Agent Pardoes krijgt een melding van hangjongeren binnen.
Hij schakelt terug en racet er van door.
Naast hem ligt zijn collega rustig te dutten.
Dat blijft dit verhaal zo dus daar hoeven we niet verder op te letten.
Bij de plek des onheils aangekomen ziet Pardoes direct wat hem te doen staat.
Hij draait zijn raampje open en roept naar een tweetal jongeren:
"Hee jij daar met dat petje waarvan het karton in de klep is beschadigd zodat er een zichtbare knik is ontstaan, en jij daar met die kniebeschermers waarvan de rechter met versleten elastiek: houden jullie eens onmiddellijk op met hangjongeren!"
En aldus geschiedde.
Stap voor stap
Vandaag koop ik een paar 2e hands lederen schoenen
En die ga ik boenen
Tot ze glimmen als weer nieuw
Daarna trek ik ze aan
En ga er hard op lopen
Ver ver hier vandaan
Ver van de lege spiegel
Waarvoor ik anders toch maar
Mijn tijd verkwist
Dag lieve vader
De groeten van je zoon
De narcist
Die zijn spiegelbeeld mist
En die ga ik boenen
Tot ze glimmen als weer nieuw
Daarna trek ik ze aan
En ga er hard op lopen
Ver ver hier vandaan
Ver van de lege spiegel
Waarvoor ik anders toch maar
Mijn tijd verkwist
Dag lieve vader
De groeten van je zoon
De narcist
Die zijn spiegelbeeld mist
Wolk van een gedicht
Slaap zacht
En wacht
Slaap en Wacht
Tot je kijken kan
Tot je luisteren kan
Tot dan
Slaap zacht
En geen zorgen
Iedereen heeft u lief
ps,
maar gelieve ook weer niet direct een grote scheur open te trekken!
En wacht
Slaap en Wacht
Tot je kijken kan
Tot je luisteren kan
Tot dan
Slaap zacht
En geen zorgen
Iedereen heeft u lief
ps,
maar gelieve ook weer niet direct een grote scheur open te trekken!
Verschoning
Zo dat is fijn!
Beschuldig ik vanochtend
Met gewetenloos elan
Mijn spiegelbeeld ervan
Narcist te zijn!
Trouw
Nadat de prostituee vraagt aan haar klant:
'Wat ik nu niet begrijp van jou
Waarom je het hier doet (en niet bij je vrouw)'
Komt het antwoord verassend snel:
'Mijn vrouw begrijpt me wel!'
'Wat ik nu niet begrijp van jou
Waarom je het hier doet (en niet bij je vrouw)'
Komt het antwoord verassend snel:
'Mijn vrouw begrijpt me wel!'
Terugblik
Vooruitdenkend besef ik ineens
Dat ik verkeer
In een voordurend verschuivend
Perspectief
Waar niets anders te doen valt
Dan mijn kortzichtigheid
Te nemen voor lief
Dat ik verkeer
In een voordurend verschuivend
Perspectief
Waar niets anders te doen valt
Dan mijn kortzichtigheid
Te nemen voor lief
Jesus On A Bike
Hangend onder aan een witte VN helikopter
Gezeten op een fietsje
Zie ik hem komen
Niemand begrijpt nog
Dat het eindelijk zover is
Maar ik wel
Ik pak gauw mijn fietspomp uit de schuur
Want als zijn banden zacht zijn
Zal ik hem op weg helpen
En ik maak dan direct een goede eerste indruk
En dat kan later goed van pas komen
Zoals alle goede eerste indrukken dat kunnen
Gezeten op een fietsje
Zie ik hem komen
Niemand begrijpt nog
Dat het eindelijk zover is
Maar ik wel
Ik pak gauw mijn fietspomp uit de schuur
Want als zijn banden zacht zijn
Zal ik hem op weg helpen
En ik maak dan direct een goede eerste indruk
En dat kan later goed van pas komen
Zoals alle goede eerste indrukken dat kunnen
Binding
Ik heb zojuist mijn vader
verwijderd uit mijn mob
want ook al zit hij
voor altijd in mijn kop
Hij neemt nooit meer op
verwijderd uit mijn mob
want ook al zit hij
voor altijd in mijn kop
Hij neemt nooit meer op
Liefdesvuur
Als ik later groot ben
Word ik vakantie-liefde-brandweerman
Zodat ik de liefde lekker branden laten kan
Want ik ben op vakantie dan
Word ik vakantie-liefde-brandweerman
Zodat ik de liefde lekker branden laten kan
Want ik ben op vakantie dan
van niemand vreemd
Moeder wuift haar zoon na, ze zwaait naar links, terwijl hij rechts in zijn auto stapt, zij merkt het niet, en hij is er aan gewend. Ze heeft een paar vlekjes op haar blouse, er staat een rits open en aan haar voeten zitten verschillende schoenen, links blauw, rechts geel. Werk voor de Thuiszorg.
