Japiooh

Nou wil ik het weten ook

Lees ik net 'Amy Winehouse wil kinderen...'

Ja denk ik dan, wàt wil ze nou:
kinderen een lesje leren;
kinderen waarschuwen voor mannen die snoep aanbieden;
kinderen duidelijk maken hoe je een platte knoop maakt ???

Kom op Amy, niet met een been in die kast blijven hangen.
Gooi het eruit !
Total body -commitment nu svp en vlug een beetje.

Ik ben namelijk wel degelijk razend nieuwsgierig wat jij, Amy Winehouse, met kinderen wil.

Ik geef me over

Deze lente is er een
Teveel
Voor een man alleen

Mag ik
daarom jou
voor deze ene keer

Voor altijd om me heen

Harp

Vanochtend zag ik een meisje lopen met een grote harp. Die harp droeg ze in een draagtas met schouderband. Mijn zus had vroeger ook een harp. Dat was niet het probleem. Het probleem was dat ze te pas en te onpas op deze harp begon te spelen. Nu kom ik een zeer groot gezin en weet ik daardoor dat binnen zulke gezinnen van alles moet worden gedaan om de aandacht te krijgen. Maar de zus met de harp overdreef.
En, had ze nou een juiste snaar weten te raken, bij deze of gene dan was het nog tot daar aan toe geweest, maar ze kon op het ding nog geen drie normale noten achter elkaar spelen.
Ik herinner me nog goed de uitreiking van mijn zwemdiploma-A. Op de tribune zat een dozijn broertjes en zusjes, ooms en tantes en natuurlijk mijn vader. Bibberend van de kou, maar inwendig gloeiend van trots, stond ik op het moment te wachten dat de doos met diploma's en medailles bij mij gearriveerd zou zijn. Vlak voor het moment dat de aandacht op mij en mij alleen gericht zou zijn klonk er geroezemoes vanaf de tribune. Ik keek in dezelfde richting van waarin het publiek keek en ja! hoor!, daar op het plateau van de hoge duikplank zat zus- lief weer met haar harp.
Ze was net klaar met doen alsof ze het instrument aan het stemmen was geweest, wendde een moment van inspiratie voor en begon toen in het wilde weg wat te tokkelen.
Mijn vader probeerde nog met opgetrokken schouders en druk gebarend de badmeester duidelijk te maken dat er niets bijzonders aan de hand was, maar deze was al volledig in beslag genomen door mijn zus met haar harp. Toen zij vervolgens, tijdens haar zogenaamde 'wilde slotakkoord', met harp en al van het platform schoof en in het water donderde, doken alle badmeesters er ogenblikkelijk bovenop. Lelijk was ze niet.
Ik kon daarop nog net mijn diploma van de stapel grissen en uit de kluwen op de grond liggende medailles een exemplaar los peuteren voordat ik me uit de voeten maakte. Later in de kleedkamer, met het tumult nog hoorbaar op de achtergrond, zag ik dat ik abusievelijk het diploma van ene Anton Goudsmid had gepakt.
Zo ongeveer ging het ook met de diploma's B-C en D (sorry Anton).
Ook herinner ik me een concert van David- Bowie in de Ahoy waar we, op uitnodiging van een zekere tante Bep, met de complete familie mochten aanzitten. Voor het publiek moet dat een verwarrende vertoning zijn geweest met die plotseling verschenen tokkelaar daar achter op het podium. Het spektakel, toen ze haar de harp afnamen en vervolgens wilde afvoeren, moet bij velen in het geheugen staan gegrift. Waar ze toen zo snel nog die mondharp vandaan haalde is me trouwens nog steeds een raadsel.
Enfin, daar moest ik dus ineens aan denken toen ik daar dat meisje zag lopen bij de sluis.
Maar het kan ook iets heel anders zijn geweest hoor, bijvoorbeeld een opvouwbare hondenmand.
En ook kan het heel anders gegaan zijn vroeger.
Het geheugen is namelijk een vreemde snuiter, zeker als het gaat over de eigen jeugd.

op=op

Hoe meer mensen
er gelijk hebben
Hoe minder er zijn
die het nog
kunnen krijgen

En ze heet Margriet

Zoals het haar de hele winter al vergaat:
weer is ze gevallen
En alweer ligt ze op de straat

Ze denkt: genoeg is genoeg en stop is stop
dit keer blijf ik mooi liggen ook
en sta ik derhalve niet meer op
Iemand moet me maar komen halen, of maar niet
Mij is het nochtans om het even,
net zo lief lig ik hier namelijk
de rest van mijn leven

Een Winterkoninkje ziet haar
en fluit iets van een lied

Het meisje hoort hem wel
En voelt wat hij ermee bedoelt
Maar begrijpen doet ze hem niet

Laat maar lopen

Er rende ergens ooit
een meisje door een park
Ze draafde maar
En draafde maar
Almaar in het rond

Misschien dat ze het deed
Omdat die aardige leraar ooit tegen haar zei:
'Jee wat kan jij hard lopen'
en dat het haar zo goed stond

