om op krachten te komen
na al het oorlogsgeweld
logeerde mijn vader als jochie
bij een Groningse boerenfamilie
zo heeft hij mij ooit verteld
op zondag
na kerk preek en erwtensoep
mocht hij dan mee naar het café
waar rijke boeren
sigaren rookten
jenever dronken
en zwegen
wel lichtte eenieder van hen
op zijn beurt
de helft van zijn reet
en liet dan vervolgens
zonder enig blikken of blozen
een enorme scheet
CU
laten we een andere wereld binnengaan
een wereld waar we alles
wat niet zachtaardig
in ons is
buiten laten staan
kom
kijk me aan
pak mijn hand
we gaan
JC
een wereld waar we alles
wat niet zachtaardig
in ons is
buiten laten staan
kom
kijk me aan
pak mijn hand
we gaan
JC
alle begin is
ik vroeg aan een spin
een web voor mij te spinnen
in de vorm van een hart
zodat ik zo
door haar beroerd
kon gaan ....
maar de spin onderbrak me
midden in mijn zin
en sprak snel maar onverdroten
nee
daar ga ik dus niet aan beginnen
want alleen al het vanwege het feit
dat je zoiets wilt weet ik
dat je haar allang
in je hart hebt gesloten
dus stop met lullen en begin te minnen
trouwensvan 3D spinnen snap ik de ballen en kan ik geen kloten
een web voor mij te spinnen
in de vorm van een hart
zodat ik zo
door haar beroerd
kon gaan ....
maar de spin onderbrak me
midden in mijn zin
en sprak snel maar onverdroten
nee
daar ga ik dus niet aan beginnen
want alleen al het vanwege het feit
dat je zoiets wilt weet ik
dat je haar allang
in je hart hebt gesloten
dus stop met lullen en begin te minnen
trouwensvan 3D spinnen snap ik de ballen en kan ik geen kloten
Cassius Closed
ook ik had een speciale band met hem
reisde over zeven zeeën
om hem te zien en te spreken
bij het Vrijheidsbeeld ging ik rechtdoor
links af en daarna was het
nog een 1000 kilometer kruipen
en toen maar aanbellen en hopen
maar er deed niemand open
reisde over zeven zeeën
om hem te zien en te spreken
bij het Vrijheidsbeeld ging ik rechtdoor
links af en daarna was het
nog een 1000 kilometer kruipen
en toen maar aanbellen en hopen
maar er deed niemand open
take dad!
niks is er mis
met mijn bewering
dat toeval slechts
het uiteindelijk gevolg
van een oneindig aantal
oorzaken is
met mijn bewering
dat toeval slechts
het uiteindelijk gevolg
van een oneindig aantal
oorzaken is
hth zug
alleen het licht
door jou weerkaatst
maakt het mogelijk
mij te genieten
bedacht ik laatst
alleen die lig
deur jou weerkaats
maak dit moontlik
my te geniet
uitgedink ek laas
door jou weerkaatst
maakt het mogelijk
mij te genieten
bedacht ik laatst
alleen die lig
deur jou weerkaats
maak dit moontlik
my te geniet
uitgedink ek laas
wilskracht
in mijn hierop volgend leven
ga ik het totaal anders aanpakken
en vergis je niet
als ik me iets voorneem
dan doe ik het ook !
ga ik het totaal anders aanpakken
en vergis je niet
als ik me iets voorneem
dan doe ik het ook !
alle begin is moeilijk Winfried
Winfried Bonifatius
wilde heel graag bekeren
zijn vader wilde dit niet
maar och hij deed het toch
hij ging eerst naar Friesland
maar die vonden het maar niks
ze waren heel druk met oorlog voeren
dat was hun lust en hun leven
dus
en nu citeer ik Wikipedia maar even
dank voor stank
citaat van de week
gehoord op de trappen naar de Media Markt
'het stinkt hier naar zeik '
gehoord op de trappen naar de Media Markt
'het stinkt hier naar zeik '
reintegratietraject
ik fietste het plein op
stopte
het was donker
ik keek om mij heen
was alleen
en begon te wenen
twee Ufo's
elektrisch zoemende wieltjes
knipperende lichtjes
en Nieuwe Nederlanders
als trotse kapiteintjes
verschenen
een van hen vroeg
warmhartig bezorgd en lief
GAAT HET MENEER?