Moeder scharrelt tevreden naar binnen en gaat voor het raam naar haar tuintje kijken. Haar grote liefde van de laatste jaren. De planten staan met hun bloemetjes in de grond, hun wortels wuiven zachtjes in de wind. Dan besluit ze niet op de Thuiszorg te wachten en vast koffie te gaan zetten, dat kan ze nog best. Ze pakt de theepot, vult 'm met afwasmiddel, op het nippertje denkt ze aan de 5 lepels koffiebonen, wát een geluk, ze zet de theepot in het fornuis en gaat voldaan zitten wachten.
copyright, Moeder van Japiooh
Moeder scharrelt tevreden naar binnen en gaat voor het raam naar haar tuintje kijken. Haar grote liefde van de laatste jaren. De planten staan met hun bloemetjes in de grond, hun wortels wuiven zachtjes in de wind. Dan besluit ze niet op de Thuiszorg te wachten en vast koffie te gaan zetten, dat kan ze nog best. Ze pakt de theepot, vult 'm met afwasmiddel, op het nippertje denkt ze aan de 5 lepels koffiebonen, wát een geluk, ze zet de theepot in het fornuis en gaat voldaan zitten wachten.
copyright, Moeder van Japiooh
oude grapjas
Kijk, bij een van de eerste brandjes in de oudheid riepen de Bosjesmannen: "'t brand! ,'t brand! ,'t brand! "
Maar ja er kwam niemand en dus maakten ze het zelf maar zo'n beetje uit, zo goed en kwaad als het ging.
Na een tijdje stond de boel door dat gekloot natuurlijk weer in de hens en toen riepen ze: "verdorie 't brand- WEER!!! "
Nou en toen kwam er hulp, of hoe dan ook, toen kregen ze het vuur wèl uit, en bleef het uit ook.
Sindsdien riepen ze 'Brandweer !!!' als er brand was.
En daarom doen wij dat ook nog steeds.
Of we bellen.
Zo zit het ongeveer ook met mooi en lelijk weer trouwens.
Maar ja er kwam niemand en dus maakten ze het zelf maar zo'n beetje uit, zo goed en kwaad als het ging.
Na een tijdje stond de boel door dat gekloot natuurlijk weer in de hens en toen riepen ze: "verdorie 't brand- WEER!!! "
Nou en toen kwam er hulp, of hoe dan ook, toen kregen ze het vuur wèl uit, en bleef het uit ook.
Sindsdien riepen ze 'Brandweer !!!' als er brand was.
En daarom doen wij dat ook nog steeds.
Of we bellen.
Zo zit het ongeveer ook met mooi en lelijk weer trouwens.
Wikimania
Lang geleden werkte ik een blauwe maandag op een kantoor. Ik was net achttien en juist van school gestuurd vanwege een gebrek aan leerprestaties en dansen op de tafels.
Het kantoor deed de administratie van de 'Utrechtse Banden Onderneming' - ik zeg 'deed' want gelukkig is die stinkende teringfabriek al gauw failliet gegaan na mijn vertrek.
Ik was aangenomen op de, destijds supermoderne, afdeling automatisering als leerling-operator.
Mijn werk bestond uit het in grote trommels stoppen van geheugenschijven en het daarna ergens op een console iets intypen. Vervolgens kwam dan meestal de programmeur kijken wat er aan het misgaan was.
