Kijk, bij een van de eerste brandjes in de oudheid riepen de Bosjesmannen: "'t brand! ,'t brand! ,'t brand! "
Maar ja er kwam niemand en dus maakten ze het zelf maar zo'n beetje uit, zo goed en kwaad als het ging.
Na een tijdje stond de boel door dat gekloot natuurlijk weer in de hens en toen riepen ze: "verdorie 't brand- WEER!!! "
Nou en toen kwam er hulp, of hoe dan ook, toen kregen ze het vuur wèl uit, en bleef het uit ook.
Sindsdien riepen ze 'Brandweer !!!' als er brand was.
En daarom doen wij dat ook nog steeds.
Of we bellen.
Zo zit het ongeveer ook met mooi en lelijk weer trouwens.
Wikimania
Lang geleden werkte ik een blauwe maandag op een kantoor. Ik was net achttien en juist van school gestuurd vanwege een gebrek aan leerprestaties en dansen op de tafels.
Het kantoor deed de administratie van de 'Utrechtse Banden Onderneming' - ik zeg 'deed' want gelukkig is die stinkende teringfabriek al gauw failliet gegaan na mijn vertrek.
Ik was aangenomen op de, destijds supermoderne, afdeling automatisering als leerling-operator.
Mijn werk bestond uit het in grote trommels stoppen van geheugenschijven en het daarna ergens op een console iets intypen. Vervolgens kwam dan meestal de programmeur kijken wat er aan het misgaan was.
Ook moest ik ponskaarten in een machine stoppen om ze te laten ‘inlezen’. Als ik zo een bak liet vallen en daarna de kaarten niet in dezelfde volgorde terug stopte kwam deze programmeur daarna voortdurend kijken wat er allemaal misging. Hij was zo aardig om nooit iets onaardigs tegen mij te zeggen. Wel bekeek hij me met een steeds verbaasder blik.
Als er weer eens iets fout was gegaan nam ik dikwijls een pauze, ik kon toch niets meer doen en was de rest dan maar tot last. Ik verwijderde me uit de computerruimte om in de aangrenzende kantoorzaal wat te gaan praten met deze of gene.
Éen man, die iets met bonnetjes deed, zat nooit om een praatje verlegen. Hij had op zijn bureau altijd een encyclopedisch boek open liggen waarin hij alle pauzes zat te lezen. Ging je bij hem in de buurt zitten dan volgde er na enige tijd steevast een verbaasde zucht waarop hij iets vroeg als: ‘wist jij dat de hoorn van de neushoorn bestaat uit hetzelfde materiaal als onze nagels en haren ?’, of: ‘wist jij dat, als de zon is opgebrand, het nog een biljoen jaar duurt voordat hij helemaal is afgekoeld?’.
Ik wist dat, tot grote tevredenheid van de man, natuurlijk allemaal nooit. Wel viel me op dat de man dan weer wat weg had van een neushoorn en dan weer van een uitgebluste, maar nog lang niet afgekoelde zon.
Op een dag verscheen hij niet meer op kantoor. Later hoorden we dat hij een einde aan zijn leven had gemaakt door, met een stuk elektriciteitsdraad om zijn nek vast aan een balk, van een stapel encyclopedieën te springen, en dat in zijn afscheidsbrief, gevonden op de keukentafel, het volgende was te lezen:
Wisten jullie dat:
Zelfmoord een niet te verwaarlozen doodsoorzaak in de overlijdensstatistiek is. In Nederland plegen gemiddeld 1600 mensen per jaar zelfmoord, dat zijn er ongeveer twee maal zoveel als er slachtoffers vallen in het verkeer. Elk jaar voelen ruim 400.000 mensen zich in Nederland zo wanhopig dat zij zelfmoord overwegen; bijna een kwart onderneemt daarvan ook daadwerkelijk een poging.
Het kantoor deed de administratie van de 'Utrechtse Banden Onderneming' - ik zeg 'deed' want gelukkig is die stinkende teringfabriek al gauw failliet gegaan na mijn vertrek.
Ik was aangenomen op de, destijds supermoderne, afdeling automatisering als leerling-operator.
Mijn werk bestond uit het in grote trommels stoppen van geheugenschijven en het daarna ergens op een console iets intypen. Vervolgens kwam dan meestal de programmeur kijken wat er aan het misgaan was.
Ook moest ik ponskaarten in een machine stoppen om ze te laten ‘inlezen’. Als ik zo een bak liet vallen en daarna de kaarten niet in dezelfde volgorde terug stopte kwam deze programmeur daarna voortdurend kijken wat er allemaal misging. Hij was zo aardig om nooit iets onaardigs tegen mij te zeggen. Wel bekeek hij me met een steeds verbaasder blik.
