buiten kwam streek er een verkwikkend vleugje blauwe lucht langs mijn verhitte voorhoofd en, zoals gewoonlijk, kon ik niet wachten om met mijn aankoop te gaan spelen.
Maar, wat denk je nu wat!
Deze fantastische nieuwe gadget laat dan wel zien hoeveel stappen je nog hebt te gaan op je levensweg, en wel tot op 1 stap nauwkeurig, heel leuk en heel knap allemaal en wat zijn die Chinezen toch slim, maar ik was pas een uurtje aan het rennen en tòch stonden er ineens nog maar 3, 'oeps ...' ojee, en nu nog maar 2, stappen op het display.

Natuurlijk had ik eerst even goed de gebruiksaanwijzing moeten lezen,
maar dat heb ik weer eens niet gedaan, en zekerheidshalve ga ik er nu maar van uit dat wat het ding beweert, dat dat klopt.

En daarom,
zou iemand me misschien willen komen halen !?
Ik sta op de hoek van de Laan Meerdervoort en het Westerpark (bij de skatebaan).

Wil je dan aub. ook eerst even voor me langs bij de Thuiszorgwinkel?

Daar heb ik namelijk een prachtige rood-metallic sport-rolstoel zien staan (de Xtreme):
met Gps, Umts/Wifi etc.










En die móet ik hebben.

Daar word je toch niet goed van

Aan: IWANTYOUTO@BUY.COM/PPig
Beste Philomene,

Sorry dat ik even niets van me kon laten horen. Het was erg druk op het werk en jij antwoordde ook niet op mijn mailtjes en je mobiel doet het ook niet.
Ik denk dat het beter is als we elkaar maar niet meer zien.
Ik vond het de laatste tijd moeilijk leven in het besef dat ik met jou toch niet het leven kan hebben wat ik graag met je zou willen delen.
En ook al gaat het niet goed tussen Jessica en mij, ik wil het blijven proberen en mijn kinderen zijn natuurlijk ook belangrijk.
Ach ja, ‘courir ce’st mourir un peu’, het is niet anders.
Als je me hierover nog wilt spreken dan kan dat natuurlijk,
In ieder geval, veel liefs en het ga je goed,

DONALD

>
Aan: DONSultancy@mail.nl/Donald

Lieve Donald,

Ach, je hebt me wel laten schrikken hoor. Maar je hebt gelijk: het is beter zo.
Mijn mobiel deed het niet omdat hij was stuk gegaan tijdens het event van mijn werk laatst.
Hij is in de sneeuw gevallen en hopla, weg. Ik heb nu wel een nieuwe van IcT maar die moeten ze nog eerst voor me instellen.
En jou bellen doe ik niet meer sinds Jessica op nam.
Was trouwens wel erg leuk hoor, dat ski-event met de collega’s.
Goh wat gaan ze te keer die mannen, even zonder hun vrouw, hypotheek en kinderen in de sneeuw.
Ik heb voor het eerst geskied! en volgens Jorrie (collega IcT) heb ik talent!!
Hij zij dat ik moest sturen met mijn billen, maar ik verstond ‘met mijn ballen’.
Ik zei, ‘nou, doe dat dan maar voor, skiën met je ballen’ en toen..., ach laat ook maar, je had het moeten zien!
Gelachen met zijn allen!
Nou ik ga verder anders worden mijn klantjes boos.
Het allerbeste lieverd. Bedankt voor alles.

X(x)x, Phil.
Ps, is het niet partir ce’st courir un peu !?


Aan: IWANTYOUTO@BUY.COM/PPig

Lieve Phil,

Ik kan je mobiel niet te pakken krijgen (geef je nieuwe nummer even door!) dus vandaar deze mail naar je werk.
Ik denk wel dat het goed is als we elkaar nog voor een (laatste) keer zien. Zoals het nu afloopt vind ik erg onbevredigend en ook is er nog veel tussen Jessica en mij wat ik kwijt moet en dat doe ik liever niet over de mail.
Kun je me bellen op mijn mobiel privé (06-250057890) ?
Ik heb ons tafeltje alvast gereserveerd dus bel! (Jessica is met de kinderen dit weekend naar Castricum dus we hebben alle tijd. Nou ja we zien wel)
Liefs en dikke dikke knuffels,

DONALD
Ps, ach ja, ‘mourir ce’st un patir peu’, biensure!
Kusx3+U

Aan: DONSultancy@mail.nl/Donald

HA DONALD!,

Daar ben ik weer! Hoe gaat ie?, ik hoop goed.
Maar waarvoor ik je mail.
Er is hier vorige week ingebroken en alles was weg, zelfs de mail (server of zoiets).
De mail doet het nu weer maar we hebben nog wel van alles nodig. Doe jij nog steeds de sales zelf? Ik hoop het want ik heb gezegd dat ik wel een goedkoop adresje wist.
Zou je zsm. hierover contact op willen nemen met 'Jorrie Zaai- 06-25787890'
Het moet wel porno (oeps, grapje zeggen we hier altijd ipv. pronto) want we kunnen nu bijna niets doen met elkaar hier.
Groetje,