Ook moest ik ponskaarten in een machine stoppen om ze te laten ‘inlezen’. Als ik zo een bak liet vallen en daarna de kaarten niet in dezelfde volgorde terug stopte kwam deze programmeur daarna voortdurend kijken wat er allemaal misging. Hij was zo aardig om nooit iets onaardigs tegen mij te zeggen. Wel bekeek hij me met een steeds verbaasder blik.
Als er weer eens iets fout was gegaan nam ik dikwijls een pauze, ik kon toch niets meer doen en was de rest dan maar tot last. Ik verwijderde me uit de computerruimte om in de aangrenzende kantoorzaal wat te gaan praten met deze of gene.
Éen man, die iets met bonnetjes deed, zat nooit om een praatje verlegen. Hij had op zijn bureau altijd een encyclopedisch boek open liggen waarin hij alle pauzes zat te lezen. Ging je bij hem in de buurt zitten dan volgde er na enige tijd steevast een verbaasde zucht waarop hij iets vroeg als: ‘wist jij dat de hoorn van de neushoorn bestaat uit hetzelfde materiaal als onze nagels en haren ?’, of: ‘wist jij dat, als de zon is opgebrand, het nog een biljoen jaar duurt voordat hij helemaal is afgekoeld?’.
Ik wist dat, tot grote tevredenheid van de man, natuurlijk allemaal nooit. Wel viel me op dat de man dan weer wat weg had van een neushoorn en dan weer van een uitgebluste, maar nog lang niet afgekoelde zon.
Op een dag verscheen hij niet meer op kantoor. Later hoorden we dat hij een einde aan zijn leven had gemaakt door, met een stuk elektriciteitsdraad om zijn nek vast aan een balk, van een stapel encyclopedieën te springen, en dat in zijn afscheidsbrief, gevonden op de keukentafel, het volgende was te lezen:
Wisten jullie dat:
Zelfmoord een niet te verwaarlozen doodsoorzaak in de overlijdensstatistiek is. In Nederland plegen gemiddeld 1600 mensen per jaar zelfmoord, dat zijn er ongeveer twee maal zoveel als er slachtoffers vallen in het verkeer. Elk jaar voelen ruim 400.000 mensen zich in Nederland zo wanhopig dat zij zelfmoord overwegen; bijna een kwart onderneemt daarvan ook daadwerkelijk een poging.
Het kantoor deed de administratie van de 'Utrechtse Banden Onderneming' - ik zeg 'deed' want gelukkig is die stinkende teringfabriek al gauw failliet gegaan na mijn vertrek.
Ik was aangenomen op de, destijds supermoderne, afdeling automatisering als leerling-operator.
Mijn werk bestond uit het in grote trommels stoppen van geheugenschijven en het daarna ergens op een console iets intypen. Vervolgens kwam dan meestal de programmeur kijken wat er aan het misgaan was.
Ook moest ik ponskaarten in een machine stoppen om ze te laten ‘inlezen’. Als ik zo een bak liet vallen en daarna de kaarten niet in dezelfde volgorde terug stopte kwam deze programmeur daarna voortdurend kijken wat er allemaal misging. Hij was zo aardig om nooit iets onaardigs tegen mij te zeggen. Wel bekeek hij me met een steeds verbaasder blik.
Als er weer eens iets fout was gegaan nam ik dikwijls een pauze, ik kon toch niets meer doen en was de rest dan maar tot last. Ik verwijderde me uit de computerruimte om in de aangrenzende kantoorzaal wat te gaan praten met deze of gene.
Éen man, die iets met bonnetjes deed, zat nooit om een praatje verlegen. Hij had op zijn bureau altijd een encyclopedisch boek open liggen waarin hij alle pauzes zat te lezen. Ging je bij hem in de buurt zitten dan volgde er na enige tijd steevast een verbaasde zucht waarop hij iets vroeg als: ‘wist jij dat de hoorn van de neushoorn bestaat uit hetzelfde materiaal als onze nagels en haren ?’, of: ‘wist jij dat, als de zon is opgebrand, het nog een biljoen jaar duurt voordat hij helemaal is afgekoeld?’.