Als er weer eens iets fout was gegaan nam ik dikwijls een pauze, ik kon toch niets meer doen en was de rest dan maar tot last. Ik verwijderde me uit de computerruimte om in de aangrenzende kantoorzaal wat te gaan praten met deze of gene.
Éen man, die iets met bonnetjes deed, zat nooit om een praatje verlegen. Hij had op zijn bureau altijd een encyclopedisch boek open liggen waarin hij alle pauzes zat te lezen. Ging je bij hem in de buurt zitten dan volgde er na enige tijd steevast een verbaasde zucht waarop hij iets vroeg als: ‘wist jij dat de hoorn van de neushoorn bestaat uit hetzelfde materiaal als onze nagels en haren ?’, of: ‘wist jij dat, als de zon is opgebrand, het nog een biljoen jaar duurt voordat hij helemaal is afgekoeld?’.
Ik wist dat, tot grote tevredenheid van de man, natuurlijk allemaal nooit. Wel viel me op dat de man dan weer wat weg had van een neushoorn en dan weer van een uitgebluste, maar nog lang niet afgekoelde zon.
Op een dag verscheen hij niet meer op kantoor. Later hoorden we dat hij een einde aan zijn leven had gemaakt door, met een stuk elektriciteitsdraad om zijn nek vast aan een balk, van een stapel encyclopedieën te springen, en dat in zijn afscheidsbrief, gevonden op de keukentafel, het volgende was te lezen:
Wisten jullie dat:
Zelfmoord een niet te verwaarlozen doodsoorzaak in de overlijdensstatistiek is. In Nederland plegen gemiddeld 1600 mensen per jaar zelfmoord, dat zijn er ongeveer twee maal zoveel als er slachtoffers vallen in het verkeer. Elk jaar voelen ruim 400.000 mensen zich in Nederland zo wanhopig dat zij zelfmoord overwegen; bijna een kwart onderneemt daarvan ook daadwerkelijk een poging.
Herman
het is er al een eeuwigheid
de liefde voor je kind
gooi mij maar liever
in een ton met spijkers
dan dat men hém
of haar
de haren krengt
ook al heeft hij of zij
een vreemde wipneus
of vroegtijdig slechte adem
liever een verdwaalde kogel
dwars door mijn oog
dan het donkerblauw
wat zijn onheilstijding brengt
de liefde voor je kind
gooi mij maar liever
in een ton met spijkers
dan dat men hém
of haar
de haren krengt
ook al heeft hij of zij
een vreemde wipneus
of vroegtijdig slechte adem
liever een verdwaalde kogel
dwars door mijn oog
dan het donkerblauw
wat zijn onheilstijding brengt
The Origin Of Sports
Het was ergens eind mei in het jaar 2007. Ik was in het stads-park in onze buurt bezig met het uitproberen van een nieuwe golfclub. Een voorjaarszon weerkaatste op de golfballen en er was weinig wind. Er was een trimster die vlijtig haar rondjes draaide, een man die wat heen en weer drentelde voor een rijtje woningen aan de parkzoom en ik dus, met mijn ballen en mijn nieuwe golfclub. De club en ik deden het overigens prima: bal na bal vloog na impact door de lucht om daarna een eind verder met een plof weer terug op het gras te vallen.
Na enige tijd kwamen er een jongen, een meisje en hun hond het park in. Het meisje was niet al te groot en zag er wat armoedig uit, de jongen was fors en kaalgeschoren, de hond een Pitbull en niet aangelijnd. Ze kwamen vrij dicht langs gelopen, de hond keek sullig en onverschillig voor zich uit, toch merkte ik dat ik de golfclub iets steviger had vastgepakt terwijl hij passeerde. De jongen fluisterde wat tegen het meisje waarop ze begon te giechelen. En weer omknelde ik de golfclub onwillekeurig wat steviger. Nadat ze een kleine twintig meter waren voorbijgegaan gaf de jongen een korte instructie aan de hond waarop deze een fractie van een seconde verstarde om zich vervolgens snel in mijn richting te draaien. Met zijn korte gedrongen gestalte kwam hij daarna mijn kant op gespurt, de kop laag bij de grond en met de blik strak op mij gericht.
De blik in zijn ogen zal ik nooit meer vergeten.
Toen de hond nog zo een 10 meter van mij was verwijderd fixeerde ik mijn blik op de bolvormige spiermassa van zijn linkerkaak. Ik haalde diep adem door mijn neus en blies deze weer uit door de mond. Een weldadig ontspannen gevoel daalde vanaf mijn schouders tot in mijn benen. Nog slechts een clublengte had de hond te gaan toen hij, door mijn met grote snelheid rondvliegend clubhoofd, vol op zijn kaak getroffen werd. Er klonk een klap, de hond vloog om zijn eigen as wentelend door de lucht en kwam vlak voor de voeten van de jongen en het meisje,in het gras terecht. Met iets meer topspin was hij waarschijnlijk precies tussen de jongen en het meisje gekomen maar voor iemand als ik, met net twee dagen zijn golfvaardigheidsbewijs, was het een heel goede slag.