Aan: {SMTP error}

Lieve, liefste Phillepopje,

Voordat we verder gaan, ik MOET je spreken. Alsjeblieft, het gaat niet goed en ik wil knopen met je doorhakken. Ik eet de

hele volgende week bij ‘Joop’ en zal daar op je wachten net zolang tot je eindelijk komt.
Alsjeblieft kom!
Jessica is weer een week naar Castricum met haar zus en de kinderen zijn op kamp of zoiets.
Ik kan NIET meer
slapen en denken van verlangen,
zelf emalen gaat moeilijk, alsjeblieft, ik SMEEK je, :KOM!!! (pronto, porno, direttamente, naakt, whatever)


Aan: DONSultancy@mail.nl/Donald
Donald hoi,

Beetje, jammer dat je niet gereageerd hebt op mijn mail! Nou ja niks meer aan te doen.
Gaat het wel goed met je? Ik zag je laatst zitten voor Joops naast de Hema. Ik was aan het shoppen met die Jorrie van het skien, je weet wel, we hadden haast anders had ik wel even hallo gezegd. Maar schat, euh, sorry dat ik het zeg maar je wordt nu echt véel te zwaar hoor. Geen gezicht en het is niet gezond meer.
Ok, doe je een beetje voorzichtig? Als je zo door gaat ga ik me nog zorgen maken, grapjah.
Maar goed, to the point, we hebben inmiddels allemaal nieuwe computers etc. dus het hoeft niet meer.
Doeg en, oh ja ... vergeet ik het nog bijna,
ik zag Jessica vorige week in Castricum met die familie-reunie of zoiets van haar, wat ze zei.
Ik was daar in de vakantiebungalow van Jorrie's ouders waar we een weekje gebruik van mochten maken. Met sauna en bubbelbad, helemaal toppie x 2 man!
Ze herkende me, dus heb ik maar even een praatje gemaakt.
Ze zag er trouwens goed uit hoor, jouw Jessica!
Maar dat broertje van haar, dàt is een lekker ding zeg hee! - ik had toch begrepen van jou dat ze enig kind was? - nou ja, hoe dan ook, jeetjemesneetje: WAT EEN STUK!

Ik kan best wat hebben, maar daar word ik dus nou helemaal niet goed van.

doeidoei
P

Love Boat

ik loop en stop en kijk
hoe jij streep voor streep
onder mij door glijdt

steeds verder
van mij vandaan

en ik zie dat
een deel van wat
ooit ergens
zorgvuldig is ingezaaid
nu op je flanken ligt verwaaid
en dat een zwarte duif aan dek
driftig pikt in het op jou gespilde graan

ik buig en kijk nog maar eens
diep ontdaan
naar wat ooit
zo  vruchtbaar geladen
kon ontstaan

torn too

ik weet niet of ik nog wel een
toekomst zie
in het verzamelen van de moed
die nodig is
om van jou te blijven houden
zoals ik nu doe

want eerlijk gezegd
ben ik nu nogal erg
van jou nou moe

capito

in woorden wil ik zijn
in deze bijvoorbeeld

of in deze
ook goed

zolang ik maar niet
in wat
met geen pen te beschrijven is

zijn moet

rendez vous

zie die bomen daar nu staan

vanaf het moment al
dat zij zijn ontsproten
lopen zij bij elkaar vandaan

maar iedere zomer daar
hoog in het licht
vlijen de kruinen zich tegen elkaar

en is het met hun afstand gedaan

sien die bome daar nou gaan
vanaf die oomblik dat hulle sy ontstaan
loop hulle by mekaar vandaan

maar elke somer daar
hoog in die lig
gee hulle kruinen
mekaar 'n zoen

en is dit met die afkeer van hulle gedoen

lekker dramatisch doen

fietsend door stille vakantie-straten
mijn hoofd verpakt nog in de muziek
wuift er een zachtaardige wind
en begint een zon
zomaar
naar mij te schijnen

als ik niet zoveel liefhad hier
dan blies ik nu alle lichten groen
om daarna voorgoed
met huid en haar en jou
te kunnen verdwijnen

maar de muziek slaat dood
de zon verdwijnt
en al wat rest is een uitgestorven straat
midden in een leven
wat dreigt weg te kwijnen
voor rood