Ik wist dat, tot grote tevredenheid van de man, natuurlijk allemaal nooit. Wel viel me op dat de man dan weer wat weg had van een neushoorn en dan weer van een uitgebluste, maar nog lang niet afgekoelde zon.
Op een dag verscheen hij niet meer op kantoor. Later hoorden we dat hij een einde aan zijn leven had gemaakt door, met een stuk elektriciteitsdraad om zijn nek vast aan een balk, van een stapel encyclopedieën te springen, en dat in zijn afscheidsbrief, gevonden op de keukentafel, het volgende was te lezen:
Wisten jullie dat:
Zelfmoord een niet te verwaarlozen doodsoorzaak in de overlijdensstatistiek is. In Nederland plegen gemiddeld 1600 mensen per jaar zelfmoord, dat zijn er ongeveer twee maal zoveel als er slachtoffers vallen in het verkeer. Elk jaar voelen ruim 400.000 mensen zich in Nederland zo wanhopig dat zij zelfmoord overwegen; bijna een kwart onderneemt daarvan ook daadwerkelijk een poging.
Herman
het is er al een eeuwigheid
de liefde voor je kind
gooi mij maar liever
in een ton met spijkers
dan dat men hém
of haar
de haren krengt
ook al heeft hij of zij
een vreemde wipneus
of vroegtijdig slechte adem
liever een verdwaalde kogel
dwars door mijn oog
dan het donkerblauw
wat zijn onheilstijding brengt
de liefde voor je kind
gooi mij maar liever
in een ton met spijkers
dan dat men hém
of haar
de haren krengt
ook al heeft hij of zij
een vreemde wipneus
of vroegtijdig slechte adem
liever een verdwaalde kogel
dwars door mijn oog
dan het donkerblauw
wat zijn onheilstijding brengt
The Origin Of Sports
Het was ergens eind mei in het jaar 2007. Ik was in het stads-park in onze buurt bezig met het uitproberen van een nieuwe golfclub. Een voorjaarszon weerkaatste op de golfballen en er was weinig wind. Er was een trimster die vlijtig haar rondjes draaide, een man die wat heen en weer drentelde voor een rijtje woningen aan de parkzoom en ik dus, met mijn ballen en mijn nieuwe golfclub. De club en ik deden het overigens prima: bal na bal vloog na impact door de lucht om daarna een eind verder met een plof weer terug op het gras te vallen.
Na enige tijd kwamen er een jongen, een meisje en hun hond het park in. Het meisje was niet al te groot en zag er wat armoedig uit, de jongen was fors en kaalgeschoren, de hond een Pitbull en niet aangelijnd. Ze kwamen vrij dicht langs gelopen, de hond keek sullig en onverschillig voor zich uit, toch merkte ik dat ik de golfclub iets steviger had vastgepakt terwijl hij passeerde. De jongen fluisterde wat tegen het meisje waarop ze begon te giechelen. En weer omknelde ik de golfclub onwillekeurig wat steviger. Nadat ze een kleine twintig meter waren voorbijgegaan gaf de jongen een korte instructie aan de hond waarop deze een fractie van een seconde verstarde om zich vervolgens snel in mijn richting te draaien. Met zijn korte gedrongen gestalte kwam hij daarna mijn kant op gespurt, de kop laag bij de grond en met de blik strak op mij gericht.
De blik in zijn ogen zal ik nooit meer vergeten.
Toen de hond nog zo een 10 meter van mij was verwijderd fixeerde ik mijn blik op de bolvormige spiermassa van zijn linkerkaak. Ik haalde diep adem door mijn neus en blies deze weer uit door de mond. Een weldadig ontspannen gevoel daalde vanaf mijn schouders tot in mijn benen. Nog slechts een clublengte had de hond te gaan toen hij, door mijn met grote snelheid rondvliegend clubhoofd, vol op zijn kaak getroffen werd. Er klonk een klap, de hond vloog om zijn eigen as wentelend door de lucht en kwam vlak voor de voeten van de jongen en het meisje,in het gras terecht. Met iets meer topspin was hij waarschijnlijk precies tussen de jongen en het meisje gekomen maar voor iemand als ik, met net twee dagen zijn golfvaardigheidsbewijs, was het een heel goede slag.