De hond bleef roerloos liggen. De jongen pakte de hondenriem, lijnde de hond aan en samen met het meisje vluchtte hij, de hond achter zich aanslepend, het park uit. Ze hadden zo een haast dat ze niet in de gaten hadden dat de hond, blijkbaar alweer bij zijn positieven inmiddels, pogingen deed om weer op zijn poten terecht te komen, wat hem door de hoge snelheid waarmee hij werd voortgetrokken overigens niet lukte. En zo verdwenen de jongen en het meisje met hun in de luchttrappelende hond uit mijn zicht en uit mijn leven.
Na enige tijd kwamen er een jongen, een meisje en hun hond het park in. Het meisje was niet al te groot en zag er wat armoedig uit, de jongen was fors en kaalgeschoren, de hond een Pitbull en niet aangelijnd. Ze kwamen vrij dicht langs gelopen, de hond keek sullig en onverschillig voor zich uit, toch merkte ik dat ik de golfclub iets steviger had vastgepakt terwijl hij passeerde. De jongen fluisterde wat tegen het meisje waarop ze begon te giechelen. En weer omknelde ik de golfclub onwillekeurig wat steviger. Nadat ze een kleine twintig meter waren voorbijgegaan gaf de jongen een korte instructie aan de hond waarop deze een fractie van een seconde verstarde om zich vervolgens snel in mijn richting te draaien. Met zijn korte gedrongen gestalte kwam hij daarna mijn kant op gespurt, de kop laag bij de grond en met de blik strak op mij gericht.
De blik in zijn ogen zal ik nooit meer vergeten.
Toen de hond nog zo een 10 meter van mij was verwijderd fixeerde ik mijn blik op de bolvormige spiermassa van zijn linkerkaak. Ik haalde diep adem door mijn neus en blies deze weer uit door de mond. Een weldadig ontspannen gevoel daalde vanaf mijn schouders tot in mijn benen. Nog slechts een clublengte had de hond te gaan toen hij, door mijn met grote snelheid rondvliegend clubhoofd, vol op zijn kaak getroffen werd. Er klonk een klap, de hond vloog om zijn eigen as wentelend door de lucht en kwam vlak voor de voeten van de jongen en het meisje,in het gras terecht. Met iets meer topspin was hij waarschijnlijk precies tussen de jongen en het meisje gekomen maar voor iemand als ik, met net twee dagen zijn golfvaardigheidsbewijs, was het een heel goede slag.
De hond bleef roerloos liggen. De jongen pakte de hondenriem, lijnde de hond aan en samen met het meisje vluchtte hij, de hond achter zich aanslepend, het park uit. Ze hadden zo een haast dat ze niet in de gaten hadden dat de hond, blijkbaar alweer bij zijn positieven inmiddels, pogingen deed om weer op zijn poten terecht te komen, wat hem door de hoge snelheid waarmee hij werd voortgetrokken overigens niet lukte. En zo verdwenen de jongen en het meisje met hun in de luchttrappelende hond uit mijn zicht en uit mijn leven.
plezierjacht
We liggen met een stoet boten en bootjes in een of andere Friese sloot te wachten op een brug die maar niet open wil gaan.
Het is snikheet en het onderdrukken van al het ongeduld doet de gevoelstemperatuur nog verder oplopen.
Na een eeuwigheid komt er dan toch een brugwachter tevoorschijn en gaat de brug omhoog.
Onze kant van de brug moet wachten totdat eerst de andere kant is gepasseerd.
Plotseling komt er met vrij grote snelheid een van achter ons opduikend bootje langs dat onder het vaste deel links van de openstaande brug wil door gaan.
De schipper kijkt, staande in zijn stuurhutje, met een geconcentreerde blik strak voor zich uit. Op het voordekje zit zijn vrouw triomfantelijk te grijnzen: 'zij kennen het hier, zullen wel eens laten zien hoe fijn het klein bootje zijn is'.
Het is maar een klein golfje, een golfje afkomstig van een van de tegenliggers, waardoor het scheepje, terwijl het zich onder de brugdeksel bevindt, een tien, twintig centimeter omhoog gedrukt wordt. Daardoor komt het met zijn dak tegen het beton van de brug. Direct klinkt er een luid gekraak en gerinkel van brekend glas en weg is de stuurhut van het bootje.
Het vaart echter dapper door en ook de schipper doet alsof deze manier van passeren de normaalste zaak van de wereld was en blijft strak voor zich uitkijken.
Het triomfantelijk lachen van de vrouw op het voordek is echter overgegaan in een schaterlach die van geen ophouden meer lijkt te weten.