waarop ik zei
ja jeetje
soms doet het leven pijn
maar nu niet zo erg meer
dank jullie wel
en nu ga ik maar weer
en ik ging want ik
als oude jankerige egocentrische Autochtoon
ervaar zoveel meeleven van de Nieuwkomer
toch nog steeds een beetje
als zeer welkom
maar ook als
buitengewoon
november 2015
http://nos.nl/ek2016/artikel/2116994-video-portugees-jongetje-troost-ontroostbare-franse-supporter.html
stopte
het was donker
ik keek om mij heen
was alleen
en begon te wenen
twee Ufo's
elektrisch zoemende wieltjes
knipperende lichtjes
en Nieuwe Nederlanders
als trotse kapiteintjes
verschenen
een van hen vroeg
warmhartig bezorgd en lief
GAAT HET MENEER?
waarop ik zei
ja jeetje
soms doet het leven pijn
maar nu niet zo erg meer
dank jullie wel
en nu ga ik maar weer
en ik ging want ik
als oude jankerige egocentrische Autochtoon
ervaar zoveel meeleven van de Nieuwkomer
toch nog steeds een beetje
als zeer welkom
maar ook als
buitengewoon
november 2015
http://nos.nl/ek2016/artikel/2116994-video-portugees-jongetje-troost-ontroostbare-franse-supporter.html
bij voorbaat
Lieve Heer van het Heelal
en als er nog meer is dan dat
ook goed
zou u
in geval er zoiets
als reincarnatie bestaat
ervoor willen zorgen
dat het de volgende keer
allemaal wat beter gaat
dank u
en als er nog meer is dan dat
ook goed
zou u
in geval er zoiets
als reincarnatie bestaat
ervoor willen zorgen
dat het de volgende keer
allemaal wat beter gaat
dank u
Let's Talk About Sex
dit is geen gedicht
maar een liedje
een lofliedje
of gezegd
met Engelse tong
een lovesong
over Adam en Eva
en een appel
het verbod om er van te happen
alles wat niet mag
volgens sommigen de F1
Max Verstappen
en dan noem ik de de slang erboven
ook nog maar even
eigenlijk zo een beetje dus
over het krankzinnige van al het leven
maar bovenal een liedje
over het onbegrijpelijk hardnekkig
menselijk Spermatozovergeetmenietje
foto tuin appelboompje 18 mei 2016
maar een liedje
een lofliedje
of gezegd
met Engelse tong
een lovesong
over Adam en Eva
en een appel
het verbod om er van te happen
alles wat niet mag
volgens sommigen de F1
Max Verstappen
en dan noem ik de de slang erboven
ook nog maar even
eigenlijk zo een beetje dus
over het krankzinnige van al het leven
maar bovenal een liedje
over het onbegrijpelijk hardnekkig
menselijk Spermatozovergeetmenietje
foto tuin appelboompje 18 mei 2016
Vadertje Bio
Er wordt tegenwoordig weer veel de nadruk gelegd op het 'tegennatuurlijke' gedrag/ingrijpen van de mens in de 'natuur'. Daarom even dit:
Dna heeft alle eigenschappen in zich om zich te handhaven en zich voor te planten. Anders was het er niet. De wisselwerking tussen al dat dna zorgt voor muterende effecten waarvan sommigen effecten leiden naar een kleinere kans op overleving en andere naar een grotere.
Het tegennatuurlijk ingrijpen van de mens is daarom een contradictio in terminis omdat de mens met al zijn dna een onlosmakelijk deel is van de dna soep die we 'natuur' noemen. De 'aanval' op het menselijk dna van de mens door het dna van de pest bacterie(n) werd uiteindelijk succesvol afgeslagen door een leger van vele miljoenen doden. Vandaag de dag en met de inzichten van nu doen we dit anders.
Het opbouwen van weerstand tegen dood en verderf geschiedt nu eenmaal op onnavolgbaar veel manieren en langs ontelbare wegen. En ze zijn wat mij betreft allemaal van God.