Maar misschien was het ook
Omdat men niet lang daarvoor
Haar vader verdronken
In de IJssel vond

de omloop

Waarom Jozef geen baanrenner is geworden maar taxichauffeur?
Ach, het kan raar lopen in deze wereld, laten we het daar op houden. Voor nu is het genoeg om te weten dat hij weer op zijn vaste stek achter het station stond, wachtend op een vrachtje.
Op het moment dat de zon tevoorschijn schoof en Jozef dit schouwspel met geknepen ogen gade sloeg, kwam er iemand vanuit het ontstane tegenlicht in de richting van de standplaats gelopen. Met zijn rechterarm trok hij een koffer op wieltjes achter zich aan. Naarmate de man dichterbij kwam en het geknars van de wieltjes luider en luider klonk werd het Jozef duidelijk waar hij mee te maken zou krijgen. Hij keek nog eens goed en ja hoor, de man met de koffer, Jozef wist het nu zeker, was een grote en gezonde neger.
En nu rustig blijven, dacht Jozef, zoiets gebeurt je hooguit éen keer in je leven, verpest het nu niet. Al zijn sombere gedachten, die hij juist daarvoor nog had gehad, waren als sneeuw voor de zon verdwenen. Weg het verdriet om zijn misgelopen baanrenners carrière, vergeten zijn vader en zijn gedram richting het taxi-bestaan. ('Jozef, jongen', placht deze vroeger te pas en te onpas te zeggen, 'baanrenners draaien maar als dol in het rond, terwijl de taxi-man, die gaat van A - bijvoorbeeld Amsterdam - tot Z - bijvoorbeeld Zwolle. Díe komt dus nog eens ergens en weer terug bovendien.') Verdampt ook de wrok over het vertrek, precies een maand geleden, van zijn vriendin met die tweederangs veldrijder uit Portugal. Dit hier en nu, en niets anders dan dat, voelde Jozef, was het moment dat al zijn levenslijnen in een fantastisch moment en op een en dezelfde plaats, tezamen gingen komen.
Maar, zoals zo vaak, liep het allemaal anders:
'Jongeman', klonk het plotseling vanachter Jozef, 'kun je me even helpen, ik heb nogal haast'. Achter Jozef stond een oude krasse dame. En hoe Jozef het ook wendde of keren wilde, er was geen houden aan. De dame beweerde dat ze er als eerste had gestaan en dat Jozef moest opschieten bovendien, anders zou ze de Elle-design-beurs grotendeels mis lopen.
Er zat niets anders op dan haar naar haar design-beurs te rijden. En dat heeft Jozef toen gedaan.
Want als het iets is waar Jozef niet tegen kan dan is het ruzie.

Vakmannetje (waar gebeurd)

De Meern, renovatie-bouwplaats.
Twee bouwvakkers, 1 boven op steiger (Joop1), ander beneden (Joop2)

Joop1: JOOP!
Joop2: JA!

Joop1: JE BENT VERGETEN HET HIER WATERPAS TE ZETTEN !
Joop2: WATTUH !

Joop1: JE BENT VERGETEN HET HIERO WATERPAS TE ZETTEN !!!
Joop2: ... HET WATER-WÁT-TE-ZETTEN ???

Slik

Iedereen kan van alles
Behalve ik

Met van alles bedoel ik o.a.
- een raket laten landen op de maan
- op zijn voordeligst op een foto komen te staan
- voor het dronken worden naar huis toe gaan
- halfvolle yoghurt maken met banaan

En nog veel meer
De complete santekraam
De totale mikmak
De hele zwik

Dat is denk ik dan
Zo ongeveer
Wat iedereen kan

Behalve ik

zelfbeeld

er was eens een meisje
met een flabber-mond
tenminste
dat is wat ze er zelf van vond
van die mond

maar
alle jongens van leden goed
en kerngezond
die keken naar haar
en naar haar mond
en floten naar haar
de lippen strak
en kogelrond
....
maar wacht
daarom is het natuurlijk
dat zij altijd dacht

kijk
díe jongen
dìe heeft nu een mooie mond
terwijl die van mij
die flabbert maar wat in het rond

wat is een zelfbeeld
toch raar

klipenklaar

boertje Boerham
nam een boterham
met een t
die was zo heet
dat hij hem proestend
in zijn kieltje smeet
en dat is krek waarom
boertje Boerham nu
boertje Boterham heet

Van het concert des levens krijgt iedereen nog eens een rolberoerte!

Een vrouwelijk collega komt verontwaardigd van de wc en roept uit: 'gadver! dat vind ik nu zo vies: poepstrepen!'
Ojee denk en weet ik dan direct, die poepstrepen raak ik vandaag niet meer kwijt. En ja hoor, overal gaan mensen die dag op hun poepstrepen staan; de ondernemingsraad haalt een vette poepstreep door de plannen van het management (dat is een lelijke poepstreep door hun rekening!); een vrouwelijk collega heeft momenteel duidelijk een poepstreepje voor bij onze directeur, en ga zo maar door.
Ja hoor ik u duidelijk denken: liever niet, ik sluit de boel liever af, doe de voordeur op het nachtslot en morgen zien we wel weer. Maar zo simpel is het niet. Krijg ik kort daarop van een andere collega een kaartje voor een concert onder leiding van ene, jawel en ik wil heus niet lollig doen: Nicoline Snaas! Een doodnormale naam denkt u? Nou, dat mag u vinden, maar ik weet hoe het me vanaf dat moment zal vergaan. Iedereen en alles heeft het aan zijn snaas, snaast, of krijgt het aan zijn snaas; een collega gaat snaas naar huis? (Mexicaanse-snaas?); de lunch snaast me niet en de koffie is veel te snaas; buiten snaast het en het gaat steeds harder snasen en de komende tijd wordt nog veel meer snaas verwacht...