De volgende dag zien we het bootje weer, keurig afgemeerd aan een weiland.
Het stuurhutje is tot onze verbazing met lap, plak en pleistermiddelen weer overeind gewerkt.
Er is verder niemand te zien en het lachen is verstomd.
Het is snikheet en het onderdrukken van al het ongeduld doet de gevoelstemperatuur nog verder oplopen.
Na een eeuwigheid komt er dan toch een brugwachter tevoorschijn en gaat de brug omhoog.
Onze kant van de brug moet wachten totdat eerst de andere kant is gepasseerd.
Plotseling komt er met vrij grote snelheid een van achter ons opduikend bootje langs dat onder het vaste deel links van de openstaande brug wil door gaan.
De schipper kijkt, staande in zijn stuurhutje, met een geconcentreerde blik strak voor zich uit. Op het voordekje zit zijn vrouw triomfantelijk te grijnzen: 'zij kennen het hier, zullen wel eens laten zien hoe fijn het klein bootje zijn is'.
Het is maar een klein golfje, een golfje afkomstig van een van de tegenliggers, waardoor het scheepje, terwijl het zich onder de brugdeksel bevindt, een tien, twintig centimeter omhoog gedrukt wordt. Daardoor komt het met zijn dak tegen het beton van de brug. Direct klinkt er een luid gekraak en gerinkel van brekend glas en weg is de stuurhut van het bootje.
Het vaart echter dapper door en ook de schipper doet alsof deze manier van passeren de normaalste zaak van de wereld was en blijft strak voor zich uitkijken.
Het triomfantelijk lachen van de vrouw op het voordek is echter overgegaan in een schaterlach die van geen ophouden meer lijkt te weten.
De volgende dag zien we het bootje weer, keurig afgemeerd aan een weiland.
Het stuurhutje is tot onze verbazing met lap, plak en pleistermiddelen weer overeind gewerkt.
Er is verder niemand te zien en het lachen is verstomd.
schrik
Aan: hoofd basisschool Het 'Krijgertje'
Betreft: schoolreis groep 4
Geachte heer/mevrouw,
Omdat wij het als onze plicht beschouwen onze kleine Johannes zo veilig en beschermd mogelijk op te voeden hebben wij tot nu toe Johan niet laten meegaan met de schoolreisjes. Na lang aandringen echter, van onze alsmaar groter wordende jongen, lieten we hem dit jaar toch maar wel meegaan.
U begrijpt dat het een lange dag is geworden vol van angst en spanning en wat waren we blij dat het eindelijk vier uur was geworden en we de bus konden gaan verwachtten waarmee hij weer zou terugkeren.
Pas om half 5 verscheen de bus dan eindelijk maar tot onze zeer grote schrik en ontsteltenis was de bus die uiteindelijk verscheen helemaal leeg. Alleen een ernstig kijkende chauffeur was zichtbaar. Mijn vrouw geraakte in een toestand gelijk aan een toeval nabij en ik had zoveel moeite met mijzelf onder controle te krijgen dat het me nauwelijks lukte het alarmnummer te draaien op mijn mobiele- telefoon. Maar daarin slaagde ik na enige tijd dan toch. En net terwijl ik aan de dienstdoende telefoniste mijn noodkreet aan het uiten was verschenen daar plotseling de lachende gezichten van de kinderen, Johannes incluis, en hun begeleiders !!!
Hierbij deel ik u mede dat ik en mijn vrouw zeer ontdaan zijn over de handelswijze van de begeleiders van groep 4. Dit zijn flauwe gevaarlijke grappen waar wij niet van zijn gediend!
prof.dr.ir. P. Koenhorst van der Velden.
Betreft: schoolreis groep 4
Geachte heer/mevrouw,
Omdat wij het als onze plicht beschouwen onze kleine Johannes zo veilig en beschermd mogelijk op te voeden hebben wij tot nu toe Johan niet laten meegaan met de schoolreisjes. Na lang aandringen echter, van onze alsmaar groter wordende jongen, lieten we hem dit jaar toch maar wel meegaan.
U begrijpt dat het een lange dag is geworden vol van angst en spanning en wat waren we blij dat het eindelijk vier uur was geworden en we de bus konden gaan verwachtten waarmee hij weer zou terugkeren.
Pas om half 5 verscheen de bus dan eindelijk maar tot onze zeer grote schrik en ontsteltenis was de bus die uiteindelijk verscheen helemaal leeg. Alleen een ernstig kijkende chauffeur was zichtbaar. Mijn vrouw geraakte in een toestand gelijk aan een toeval nabij en ik had zoveel moeite met mijzelf onder controle te krijgen dat het me nauwelijks lukte het alarmnummer te draaien op mijn mobiele- telefoon. Maar daarin slaagde ik na enige tijd dan toch. En net terwijl ik aan de dienstdoende telefoniste mijn noodkreet aan het uiten was verschenen daar plotseling de lachende gezichten van de kinderen, Johannes incluis, en hun begeleiders !!!