En of ze van God los zijn of niet, wie het weet zal het niet zeggen.
http://www.agriholland.nl/dossiers/gmo/home.html
Dna heeft alle eigenschappen in zich om zich te handhaven en zich voor te planten. Anders was het er niet. De wisselwerking tussen al dat dna zorgt voor muterende effecten waarvan sommigen effecten leiden naar een kleinere kans op overleving en andere naar een grotere.
Het tegennatuurlijk ingrijpen van de mens is daarom een contradictio in terminis omdat de mens met al zijn dna een onlosmakelijk deel is van de dna soep die we 'natuur' noemen. De 'aanval' op het menselijk dna van de mens door het dna van de pest bacterie(n) werd uiteindelijk succesvol afgeslagen door een leger van vele miljoenen doden. Vandaag de dag en met de inzichten van nu doen we dit anders.
Het opbouwen van weerstand tegen dood en verderf geschiedt nu eenmaal op onnavolgbaar veel manieren en langs ontelbare wegen. En ze zijn wat mij betreft allemaal van God.
En of ze van God los zijn of niet, wie het weet zal het niet zeggen.
http://www.agriholland.nl/dossiers/gmo/home.html
vrienden voor het even
Het ontbreekt mij eenvoudig weg aan een beste vriend. Het mogen er best meer zijn overigens maar een is onmisbaar. Dit dacht de Kreeft vanuit een gevoel van belang. En Kreeften zijn heel gevoelig dus als ze iets als urgent ervaren dan is het ook zo. De Kreeft keek eens om zich heen. Golven spoelden af en aan en rolden telkens zo een beetje tot aan zijn achterpoten. Soms eroverheen en dat was dan een lekker gevoel maar ook wel fris. Hij draaide zich op zijn rug en voelde de zon op zijn buik schijnen. Dat was lekker warm. Met zijn ogen een beetje dichtgeknepen tegen het zonlicht keek hij naar de rotswand die boven hem uit torende. Heel in de verte zag hij een Steenbok langs een met karig groen begroeide richel bewegen. Driftig gesticulerend met zijn kop, zo leek het, ging hij stapje voor stapje langs het groen. Een Steenbok zou best eens een heel goede beste vriend voor mij kunnen zijn, we hebben weliswaar niks gemeen maar dus wel altijd wat om over te praten. En meer dan zo een reden hoef je niet te hebben vond hij.
Nadat de Kreeft dit allemaal bedacht had haalde hij uit zijn holletje een washandje, maakte het nat en legde dit op zijn hoofd. Tegen de zon. Hij ging naar de Steenbok klimmen.
Kreeften kunnen niet goed klimmen en ook zakte het washandje steeds over zijn ogen en pas als hij dan een schaar vrij had, waarmee hij het washandje kon terugschuiven, kon hij weer kijken naar hoever hij al was. Telkens was dat niet ver want het was telkens nog een heel eind. Het is nog een heel eind dacht de Kreeft dan, zeker voor mij want ik kan niet goed klimmen, ik heb het niet in de genen. Maar na een hele tijd, om precies te zijn drie uur en drie kwartier, kwam hij bij de richel met de Steenbok aan. Goedemorgen zei de Kreeft, en oh neen pardon, goedemiddag. Ik vraag mij af Steenbok, zou u mijn beste vriend willen zijn? Ja dat is goed sprak de Steenbok. Fijn dat is dan geregeld zei de Kreeft weer. Dan heb ik nog een verzoek als u het niet te veel gevraagd vindt, maar zou u het washandje op mijn hoofd willen nat maken met wat spuug? En het is misschien goed om te weten dat ik niet vies van u ben. Zo gezegd zo gedaan en na precies 2 uur en 20 minuten keerde de Kreeft terug bij zijn holletje. En dat was net op tijd want het washandje was droog geworden en het kriebelde behoorlijk daarboven op zijn hoofd. Morgen zou hij weer gaan dacht de Kreeft. Want een beste vriend, zo had hij vandaag geleerd, daar moet je wel wat voor doen.
Nadat de Kreeft dit allemaal bedacht had haalde hij uit zijn holletje een washandje, maakte het nat en legde dit op zijn hoofd. Tegen de zon. Hij ging naar de Steenbok klimmen.