De hond bleef roerloos liggen. De jongen pakte de hondenriem, lijnde de hond aan en samen met het meisje vluchtte hij, de hond achter zich aanslepend, het park uit. Ze hadden zo een haast dat ze niet in de gaten hadden dat de hond, blijkbaar alweer bij zijn positieven inmiddels, pogingen deed om weer op zijn poten terecht te komen, wat hem door de hoge snelheid waarmee hij werd voortgetrokken overigens niet lukte. En zo verdwenen de jongen en het meisje met hun in de luchttrappelende hond uit mijn zicht en uit mijn leven.
Na enige tijd kwamen er een jongen, een meisje en hun hond het park in. Het meisje was niet al te groot en zag er wat armoedig uit, de jongen was fors en kaalgeschoren, de hond een Pitbull en niet aangelijnd. Ze kwamen vrij dicht langs gelopen, de hond keek sullig en onverschillig voor zich uit, toch merkte ik dat ik de golfclub iets steviger had vastgepakt terwijl hij passeerde. De jongen fluisterde wat tegen het meisje waarop ze begon te giechelen. En weer omknelde ik de golfclub onwillekeurig wat steviger. Nadat ze een kleine twintig meter waren voorbijgegaan gaf de jongen een korte instructie aan de hond waarop deze een fractie van een seconde verstarde om zich vervolgens snel in mijn richting te draaien. Met zijn korte gedrongen gestalte kwam hij daarna mijn kant op gespurt, de kop laag bij de grond en met de blik strak op mij gericht.
De blik in zijn ogen zal ik nooit meer vergeten.
Toen de hond nog zo een 10 meter van mij was verwijderd fixeerde ik mijn blik op de bolvormige spiermassa van zijn linkerkaak. Ik haalde diep adem door mijn neus en blies deze weer uit door de mond. Een weldadig ontspannen gevoel daalde vanaf mijn schouders tot in mijn benen. Nog slechts een clublengte had de hond te gaan toen hij, door mijn met grote snelheid rondvliegend clubhoofd, vol op zijn kaak getroffen werd. Er klonk een klap, de hond vloog om zijn eigen as wentelend door de lucht en kwam vlak voor de voeten van de jongen en het meisje,in het gras terecht. Met iets meer topspin was hij waarschijnlijk precies tussen de jongen en het meisje gekomen maar voor iemand als ik, met net twee dagen zijn golfvaardigheidsbewijs, was het een heel goede slag.
De hond bleef roerloos liggen. De jongen pakte de hondenriem, lijnde de hond aan en samen met het meisje vluchtte hij, de hond achter zich aanslepend, het park uit. Ze hadden zo een haast dat ze niet in de gaten hadden dat de hond, blijkbaar alweer bij zijn positieven inmiddels, pogingen deed om weer op zijn poten terecht te komen, wat hem door de hoge snelheid waarmee hij werd voortgetrokken overigens niet lukte. En zo verdwenen de jongen en het meisje met hun in de luchttrappelende hond uit mijn zicht en uit mijn leven.
plezierjacht
We liggen met een stoet boten en bootjes in een of andere Friese sloot te wachten op een brug die maar niet open wil gaan.
Het is snikheet en het onderdrukken van al het ongeduld doet de gevoelstemperatuur nog verder oplopen.
Na een eeuwigheid komt er dan toch een brugwachter tevoorschijn en gaat de brug omhoog.
Onze kant van de brug moet wachten totdat eerst de andere kant is gepasseerd.
Plotseling komt er met vrij grote snelheid een van achter ons opduikend bootje langs dat onder het vaste deel links van de openstaande brug wil door gaan.
De schipper kijkt, staande in zijn stuurhutje, met een geconcentreerde blik strak voor zich uit. Op het voordekje zit zijn vrouw triomfantelijk te grijnzen: 'zij kennen het hier, zullen wel eens laten zien hoe fijn het klein bootje zijn is'.