Hierbij deel ik u mede dat ik en mijn vrouw zeer ontdaan zijn over de handelswijze van de begeleiders van groep 4. Dit zijn flauwe gevaarlijke grappen waar wij niet van zijn gediend!
prof.dr.ir. P. Koenhorst van der Velden.
tot stof
Al op zijn 7e had de kleine Johannes een machine ontworpen waarmee hij verzameld stof kon rangschikken naar de fysieke samenhang van waaruit het was voortgekomen.
Met behulp van een oude stofzuiger, een computer, zelf gemaakte software en wat door hem aan elkaar gesoldeerde elektronica, dacht hij zulks te hebben verwezenlijkt.
Na het testen en bijstellen, wat enkele weken in beslag had genomen, was daar de dag waarop het eerste tastbare resultaat van de apparatuur verwacht mocht worden.
Er volgde een paar uur zoemen en trillen na het inschakelen maar uiteindelijk sprongen alle lampen op groen en werd het stil.
Vol van verwachting opende Johannes het luik van het productiehok:
verbaasd (maar vooral teleurgesteld) staarde hij naar de lege stalen tafel waarop hij het resultaat had verwacht te zien.
Na het testen en bijstellen, wat enkele weken in beslag had genomen, was daar de dag waarop het eerste tastbare resultaat van de apparatuur verwacht mocht worden.
Er volgde een paar uur zoemen en trillen na het inschakelen maar uiteindelijk sprongen alle lampen op groen en werd het stil.
Vol van verwachting opende Johannes het luik van het productiehok:
verbaasd (maar vooral teleurgesteld) staarde hij naar de lege stalen tafel waarop hij het resultaat had verwacht te zien.
Toen hij naar de tafel toeliep zag hij dat er slechts een wit velletje papier op lag met wat tekst.
Hij begon te lezen:
‘Al op zijn 7e had de kleine Johannes een machine ontworpen ......’
Hij begon te lezen:
‘Al op zijn 7e had de kleine Johannes een machine ontworpen ......’
alles tegelijk
ik ben de Zon
en de sterren
en het stof
waaruit ze zijn ontstaan
ik ben de wolken
en de wind
en alles wat ze bindt
ik ben de sterren
en de maan
de hypomaan
wel te verstaan
en de sterren
en het stof
waaruit ze zijn ontstaan
ik ben de wolken
en de wind
en alles wat ze bindt
ik ben de sterren
en de maan
de hypomaan
wel te verstaan
rammelaar
laat het nu maar los jongen
straks grijpt het jou nog jongen
en dan ben je de klos jongen
laat het dus nu maar los
en niet huilen
straks grijpt het jou nog jongen
en dan ben je de klos jongen
laat het dus nu maar los
en niet huilen
het goede been blijft in bed vandaag
het leven geeft
neemt het niet
het niet te nemen
als het gegeven is
neemt het niet
het niet te nemen
als het gegeven is
hopla
Ik liep naar school, in mijn hand hield ik een prachtige vochtige hoop strooizout. Wit met een mooie roze-gele streep erdoor.
Vanuit mijn ooghoek zag ik een blond meisje uit een hogere klas aankomen.
Toen ze zo ongeveer op gelijke hoogte met mij was wierp ik met een vrolijke kreet de zojuist door mij gewonnen schat in mijn gezicht.
’Wat een leuke gekkerd’ zou ze denken.
Ik kon niet zien hoe haar reactie was.
Ik kon niets meer zien.
Wel kon ik voelen dat strooizout, in ogen mond en neus, zeer geschikt is voor het doen ervaren van, wat met recht, een pijnlijk moment genoemd mag worden.
Vanuit mijn ooghoek zag ik een blond meisje uit een hogere klas aankomen.
Toen ze zo ongeveer op gelijke hoogte met mij was wierp ik met een vrolijke kreet de zojuist door mij gewonnen schat in mijn gezicht.
’Wat een leuke gekkerd’ zou ze denken.
Ik kon niet zien hoe haar reactie was.
Ik kon niets meer zien.
Wel kon ik voelen dat strooizout, in ogen mond en neus, zeer geschikt is voor het doen ervaren van, wat met recht, een pijnlijk moment genoemd mag worden.
hiep hoi
godverdomme ik leef !
alles doet het
handen voeten
ik kan er mee doen wat ik wil
zal ik eens de handen uit de mouwen steken?
neen,
het moet niet te gek worden.
alles doet het
handen voeten
ik kan er mee doen wat ik wil
zal ik eens de handen uit de mouwen steken?
neen,
het moet niet te gek worden.
verjaardag-7
Hallo, ik ben Niek
Volgende week word ik 7 !
Kom je ook op mijn feestje ?