Beste collega's van me, willen jullie alstublieft een beetje opletten met wat je zoal rond snaast, er moet ook nog een beetje gesnaasd worden zo nu en dan!

Dank jullie wel.

ps, van een vriend leerde ik ooit dat, als een liedje in je hoofd maar blijft rondzingen, je er vanaf kunt komen door het betreffende liedje (opnieuw) helemaal tot het einde te beluisteren.
Dus lieve Nicoline, ik zal er bij zijn hoor, bij je concert, van het begin tot het allerlaatste einde. En luisteren zal ik, luisteren tot ik totaal uitgesnaasd ben.

Heb ik weer

God ver de godver de godver
Het is toch wat !
Er bevinden zich ongebruikte pictogrammen
Op mijn bureau-blad

chocolade Kim

Betty is bij haar Opa en Oma in huis. Het is er heerlijk rustig omdat, als Opa en Oma er zijn maken ze aan een stuk door ruzie. Maar ze zijn er niet. Dus!
Ze loopt de trappen op naar de zolder.
Betty’s opa was heel vroeger banketbakker. In de oorlog heeft hij ooit tientallen kilo's aan chocolade plakkaten neergelegd voor het geval dat. En dat geval is nu Betty die van al die chocolade een hutje voor het ronde kantelraampje aan de voorkant van de zolder heeft gemaakt.
Betty gaat in haar huisje zitten en kijkt naar beneden in de tuin. Ach, kijk! Daar is Kim, het buurmeisje waar Betty zo graag een vriendinnetje van wil worden. Tot nu toe heeft Kim aan haar smeekbeden geen gehoor gegeven maar Betty denkt maar weer eens aan wat de orgelman haar laatst toefluisterde toen ze bij de Hema een worst wilde kopen maar ze het geld daarvoor, toch nog vrij onverwacht, in het voortdurend rammelende centenbakje pal voor haar neus deponeerde.
Ze pakt haar potlood en scheurt een blaadje uit haar dagboek. Ze schrijft: ‘Lieve Kim ik weet dat je dit niet wil horen en daarom schrijf ik het maar op, wil je alsjeblieft mijn vriendinnetje zijn? Ik ben weer Betty het buurmeisje, en ik heb dan wel geen vriendinnetjes maar wel driehonderd kilo pure chocola. Als je ‘ja’ zegt mag je een hele hoek van mijn chocoladehuisje hebben.’
Betty vouwt het papiertje op en opent daarna het kantelraampje.
'Wacht, ik moet het briefje met iets verzwaren anders fladdert het straks maar wat door de buurt' bedenkt ze. Ze pakt een hamer en een beitel en slaat een flinke brok chocolade van haar huisje af. Met tape plakt ze het briefje en de chocolade aan elkaar en gaat weer naar het raampje. Ze knijpt een oog dicht, mikt en gooit het pakket naar het spelende meisje in de tuin beneden haar.
Ze kijkt het nog even na en doet dan snel het raampje weer dicht. ‘Zie je wel’, mompelt ze, ‘chocola ìs niet gezond!’.
Ze gaat weer zitten en besluit maar weer eens tot het schrijven van een briefje aan haar favoriete prins. Ze begint te schrijven:

‘Beste Alex, er is vandaag zo iets ergs gebeurd !’ …

aktie

Agent Pardoes krijgt een melding van hangjongeren binnen.
Hij schakelt terug en racet er van door.
Naast hem ligt zijn collega rustig te dutten.
Dat blijft dit verhaal zo dus daar hoeven we niet verder op te letten.

Bij de plek des onheils aangekomen ziet Pardoes direct wat hem te doen staat.
Hij draait zijn raampje open en roept naar een tweetal jongeren:
"Hee jij daar met dat petje waarvan het karton in de klep is beschadigd zodat er een zichtbare knik is ontstaan, en jij daar met die kniebeschermers waarvan de rechter met versleten elastiek: houden jullie eens onmiddellijk op met hangjongeren!"

En aldus geschiedde.

Stap voor stap

Vandaag koop ik een paar 2e hands lederen schoenen
En die ga ik boenen
Tot ze glimmen als weer nieuw

Daarna trek ik ze aan
En ga er hard op lopen
Ver ver hier vandaan

Ver van de lege spiegel
Waarvoor ik anders toch maar
Mijn tijd verkwist

Dag lieve vader
De groeten van je zoon
De narcist
Die zijn spiegelbeeld mist