Aboriginil (Anouk version ;-)

for quite a while
you trembled under my skin

sometimes in my chest
sometimes in the forearm
or a thigh

and I felt that
it was you
knocking me high

but now it's
quiet again

Panta Rhei

Aboriginil

jij trilde lang
onder mijn huid

soms in een kuit
dan weer in mijn onderarm
of in een dij

en ik voelde dat
jij het was die het daar
deed kloppen in mij

maar nu is het weer stil
Panta Rhei

hou my vas

elke keer as ek verlig zug
dat dit oor is
en dat ek van haar is verlos

dan kom hulle,
soos 'n dief in die nag,
in my drome van haar

en pakt hulle my terug

elke keer als ik opgelucht verzucht
dat het over is
en dat ik van haar ben verlost
dan komt zij
als een dief in de nacht
in mij dromen van haar
en pakt ze mij terug

de sluis verhaalt


Het was een zomeravond en  windstil. Ik voer als lichtmatroos op het ms-Breda. Zij was van Amsterdam op weg naar de sluizen van IJmuiden. Vanwege het mooie weer bevond het merendeel van de bemanning zich aan dek.
Ook de machinist was uit zijn machinekamer gekomen en zat onderuit gezakt op een bankje.
De kapitein, de loods en de matroos van de wacht, Jan Bol mijn vriend, voorbeeld, steun en toeverlaat tijdens mijn avonturen op de grote vaart, waren op de brug.
De kapitein en de loods waren oude zeevaart-schoolvrienden en dat moest worden gevierd, zo hoorde ik later van Jan. Het was 20 augustus 1978, een uur of 8 in de avond. Hing er iets in de lucht? Neen, op een grote rode ondergaande zon boven Amsterdam na, hing er niets in de lucht.
De ms-Breda was een niet erg mooi schip. Het had ook nog eens een relatief kleine motor die vaak stuk ging. Het is handig om te weten dat als een scheepsdiesel van een zeeschip in zijn achteruit wordt gezet, eerst de motor wordt stilgezet, daarna worden tandwielen omgezet en wordt de motor opnieuw gestart. Dit starten gebeurt door perslucht boven de zuigers te laten ontsnappen. Hierdoor komen zij weer op gang.
Deze ontsnappende lucht geeft bij het verlaten van de schoorsteen een prachtig geluid. Maar dit terzijde.
Af en toe, niet vaak, ging er iets mis met die omzetting. Dan begon de diesel van de ms-Breda, nadat hij opnieuw was gestart, nukkig weer vooruit te draaien. En dit, terwijl de telegraaf op de brug dan 'achteruit' aanwees. We waren zo goed als helemaal de sluis binnen gedreven toen het gesis van de ontsnappende lucht klonk. Er ging een trilling door het schip en we begonnen weer vaart te maken. Blijkbaar wilde de loods ons voor in de sluis hebben dachten wij, de mannen aan dek. De kapitein schonk nog eens bij, 'weet jij nog die keer dat ....', en begon weer een herinnering op te halen. Na enige tijd ging er weer een rilling door het achterschip. Het schroefwater werd met groter wordende kracht weggeslagen en het, vrijwel ongeladen, schip 'schoot' nu welhaast naar voren. De machinist schrok wakker, herinnerde zich iets en rende terug naar zijn machinekamer. De Breda bewoog zich nu vastberaden, op halve kracht vooruit, de sluis verder in.
Ik realiseerde me dat er iets onomkeerbaar's ging gebeuren.
De voorste, nog dichte, sluisdeur kwam snel dichterbij. Achter deze deur lag het water van de Noordzee. Dit zou zo dadelijk, nadat we de sluisdeur hadden doorboord, ongestoord, via het Noordzee-kanaal, naar Amsterdam gaan lopen dacht ik. Ik verheugde me op wat zou gaan komen. Naar voren kijkend zag ik de bemanning in grote haast de 'bak' -het verhoogde voorschip- af komen gerend en gestruikeld. Dat zag er veelbelovend uit. Ik keek vervolgens naar achteren, naar Amsterdam en zijn rode zon. De sluisdeur aan die kant werd met grote snelheid dichtgeschoven. Hoewel dit er ook spannend uitzag vond ik het jammer: het had me leuk geleken om met schip en al binnen een half uur terug te spoelen naar Amsterdam, of wie weet Utrecht of nog verder. Maar de dichte deur zou dát gaan voorkomen. De arme kapitein had inmiddels wel in de gaten dat er iets heel erg mis aan het gaan was. Hij wist echter niets van het technisch gebrek van zijn schip. 'In wat voor een duivelse stroomversnelling ben ik nu toch, zo vlak voor mijn pensioen, terecht gekomen?' moet hij hebben gedacht. Ten einde raad gooide hij de motor op volle kracht achteruit. Dacht hij.
De laatste herinneringen zijn aan het geluid van de op vol vermogen draaiende scheepsdiesel, de paniekerige stem van de kapitein door de portofoon: 'LEKKO ANKERS!, LEKKO ANKERS!' (let go the anchors) - alsof die ankers op de betonnen bodem van de sluis nog iets hadden kunnen uitrichten - en aan het gekreun en gesteun waarmee de ms-Breda zich tenslotte in de sluisdeur boorde.
Daarna werd kapitein Wiersma op non-actief gesteld.