Het begint om 9 uur met een speurontbijt
Daarna gaan we met zijn allen naar Schiphol en daarna met een vliegtuig naar disnieland in pareis.
Om 2 uur zijn we terug om te gaan peenballen met zijn allen
Daarna komen de klouwns en het circus een voorstelling doen bij ons thuis maar je mag ook bungiedjumpen achter op het plein wat mijn vader heeft besteld.
Dan komen de piesas en dan gaan we het vuurwerk kijken wat afgestoken wordt.
Je wordt thuisgebracht daarna maar je mag ook blijven logeren!
Dag ik hoop dat je kont.
Volgende week word ik 7 !
Kom je ook op mijn feestje ?
Het begint om 9 uur met een speurontbijt
Daarna gaan we met zijn allen naar Schiphol en daarna met een vliegtuig naar disnieland in pareis.
Om 2 uur zijn we terug om te gaan peenballen met zijn allen
Daarna komen de klouwns en het circus een voorstelling doen bij ons thuis maar je mag ook bungiedjumpen achter op het plein wat mijn vader heeft besteld.
Dan komen de piesas en dan gaan we het vuurwerk kijken wat afgestoken wordt.
Je wordt thuisgebracht daarna maar je mag ook blijven logeren!
Dag ik hoop dat je kont.
vader
moet klein
als ik groot wil zijn
moet bloeden
voorwaar
ik zal behoeden
maar eenmaal
als het zover is
dan is er thuiszorg
en mantelzorg
en gemis
als ik groot wil zijn
moet bloeden
voorwaar
ik zal behoeden
maar eenmaal
als het zover is
dan is er thuiszorg
en mantelzorg
en gemis
een 2e vader
mijn moeder
was een fijne vader
altijd bereid om als paard te fungeren
tot ze er scheel van keek
eerst om ons aan het lachen te maken
later van moeheid
ook mochten wij thuis de hele boel verbouwen
tot een mooi tentenkamp van omgekeerde stoelen
en een schemerlamp en mijn broer als indiaan
en uw vader dan zult u vragen
dat was ook een fijne vader
als hij er was
en er zin in had
en er tegen kon
maar mijn moeder was er altijd
als vader
en als moeder
als dader
en als hoeder
was een fijne vader
altijd bereid om als paard te fungeren
tot ze er scheel van keek
eerst om ons aan het lachen te maken
later van moeheid
ook mochten wij thuis de hele boel verbouwen
tot een mooi tentenkamp van omgekeerde stoelen
en een schemerlamp en mijn broer als indiaan
en uw vader dan zult u vragen
dat was ook een fijne vader
als hij er was
en er zin in had
en er tegen kon
maar mijn moeder was er altijd
als vader
en als moeder
als dader
en als hoeder
voetbal
Het jaarlijks treffen tussen vv Heiloose Boy’s en de ‘Boys’ uit Hopeloo heeft ook dit jaar weer voor een spannend en sensationeel spektakel gezorgd!
Al direct na de aftrap van deze streekderby werd duidelijk dat beide partijen van plan waren aan de reeks van 0-0 uitslagen, die de vorige duels op het scorebord hadden gebracht, een einde te gaan maken.
Fanatiek gingen ze direct na de aftrap op jacht naar een doelpunt. En al na 3 minuten belandde een kopstoot van spits Blok eerst op de paal om vervolgens op het achterhoofd van linksback Bastiaan Schrick te landen.
Vanwege het feit echter dat de bal op het moment van deze actie in de sloot lag kon de scheidsrechter niets anders doen dan Blok met rood naar de kleedhokken sturen en Schrick met een brancard af laten voeren.
Het protest van de gebroeders Bulder van de Heiloose Boys had een dusdanig karakter dat de scheidsrechter geen keus bleef dan vervolgens ook hen met rood naar de douches te laten vertrekken. Nadat ze uiteindelijk alle vijf van het veld waren verwijderd, de doelen weer overeind waren gezet, de hoekvlaggen waren gerepareerd en terug op hun plaatsen waren geplaatst, werd de strijd hervat.
Maar ook dit jaar ontbrak het bij de mannen weer aan conditie en vooral techniek om voor gevaar in elkanders doelgebied te gaan zorgen. Even leek het erop dat het duel een historische zege zou opleveren voor de Hopeloosen toen ze in de achtenveertigste minuut van de blessuretijd een strafschop kregen toegewezen wegens ‘shirtje’ trekken van Plok (‘dat shirt is helemaal niet van hem maar van mien!’ was Plok's verweer, sponsorperikelen schijnen hier een rol te spelen). Maar alhoewel de aanloop van de oude Jacob, die aan zijn zesenzeventigste streekderby bezig was, van ruim veertig meter indrukwekkend genoemd mag worden, slaagde hij er evenwel niet in voor donker de weg terug naar de penalty-stip te overbruggen waarop de scheidsrechter besloot de mannen maar af te laten marcheren voor het koek en bier festijn.