Het is maar een klein golfje, een golfje afkomstig van een van de tegenliggers, waardoor het scheepje, terwijl het zich onder de brugdeksel bevindt, een tien, twintig centimeter omhoog gedrukt wordt. Daardoor komt het met zijn dak tegen het beton van de brug. Direct klinkt er een luid gekraak en gerinkel van brekend glas en weg is de stuurhut van het bootje.
Het vaart echter dapper door en ook de schipper doet alsof deze manier van passeren de normaalste zaak van de wereld was en blijft strak voor zich uitkijken.
Het triomfantelijk lachen van de vrouw op het voordek is echter overgegaan in een schaterlach die van geen ophouden meer lijkt te weten.
De volgende dag zien we het bootje weer, keurig afgemeerd aan een weiland.
Het stuurhutje is tot onze verbazing met lap, plak en pleistermiddelen weer overeind gewerkt.
Er is verder niemand te zien en het lachen is verstomd.
Het is snikheet en het onderdrukken van al het ongeduld doet de gevoelstemperatuur nog verder oplopen.
Na een eeuwigheid komt er dan toch een brugwachter tevoorschijn en gaat de brug omhoog.
Onze kant van de brug moet wachten totdat eerst de andere kant is gepasseerd.
Plotseling komt er met vrij grote snelheid een van achter ons opduikend bootje langs dat onder het vaste deel links van de openstaande brug wil door gaan.
De schipper kijkt, staande in zijn stuurhutje, met een geconcentreerde blik strak voor zich uit. Op het voordekje zit zijn vrouw triomfantelijk te grijnzen: 'zij kennen het hier, zullen wel eens laten zien hoe fijn het klein bootje zijn is'.
Het is maar een klein golfje, een golfje afkomstig van een van de tegenliggers, waardoor het scheepje, terwijl het zich onder de brugdeksel bevindt, een tien, twintig centimeter omhoog gedrukt wordt. Daardoor komt het met zijn dak tegen het beton van de brug. Direct klinkt er een luid gekraak en gerinkel van brekend glas en weg is de stuurhut van het bootje.
Het vaart echter dapper door en ook de schipper doet alsof deze manier van passeren de normaalste zaak van de wereld was en blijft strak voor zich uitkijken.
Het triomfantelijk lachen van de vrouw op het voordek is echter overgegaan in een schaterlach die van geen ophouden meer lijkt te weten.
De volgende dag zien we het bootje weer, keurig afgemeerd aan een weiland.
Het stuurhutje is tot onze verbazing met lap, plak en pleistermiddelen weer overeind gewerkt.
Er is verder niemand te zien en het lachen is verstomd.
schrik
Aan: hoofd basisschool Het 'Krijgertje'
Betreft: schoolreis groep 4
Geachte heer/mevrouw,
Omdat wij het als onze plicht beschouwen onze kleine Johannes zo veilig en beschermd mogelijk op te voeden hebben wij tot nu toe Johan niet laten meegaan met de schoolreisjes. Na lang aandringen echter, van onze alsmaar groter wordende jongen, lieten we hem dit jaar toch maar wel meegaan.
U begrijpt dat het een lange dag is geworden vol van angst en spanning en wat waren we blij dat het eindelijk vier uur was geworden en we de bus konden gaan verwachtten waarmee hij weer zou terugkeren.
Pas om half 5 verscheen de bus dan eindelijk maar tot onze zeer grote schrik en ontsteltenis was de bus die uiteindelijk verscheen helemaal leeg. Alleen een ernstig kijkende chauffeur was zichtbaar. Mijn vrouw geraakte in een toestand gelijk aan een toeval nabij en ik had zoveel moeite met mijzelf onder controle te krijgen dat het me nauwelijks lukte het alarmnummer te draaien op mijn mobiele- telefoon. Maar daarin slaagde ik na enige tijd dan toch. En net terwijl ik aan de dienstdoende telefoniste mijn noodkreet aan het uiten was verschenen daar plotseling de lachende gezichten van de kinderen, Johannes incluis, en hun begeleiders !!!
Hierbij deel ik u mede dat ik en mijn vrouw zeer ontdaan zijn over de handelswijze van de begeleiders van groep 4. Dit zijn flauwe gevaarlijke grappen waar wij niet van zijn gediend!
prof.dr.ir. P. Koenhorst van der Velden.