Jammer, want ik had nog wel even met hem willen doorvaren op die manier.

ontdekt



Toen ik vanochtend aan dek kwam
was het er leeg en verlaten,
de zeilen hingen lusteloos aan hun ra's,
de smeltende pek plakte aan mijn schoenen.

Aan de grote mast
zat een briefje gespietst.
Nadat ik dichterbij was gekomen las ik:




beste Japiooh,
wij zijn even gaan zwemmen met zijn allen,
het was pikheet, jij sliep nog en we weten inmiddels wel:
als Japiooh slaapt, laat hem dan maar,
en we zijn vergeten de loodsladder buiten te hangen.

Nou ja, niks meer aan te doen.

Een prettige reis nog verder en denk erom: het leven is een feest.
ps, let niet op stijl en zo, schrijven én zwemmen is niet mijn sterkste punt.
Het mes mag je houden als aandenken


Je kunt je voorstellen dat ik me daarna nog dagenlang afvroeg van wie dat mes toch geweest zou kunnen zijn.
Ik bedoel, aan wíe moest ik dan in hemelsnaam denken als ik een appeltje wilde gaan schillen met dit mes.
'Het leven is een feest', jaja ..., makkelijker gezegd dan gedaan.

horizon

ooit zal het weer
zo stil worden hier

dat geen mens
het kan horen

een aarde groen als gras
een wereld herboren

la première Angélique

Nou laat ik dan maar wat gaan schrijven.

Over het dagenlang staren naar een meisje op een campinglandje twee plekken verderop. En dat ik haar plotseling tegenkom bij het binnengaan van de toiletruimte. Ik heb een emmer in elke hand en er is een rare hoge opstap. En hoe ik vervolgens uitglij maar toch nog nèt overeind kan blijven door met mijn voorhoofd te steunen op de emmer in mijn rechterhand. ‘Ca va?’ vraagt het meisje aan mijn achterhoofd, ‘Qui, je vas bien’ antwoord ik in de emmer.

Maar, dan moet ik eerst vertellen hoe ik eerder een jaar verliefd ben op een meisje in de 4e klas, vervolgens een week een soort van verkering heb met haar, maar ook een beetje met haar tweeling-zus.
Het is allemaal nogal ingewikkeld.
Gelukkig hebben mijn liefdes nog weinig lijfelijk's anders zou het het een rommeltje zijn geworden nadat ze me na de vakantie, eensgezind afwijzen.
Ik ga er vervolgens nog een jaar achter aan lopen voordat ik ze uit het zicht verlies.

Maar waarom wil ik dit eigenlijk vertellen ?

Wel, het camping-meisje heeft op haar beurt veel weg van die tweelingzus-meisjes, want zo gaat dat, de een wordt de ander, de centrale boodschap, de kern van de zaak,'le cœur de l'histoire'.
En de genoemde tweelingzusjes lijken weer wat op ‘Angélique’ (Michèle Mercier) van de gelijknamige TV-serie begin jaren 70.
En zíj, Michèle Mercier dus, is mijn eerste grote liefde in mijn net begonnen pubertijd. De eerste van de keten.
Helaas heeft deze 'Angélique' al wat met ene 'Joffrey de Peyrac', een rijke graaf van Toulouse dus wordt het niks met mij, maar ze is de eerste en ze blijft hangen.

En nu nog even waar ik eigenlijk heen wil, ik vraag me namelijk af,
als ik nu in plaats van ‘Qui, je vas bien’ het volgende in mijn emmer had voorgedragen:

meisje,

elke liefde
in mijn leven
is het gevolg
van een afwijzing
uit een vorig

maar allemaal 

hangen ze
voortdurend
om mijn nek

dus daarom buig ik nu zo diep
en daarom doe ik nu zo gek


maar dan natuurlijk in het frans:

chérie,

tout amour
dans ma vie
est dû un rejet
d'un précédent

mais tous continue accroché
autour de mon cou

et donc je m'incline profondément
et donc je fais fou


misschien was ik nu dan heel gelukkig met deze 'troisième Angélique'.
Maar het is niet anders, het is en het was, 'je vas bien'.

Blogarchief