Kreeften kunnen niet goed klimmen en ook zakte het washandje steeds over zijn ogen en pas als hij dan een schaar vrij had, waarmee hij het washandje kon terugschuiven, kon hij weer kijken naar hoever hij al was. Telkens was dat niet ver want het was telkens nog een heel eind. Het is nog een heel eind dacht de Kreeft dan, zeker voor mij want ik kan niet goed klimmen, ik heb het niet in de genen. Maar na een hele tijd, om precies te zijn drie uur en drie kwartier, kwam hij bij de richel met de Steenbok aan. Goedemorgen zei de Kreeft, en oh neen pardon, goedemiddag. Ik vraag mij af Steenbok, zou u mijn beste vriend willen zijn? Ja dat is goed sprak de Steenbok. Fijn dat is dan geregeld zei de Kreeft weer. Dan heb ik nog een verzoek als u het niet te veel gevraagd vindt, maar zou u het washandje op mijn hoofd willen nat maken met wat spuug? En het is misschien goed om te weten dat ik niet vies van u ben. Zo gezegd zo gedaan en na precies 2 uur en 20 minuten keerde de Kreeft terug bij zijn holletje. En dat was net op tijd want het washandje was droog geworden en het kriebelde behoorlijk daarboven op zijn hoofd. Morgen zou hij weer gaan dacht de Kreeft. Want een beste vriend, zo had hij vandaag geleerd, daar moet je wel wat voor doen.
buitenblad
gisteren reed ik
op mijn fiets
langs alle blaadjes aan de bomen
en ik bedacht dat ik
nog veel meer houd van jou
dan al die blaadjes
waar ik zojuist
was langs gekomen
op mijn fiets
langs alle blaadjes aan de bomen
en ik bedacht dat ik
nog veel meer houd van jou
dan al die blaadjes
waar ik zojuist
was langs gekomen
de sluis verhaalt
Het was een zomeravond en windstil. Ik voer als lichtmatroos op het ms-Breda. Zij was van Amsterdam op weg naar de sluizen van IJmuiden. Vanwege het mooie weer bevond het merendeel van de bemanning zich aan dek. Zelfs de machinist was uit zijn machinekamer gekomen en zat onderuit gezakt op een bankje. De kapitein, de loods en de matroos van de wacht, Jan Bol mijn vriend, voorbeeld, steun en toeverlaat tijdens mijn avonturen op de grote vaart, waren op de brug. De kapitein en de loods waren oude zeevaart-schoolvrienden en dat moest, zo hoorde ik later van Jan, worden gevierd. Het was 20 augustus 1978, een uur of 8 in de avond. Hing er iets in de lucht? Neen, op een grote rode ondergaande zon boven Amsterdam na, hing er niets in de lucht.
De ms-Breda was een niet erg mooi schip. Het had ook nog eens een relatief kleine motor die vaak stuk ging. Het is handig om te weten dat als een scheepsdiesel van een zeeschip in zijn achteruit wordt gezet, eerst de motor wordt stilgezet, daarna worden tandwielen omgezet en wordt de motor opnieuw gestart. Dit starten gebeurt door perslucht boven de zuigers te laten ontsnappen. Hierdoor komen zij weer op gang. Deze ontsnappende lucht geeft bij het verlaten van de schoorsteen een prachtig geluid. Maar dit terzijde. Af en toe, niet vaak, ging er iets mis met die omzetting. Dan begon de diesel van de ms-Breda, nadat hij opnieuw was gestart, nukkig weer vooruit te draaien. En dit, terwijl de telegraaf op de brug dan 'achteruit' aanwees.
We waren zo goed als helemaal de sluis binnen gedreven toen het gesis van de ontsnappende lucht klonk. Er ging een trilling door het schip en we begonnen weer vaart te maken. Blijkbaar wilde de loods ons voor in de sluis hebben dachten wij, de mannen aan dek. De kapitein schonk nog eens bij, 'weet jij nog die keer dat ....', en begon weer een herinnering op te halen. Na enige tijd ging er weer een rilling door het achterschip. Het schroefwater werd met groter wordende kracht weggeslagen en het, vrijwel ongeladen, schip 'schoot' nu welhaast naar voren. De machinist schrok wakker, herinnerde zich iets en rende terug naar zijn machinekamer. De Breda bewoog zich nu vastberaden, op halve kracht vooruit, de sluis verder in. Ik realiseerde me dat er iets onomkeerbaar's ging gebeuren.