Heiloose Boy’s – Hopeloose Boy’s: 0-0.
Al direct na de aftrap van deze streekderby werd duidelijk dat beide partijen van plan waren aan de reeks van 0-0 uitslagen, die de vorige duels op het scorebord hadden gebracht, een einde te gaan maken.
Fanatiek gingen ze direct na de aftrap op jacht naar een doelpunt. En al na 3 minuten belandde een kopstoot van spits Blok eerst op de paal om vervolgens op het achterhoofd van linksback Bastiaan Schrick te landen.
Vanwege het feit echter dat de bal op het moment van deze actie in de sloot lag kon de scheidsrechter niets anders doen dan Blok met rood naar de kleedhokken sturen en Schrick met een brancard af laten voeren.
Het protest van de gebroeders Bulder van de Heiloose Boys had een dusdanig karakter dat de scheidsrechter geen keus bleef dan vervolgens ook hen met rood naar de douches te laten vertrekken. Nadat ze uiteindelijk alle vijf van het veld waren verwijderd, de doelen weer overeind waren gezet, de hoekvlaggen waren gerepareerd en terug op hun plaatsen waren geplaatst, werd de strijd hervat.
Maar ook dit jaar ontbrak het bij de mannen weer aan conditie en vooral techniek om voor gevaar in elkanders doelgebied te gaan zorgen. Even leek het erop dat het duel een historische zege zou opleveren voor de Hopeloosen toen ze in de achtenveertigste minuut van de blessuretijd een strafschop kregen toegewezen wegens ‘shirtje’ trekken van Plok (‘dat shirt is helemaal niet van hem maar van mien!’ was Plok's verweer, sponsorperikelen schijnen hier een rol te spelen). Maar alhoewel de aanloop van de oude Jacob, die aan zijn zesenzeventigste streekderby bezig was, van ruim veertig meter indrukwekkend genoemd mag worden, slaagde hij er evenwel niet in voor donker de weg terug naar de penalty-stip te overbruggen waarop de scheidsrechter besloot de mannen maar af te laten marcheren voor het koek en bier festijn.
Heiloose Boy’s – Hopeloose Boy’s: 0-0.
healing
BEUNES & PIJNHOUT
LETSEL - SCHADE ADVOCATEN
Bezuidenhoutseweg 253
DEN – HAAG
Geachte heer/mevrouw,
Hedenochtend ontving ik ten mijn kantore de heer en mevrouw van Berkel, vanaf hier verder aangeduid met ‘eisers’, met het verzoek om rechtsbijstand ten einde de, door u, of door onder uw verantwoordelijkheid gestelde medewerkers, veroorzaakte schade, van zowel materiële als geestelijke aard, op u te verhalen.
Gebleken en bewijsbaar is dat eisers onder uw verantwoordelijkheid een therapeutische behandeling hebben ondergaan.
Gebleken en bewijsbaar is dat het uiteindelijk resultaat hun leven heeft verwoest.
Gebleken en bewijsbaar is verder dat de oorzaken hiervoor liggen in onder meer de volgende feiten:
Tijdens het onderdeel: ‘MINERALEN & HEALING‘ , werden de ‘geneeskrachtige’ mineraalstenen, gelijk met het ‘gratis kopje koffie’ in een suikerpot gepresenteerd.
Gevolgen en kosten:
Gebits-prothese van de heer van Berkel vernield.
Leesbril vernield van mevrouw van Berkel tijdens de spoedbehandeling van de bij haar optredende levensbedreigende verstikkingsverschijnselen.
Tijdens het onderdeel: HEALING AND FLOATING raakte het sluit en openingsmechanisme van de healing en floating- cabine defect waardoor de heer van Berkel 2 x 24 uur in het volslagen duister drijvend, in een ruimte van nog geen twee kubieke meter, en met geen ander geluid dan welk door hem zelf voortgebracht en geen ander contact dan met zijn uitwerpselen, heeft moeten doorbrengen.
Gevolgen en kosten:
Toilet; plein; straat; stoep; kerk; voor/achterkamer; trein; bus ;auto; dwerg –vrees alsmede vliegangst ,hyperventilatie en slapeloosheid. Kosten zullen nog nader worden gespecificeerd.
Tijdens het onderdeel: ‘DE VOORHOOFDCHACRA OPENEN, HELEN EN ZUIVEREN’ ging er tijdens het ‘OPENEN’ al zo veel mis dat, voordat tot ‘HELEN EN ZUIVEREN’ kon worden overgegaan, de heer en mevrouw van Berkel al waren opgenomen op de EHBO-post van het Wibaut-ziekenhuis.
Gevolgen en kosten:
Nog niet bekend. Zal nader worden gespecificeerd.
