Maar eerst even dit, wie is er in 1973 naar de film Jesus Christ Superstar geweest?
Wat een film vond ik dit! Ik was er met een meisje en ze heette Brun, Brun was geweldig lief klein, kroeshaar, heel veel humor, verliefd op mij en ik ook op haar.
Na de film.
Laatst zat ik die film weer eens te kijken en verwachtte dat ik het niks meer zou vinden. Nou, euh... hrmmm, even een zakdoek pakken, ziezo. En al is Ted Neeley vaak een watje als acteur, het blijft een mooie jongen geloof ik. Maar als man heb ik daar verder geen last van dus daarom valt het mij op dat ie nogal jankerig overkomt in het begin van de film. Later, als het steeds slechter gaat met JC, wordt ie beter en zijn woede in de tempel is weergaloos.
Maar, 'what's the buzz?', 'wat wil je nu eigenlijk vertellen met deze recensie van bijna veertig lichtjaar geleden?'
Ooit liepen we met het hele gezin langs de eerde genoemde plek op de stoep aan de overkant. Ik weet niet waarom, ook niet meer waarnaar toe. Plotseling klonk er het geluid van een kop-staartbotsing. Een donker braaf autootje was achterop een blauwe Volkswagen geklapt. Uit de achterste auto kwam een brave kale burgerman zoals ze toen gemaakt werden. Vol van schrik en schuldbesef liep hij naar de schadeplek. Uit de voorste auto kwam een grote Albino achtige man met het postuur van een gorilla. Deze man huppelde naar achteren en sloeg de burgerman, zonder een woord te zeggen, met een geweldige uithaal zonder omhaal naar de grond. Tijdens het bewusteloos vallen sloeg deze ook nog eens met zijn kale hoofd tegen de bumper van de Volkswagen. De klap van het hoofd op de bumper maakte een afschuwelijk geluid.
He is dangerous !
Verbijsterd keken mijn broer, twee zusjes vader en moeder toe.
Ik verwachte een wonder, onze vader zou ingrijpen en dit misselijkmakend onrecht ongedaan maken.
Ik keek naar hem. Mijn vader mompelde 'godsamme' maar verder deed hij niks. Ik zag zijn angst. Mijn moeder pakte mijn zusje bij de hand. Ik zag haar woede.
Little left to do.
Nu realiseer ik me dat zowel mijn vader als moeder voelden dat ons, als hun kinderen, nog meer bespaard moest blijven.
Er was geen geweld meer op de straat. Een huilende echtgenote zat inmiddels op haar hurken bij haar op de straat liggende burgerman. I Don't Know How To Love Him. De Albino was in de Volkswagen gaan zitten en weggescheurd.
De rest ben ik vergeten en van al het andere ben ik sindsdien ook niet meer zeker.
Just don't say i am damned for all time.
Ik mis mijn vader zo.
Wie niet?
Maar om nou de hele dag te gaan zitten bidden.
Could We Start Again Please?
https://www.youtube.com/watch?v=oqvXquqTwoU&list=PLR-d5NuIKiHMfxQAipCRSSWKVQ_jvknKC