De voorste, nog dichte, sluisdeur kwam snel dichterbij. Achter deze deur lag het water van de Noordzee. Dit zou zo dadelijk, nadat we de sluisdeur hadden doorboord, ongestoord, via het Noordzee-kanaal, naar Amsterdam gaan lopen dacht ik. Ik verheugde me op wat zou gaan komen. Naar voren kijkend zag ik de bemanning in grote haast de 'bak' -het verhoogde voorschip- af komen gerend en gestruikeld. Dat zag er veelbelovend uit. Ik keek vervolgens naar achteren, naar Amsterdam en zijn rode zon. De sluisdeur aan die kant werd met grote snelheid dichtgeschoven. Hoewel dit er ook spannend uitzag vond ik het jammer: het had me leuk geleken om met schip en al binnen een half uur terug te spoelen naar Amsterdam, of wie weet Utrecht of nog verder. Maar de dichte deur zou dát gaan voorkomen. De arme kapitein had inmiddels wel in de gaten dat er iets heel erg mis aan het gaan was. Hij wist echter niets van het technisch gebrek van zijn schip. 'In wat voor een duivelse stroomversnelling ben ik nu toch, zo vlak voor mijn pensioen, terecht gekomen?' moet hij hebben gedacht. Ten einde raad gooide hij de motor op volle kracht achteruit. Dacht hij.
De laatste herinneringen zijn aan het geluid van de op vol vermogen draaiende scheepsdiesel, de paniekerige stem van de kapitein door de portofoon: 'LEKKO ANKERS!, LEKKO ANKERS!' (let go the anchors) - alsof die ankers op de betonnen bodem van de sluis nog iets hadden kunnen uitrichten - en aan het gekreun en gesteun waarmee de ms-Breda zich tenslotte in de sluisdeur boorde. Daarna werd kapitein Wiersma op non-actief gesteld.
Jammer, want ik had nog wel even met hem willen doorvaren op die manier.
bumper
Ik kom nog vaak langs die plek. Nooit denk ik: 'hier gebeurde het'. Toch zou ik tot op de meter nauwkeurig kunnen uittekenen waar het precies was.
Maar eerst even dit, wie is er in 1973 naar de film Jesus Christ Superstar geweest?
Wat een film vond ik dit! Ik was er met een meisje en ze heette Brun, Brun was geweldig lief klein, kroeshaar, heel veel humor, verliefd op mij en ik ook op haar.
Na de film.
Laatst zat ik die film weer eens te kijken en verwachtte dat ik het niks meer zou vinden. Nou, euh... hrmmm, even een zakdoek pakken, ziezo. En al is Ted Neeley vaak een watje als acteur, het blijft een mooie jongen geloof ik. Maar als man heb ik daar verder geen last van dus daarom valt het mij op dat ie nogal jankerig overkomt in het begin van de film. Later, als het steeds slechter gaat met JC, wordt ie beter en zijn woede in de tempel is weergaloos.
Maar, 'what's the buzz?', 'wat wil je nu eigenlijk vertellen met deze recensie van bijna veertig lichtjaar geleden?'
Ooit liepen we met het hele gezin langs de eerde genoemde plek op de stoep aan de overkant. Ik weet niet waarom, ook niet meer waarnaar toe. Plotseling klonk er het geluid van een kop-staartbotsing. Een donker braaf autootje was achterop een blauwe Volkswagen geklapt. Uit de achterste auto kwam een brave kale burgerman zoals ze toen gemaakt werden. Vol van schrik en schuldbesef liep hij naar de schadeplek. Uit de voorste auto kwam een grote Albino achtige man met het postuur van een gorilla. Deze man huppelde naar achteren en sloeg de burgerman, zonder een woord te zeggen, met een geweldige uithaal zonder omhaal naar de grond. Tijdens het bewusteloos vallen sloeg deze ook nog eens met zijn kale hoofd tegen de bumper van de Volkswagen. De klap van het hoofd op de bumper maakte een afschuwelijk geluid.