Tijdens het onderdeel: ‘VORIGE LEVENS, JE CHACRA'S HELEN MET KRISTAL-ENERGIE’
Raakte de heer van Berkel in een Pyschose gepaard gaande met identificatie - problematiek.
Gevolgen en kosten:
Aanschaf feestkledij-diversen.
Retourvlucht Air-France, Amsterdam-Elba .
ZELFREADING OP INNERLIJKE WONING,TERUG IN DE MOEDERSCHOOT:
Kwetsuren met name mevrouw van Berkel zowel mentaal als fysiek.
Gevolgen en kosten:
Medische behandeling noodzakelijk EHBO-post Wibaut.
Hechtingen zullen volgende maand worden verwijderd. Hierna zal nog nader worden gespecificeerd.
Dit is slecht een voorlopig overzicht. Eisers behouden zicht het recht voor, u, op een later tijdstip te voorzien van tot nu toe nog niet bekende feiten gevolgen etc.
U, of een door u aan te wijzen contactpersoon, kan contact met ons kantoor opnemen ten einde te komen tot een schikkingsvoorstel.
Met achting
Dr.W. Beunes.
Advocaat
Het Geschenksteentje
Kristallen en mineralenwinkel, spiritueel healing centrum, spiritueel opleiding centrum, Camping, Chakra bezoekerstuin
Geachte heren,
Hoewel wij vinden dat u een en ander schromelijk overdrijft geven wij toe dat er tijdens de behandeling van meneer en mevrouw van Berkel een en ander niet zo is gegaan als had mogen worden verwacht.
Graag zouden wij in de gelegenheid worden gesteld om de harmonie tussen de heer en mevrouw en onze praktijk te herstellen.
Daarom bieden wij het volgende aan:
Het totaalpakket van alle behandelingen in een voor zowel de heer als mevrouw van Berkel voor de prijs van slechts een behandeling !
Welke behandelingen er zijn zoal kunt u lezen op onze website: http://www.geschenksteentje.nl
Hopende u spoedig van dienst te mogen zijn,
Netty Kosmo,
Healing meesteres
Ps, Uw schrijven komt op mij nogal ‘gestressed’ over. Kijkt u ook eens op onze website. Hier zijn interessante artikelen te vinden over dit onderwerp.
van de rechtbank
Hedentendage dd vrijdag 10 december 2004 verschenen ter zitting voor mij Rinus Wilfried Johannes Plok hierna te benoemen als 'eiser', en Hoebert Willem Baptist, hierna te benoemen als 'verweerder'.
Eiser stelt dat verweerder hem in tegenstelling tot gemaakte mondelinge afspraken een 13 stuks voetbal shirts heeft geleverd van inferieure kwaliteit.
In de op schrift gestelde klacht van eiser staat onder meer: “Dur klupt geen kleut van, de koeistrunt plakt duran, de letturs laten los en op de veurkant staat ‘Hopeloos’ en op de achturkant 'Bojs'. Noe en ik wiet nie waar de ouwe moer van die oplichter de stof vandaan het gehoald maar sinds de levuring zit ze wel mooi zunder gordien naar butten te koekeloeren!”
Verweerder verklaart ter zitting dat : “Ik zal je eens met mien klump op je harsus slaan ouwe loel !”
Genoemde feiten en verklaringen in overweging nemende stel ik beide partijen in het ongelijk en veroordeel hun daarom, gedurende de periode van een jaar, tot het dragen van genoemde shirts en wel met de letters op de voorzijde duidelijk leesbaar!
Eiser stelt dat verweerder hem in tegenstelling tot gemaakte mondelinge afspraken een 13 stuks voetbal shirts heeft geleverd van inferieure kwaliteit.
In de op schrift gestelde klacht van eiser staat onder meer: “Dur klupt geen kleut van, de koeistrunt plakt duran, de letturs laten los en op de veurkant staat ‘Hopeloos’ en op de achturkant 'Bojs'. Noe en ik wiet nie waar de ouwe moer van die oplichter de stof vandaan het gehoald maar sinds de levuring zit ze wel mooi zunder gordien naar butten te koekeloeren!”
Verweerder verklaart ter zitting dat : “Ik zal je eens met mien klump op je harsus slaan ouwe loel !”
Genoemde feiten en verklaringen in overweging nemende stel ik beide partijen in het ongelijk en veroordeel hun daarom, gedurende de periode van een jaar, tot het dragen van genoemde shirts en wel met de letters op de voorzijde duidelijk leesbaar!
goedemorgen
Dit is niet zo een fijne dag
De ochtend mag er wezen
Maar ik heb niet het gevoel
Dat ik dat mag
De ochtend mag er wezen
Maar ik heb niet het gevoel
Dat ik dat mag
Abonneren op:
Posts (Atom)