Betreft: schoolreis groep 4
Geachte heer/mevrouw,
Omdat wij het als onze plicht beschouwen onze kleine Johannes zo veilig en beschermd mogelijk op te voeden hebben wij tot nu toe Johan niet laten meegaan met de schoolreisjes. Na lang aandringen echter, van onze alsmaar groter wordende jongen, lieten we hem dit jaar toch maar wel meegaan.
U begrijpt dat het een lange dag is geworden vol van angst en spanning en wat waren we blij dat het eindelijk vier uur was geworden en we de bus konden gaan verwachtten waarmee hij weer zou terugkeren.
Pas om half 5 verscheen de bus dan eindelijk maar tot onze zeer grote schrik en ontsteltenis was de bus die uiteindelijk verscheen helemaal leeg. Alleen een ernstig kijkende chauffeur was zichtbaar. Mijn vrouw geraakte in een toestand gelijk aan een toeval nabij en ik had zoveel moeite met mijzelf onder controle te krijgen dat het me nauwelijks lukte het alarmnummer te draaien op mijn mobiele- telefoon. Maar daarin slaagde ik na enige tijd dan toch. En net terwijl ik aan de dienstdoende telefoniste mijn noodkreet aan het uiten was verschenen daar plotseling de lachende gezichten van de kinderen, Johannes incluis, en hun begeleiders !!!
Hierbij deel ik u mede dat ik en mijn vrouw zeer ontdaan zijn over de handelswijze van de begeleiders van groep 4. Dit zijn flauwe gevaarlijke grappen waar wij niet van zijn gediend!
prof.dr.ir. P. Koenhorst van der Velden.
tot stof
Al op zijn 7e had de kleine Johannes een machine ontworpen waarmee hij verzameld stof kon rangschikken naar de fysieke samenhang van waaruit het was voortgekomen.
Met behulp van een oude stofzuiger, een computer, zelf gemaakte software en wat door hem aan elkaar gesoldeerde elektronica, dacht hij zulks te hebben verwezenlijkt.
Na het testen en bijstellen, wat enkele weken in beslag had genomen, was daar de dag waarop het eerste tastbare resultaat van de apparatuur verwacht mocht worden.
Er volgde een paar uur zoemen en trillen na het inschakelen maar uiteindelijk sprongen alle lampen op groen en werd het stil.
Vol van verwachting opende Johannes het luik van het productiehok:
verbaasd (maar vooral teleurgesteld) staarde hij naar de lege stalen tafel waarop hij het resultaat had verwacht te zien.
Na het testen en bijstellen, wat enkele weken in beslag had genomen, was daar de dag waarop het eerste tastbare resultaat van de apparatuur verwacht mocht worden.
Er volgde een paar uur zoemen en trillen na het inschakelen maar uiteindelijk sprongen alle lampen op groen en werd het stil.
Vol van verwachting opende Johannes het luik van het productiehok:
verbaasd (maar vooral teleurgesteld) staarde hij naar de lege stalen tafel waarop hij het resultaat had verwacht te zien.
Toen hij naar de tafel toeliep zag hij dat er slechts een wit velletje papier op lag met wat tekst.
Hij begon te lezen:
‘Al op zijn 7e had de kleine Johannes een machine ontworpen ......’
Hij begon te lezen:
‘Al op zijn 7e had de kleine Johannes een machine ontworpen ......’
alles tegelijk
ik ben de Zon
en de sterren
en het stof
waaruit ze zijn ontstaan
ik ben de wolken
en de wind
en alles wat ze bindt
ik ben de sterren
en de maan
de hypomaan
wel te verstaan
en de sterren
en het stof
waaruit ze zijn ontstaan
ik ben de wolken
en de wind
en alles wat ze bindt
ik ben de sterren
en de maan
de hypomaan
wel te verstaan
rammelaar
laat het nu maar los jongen
straks grijpt het jou nog jongen
en dan ben je de klos jongen
laat het dus nu maar los
en niet huilen
straks grijpt het jou nog jongen
en dan ben je de klos jongen
laat het dus nu maar los
en niet huilen
Abonneren op:
Posts (Atom)