He is dangerous !
Verbijsterd keken mijn broer, twee zusjes vader en moeder toe.
Ik verwachte een wonder, onze vader zou ingrijpen en dit misselijkmakend onrecht ongedaan maken.
Ik keek naar hem. Mijn vader mompelde 'godsamme' maar verder deed hij niks. Ik zag zijn angst. Mijn moeder pakte mijn zusje bij de hand. Ik zag haar woede.
Little left to do.
Nu realiseer ik me dat zowel mijn vader als moeder voelden dat ons, als hun kinderen, nog meer bespaard moest blijven.
Er was geen geweld meer op de straat. Een huilende echtgenote zat inmiddels op haar hurken bij haar op de straat liggende burgerman. I Don't Know How To Love Him. De Albino was in de Volkswagen gaan zitten en weggescheurd.
De rest ben ik vergeten en van al het andere ben ik sindsdien ook niet meer zeker.
Just don't say i am damned for all time.
Ik mis mijn vader zo.
Wie niet?
Maar om nou de hele dag te gaan zitten bidden.
Could We Start Again Please?
https://www.youtube.com/watch?v=oqvXquqTwoU&list=PLR-d5NuIKiHMfxQAipCRSSWKVQ_jvknKC
Maar eerst even dit, wie is er in 1973 naar de film Jesus Christ Superstar geweest?
Wat een film vond ik dit! Ik was er met een meisje en ze heette Brun, Brun was geweldig lief klein, kroeshaar, heel veel humor, verliefd op mij en ik ook op haar.
Na de film.
Laatst zat ik die film weer eens te kijken en verwachtte dat ik het niks meer zou vinden. Nou, euh... hrmmm, even een zakdoek pakken, ziezo. En al is Ted Neeley vaak een watje als acteur, het blijft een mooie jongen geloof ik. Maar als man heb ik daar verder geen last van dus daarom valt het mij op dat ie nogal jankerig overkomt in het begin van de film. Later, als het steeds slechter gaat met JC, wordt ie beter en zijn woede in de tempel is weergaloos.
Maar, 'what's the buzz?', 'wat wil je nu eigenlijk vertellen met deze recensie van bijna veertig lichtjaar geleden?'
Ooit liepen we met het hele gezin langs de eerde genoemde plek op de stoep aan de overkant. Ik weet niet waarom, ook niet meer waarnaar toe. Plotseling klonk er het geluid van een kop-staartbotsing. Een donker braaf autootje was achterop een blauwe Volkswagen geklapt. Uit de achterste auto kwam een brave kale burgerman zoals ze toen gemaakt werden. Vol van schrik en schuldbesef liep hij naar de schadeplek. Uit de voorste auto kwam een grote Albino achtige man met het postuur van een gorilla. Deze man huppelde naar achteren en sloeg de burgerman, zonder een woord te zeggen, met een geweldige uithaal zonder omhaal naar de grond. Tijdens het bewusteloos vallen sloeg deze ook nog eens met zijn kale hoofd tegen de bumper van de Volkswagen. De klap van het hoofd op de bumper maakte een afschuwelijk geluid.
He is dangerous !
Verbijsterd keken mijn broer, twee zusjes vader en moeder toe.
Ik verwachte een wonder, onze vader zou ingrijpen en dit misselijkmakend onrecht ongedaan maken.
Ik keek naar hem. Mijn vader mompelde 'godsamme' maar verder deed hij niks. Ik zag zijn angst. Mijn moeder pakte mijn zusje bij de hand. Ik zag haar woede.
Little left to do.
Nu realiseer ik me dat zowel mijn vader als moeder voelden dat ons, als hun kinderen, nog meer bespaard moest blijven.
Er was geen geweld meer op de straat. Een huilende echtgenote zat inmiddels op haar hurken bij haar op de straat liggende burgerman. I Don't Know How To Love Him. De Albino was in de Volkswagen gaan zitten en weggescheurd.
De rest ben ik vergeten en van al het andere ben ik sindsdien ook niet meer zeker.
Just don't say i am damned for all time.
Ik mis mijn vader zo.
Wie niet?
Maar om nou de hele dag te gaan zitten bidden.
Could We Start Again Please?
https://www.youtube.com/watch?v=oqvXquqTwoU&list=PLR-d5NuIKiHMfxQAipCRSSWKVQ_jvknKC
niets is gelijk
een golf in een oceaan
heeft slechts 1 naam
toch is er nog nooit eerder
een golf geweest
die exact zo kwam ging en
is gegaan
dit geldt overigens
voor alles en iedereen
want er is nu eenmaal niets meer
dan iets
wat niet
al eerder heeft bestaan
heeft slechts 1 naam
toch is er nog nooit eerder
een golf geweest
die exact zo kwam ging en
is gegaan
dit geldt overigens
voor alles en iedereen
want er is nu eenmaal niets meer
dan iets
wat niet
al eerder heeft bestaan
SPORT
Het wereldkampioenschap korfbal voor transseksuelen gaat niet door.
Het was allemaal niet haalbaar
Het was allemaal niet haalbaar
stevig heel stevig
Sommige gebeurtenissen zijn verhalen zodra ze opgeschreven zijn.
Bij deze.
Ik ben met mijn moeder bij de dokter.
Na het bezoek sta ik bij de receptie om een nieuwe afspraak te maken.
Vanaf de wachtkamer naar de receptie is een brede gang.
Er komt een man aan die een blindengeleidestok langs de muur laat glijden om zijn weg te bepalen.
Hij mompelt aan een stuk door. Op het moment dat hij mij opvalt valt mij ook de stutpaal op die het dak boven de gang ondersteunt. Deze staat zo een twintig centimeter verwijderd van de muur waarlangs de man beweegt.
In eens moet ik aan mijn moeders blauwe oog denken wat ze ooit opliep door met beide armen recht voor zich op zoek te gaan naar het lichtknopje naast de openstaande slaapkamerdeur. De linker-arm aan de linker- kopse kant, de rechter aan de rechter. Ze voelde direct waar ze was toen haar hoofd de deur raakte.
'Ik was wel gelijk wakker', zei ze later.
Ik ben te laat om de man te waarschuwen. Hij stapt dan ook stevig door zeg!
Zijn stok en linker-arm passen gemakkelijk tussen de muur en de paal en hij komt met een prachtig geluid, het is niet anders, tot stilstand.
De man gebruikt vervolgens zijn rechterhand om de paal te betasten en zodoende zijn weg eromheen te bepalen. Als hij daarna zijn weg vervolgt mompelt hij: 'hard, zeer hard, stevige textuur, heel stevig !'.
Maar met mijn moeder was alles goed volgens de dokter.
Bij deze.
Ik ben met mijn moeder bij de dokter.
Na het bezoek sta ik bij de receptie om een nieuwe afspraak te maken.
Vanaf de wachtkamer naar de receptie is een brede gang.
Er komt een man aan die een blindengeleidestok langs de muur laat glijden om zijn weg te bepalen.
Hij mompelt aan een stuk door. Op het moment dat hij mij opvalt valt mij ook de stutpaal op die het dak boven de gang ondersteunt. Deze staat zo een twintig centimeter verwijderd van de muur waarlangs de man beweegt.
In eens moet ik aan mijn moeders blauwe oog denken wat ze ooit opliep door met beide armen recht voor zich op zoek te gaan naar het lichtknopje naast de openstaande slaapkamerdeur. De linker-arm aan de linker- kopse kant, de rechter aan de rechter. Ze voelde direct waar ze was toen haar hoofd de deur raakte.
'Ik was wel gelijk wakker', zei ze later.
Ik ben te laat om de man te waarschuwen. Hij stapt dan ook stevig door zeg!
Zijn stok en linker-arm passen gemakkelijk tussen de muur en de paal en hij komt met een prachtig geluid, het is niet anders, tot stilstand.
De man gebruikt vervolgens zijn rechterhand om de paal te betasten en zodoende zijn weg eromheen te bepalen. Als hij daarna zijn weg vervolgt mompelt hij: 'hard, zeer hard, stevige textuur, heel stevig !'.
Maar met mijn moeder was alles goed volgens de dokter.
Abonneren op:
Posts (Atom)