Esta Loca

Dit wordt een sterk verhaal. Maar waar gebeurd, natuurlijk, anders was het geen sterk verhaal maar een leugen.
Het was in Georgetown British Guiana. Met een aantal varensgezellen van de ms Breda waren we na een bezoek aan de enige discotheek van de stad, 'le Belvedere' met wat opgepikte meisjes  in een soort van bordeel beland.
Natuurlijk had ik van alle beschikbare kandidaten zonder aarzelen de moeilijkste er uit gepikt.
'Esta loca' siste sommigen van de anderen naar mij in het voorbijgaan. Maar dat had ik al lang aangevoeld. Onweerstaanbaar.
Soms als het meisje van mijn keuze doorhad dat er iets over haar werd gefluisterd vlogen de 'puta zus en de puta zo' in het rond. Daarna staarde ze weer naar een plek op de grond zo een vier meter voor haar.
Nadat ik de door mij voor een nacht gehuurde kamer met haar had opgezocht gingen we op het bed liggen. Ik draaide me naar haar toe en wilde haar gaan kussen en uitkleden. Direct echter weerde ze me fel en beslist af. Ik mocht haar niet aan raken.
Na een paar minuten op haar rug naar de boven haar rondzwierende ventilator te hebben liggen staren stond ze plotseling op en deed alle lichten uit. Vervolgens kwam ze voorzichtig weer naast me liggen.
Ik was inmiddels al wel, op mijn onderbroek na, uitgekleed. Het was nog steeds erg warm en zwoel dus dat kon geen kwaad had ik bedacht.
Weer wilde ik haar voorzichtig gaan aanraken maar weer werd dit geweigerd.
Ze siste iets en begon even daarna haar jeans los te maken en deed deze, tegelijk met haar slipje uit. Daarna ontkleedde ze ook haar bovenlichaam. Daarna ging ze weer op haar rug liggen.
Ik durfde haar niet meer aan te raken en ging maar naar haar liggen kijken. In het licht van een enkele straatlantaarn wat tot in onze kamer doordrong ontwaarde ik een silhouet van een naakte jonge vrouw die op haar rug lag en niet aangeraakt wilde worden.
Heel voorzichtig stak ik mijn arm met gestrekte wijsvinger naar haar bovenarm uit. Ik wilde hier een klein streepje trekken. Misschien later wat verder gaan dan dit streepje.
Op het moment echter dat mijn wijsvinger haar lichaam raakte vloog ze heftig overeind, gilde even en veegde tegelijkertijd met haar arm iets onder haar billen weg.
In het schaarse licht zag ik de flits van een wegschietende kakkerlak zo groot als een meisjeshand naar het voeteneinde van het bed vliegen en verdwijnen.
Van schrik sprong ik uit het bed en ging op zoek naar de lichtschakelaar. Ik deed het licht aan en keek naar het meisje wat niet aangeraakt wilde worden.
Ze zat rechtop op het bed met de armen rond haar opgetrokken knieƫn naar een punt op de vloer zo een vier meter voor haar te staren.
Ze had littekens van derdegraads brandwonden vanaf haar bovenbenen tot net onder haar hals.
Ik heb het licht weer uit gedaan en heb daarna even met haar proberen te slapen. Nu mocht ik wel, heel voorzichtig, een arm om haar, met een laken bedekte schouder leggen.

Niet lang daarna kwam matroos en vriend Jan Bol me porren en stond ik de hele dag verder met een kater aan dek.

Georgetown 1979, Utrecht Juli 2015

hard gelag

voor het opgeblazen ik
is elke vorm van kritiek
elke prik
zo een gevaar

dat hij sissend
moet worden weggeblazen

tot een vlucht
naar volledige ledigheid
in  ijle ijdele lucht


gekker familie

ik kom uit een familie
met nogal veel zelfmoord
bijvoorbeeld
als er dan al eens
een keer een familiereünie was
en  we kwamen  over een brug
dan lagen er plotsklaps zo maar
een stuk of drie in het water

ach jongens zijn men dan
loop maar door
tante Juul Ome Kees en jullie neefje Fred
doen een zelfmoordpoging
dus die komen niet
of anders komen ze wat later

Hondsdagen

gisteren zo een dag

kinderen als elastiekjes
dragen bekertjes met water
in een rondje langs pionnen
als ochtendgymnastiek

en het zijn  niet van die eigenwijze etterbakken
die ze veelal in het jeugdjournaal presenteren
om hun ouwelulluh mening te geven
de uitzonderingen daargelaten 
neen echte lieve kinderen zijn het
die ze daar hebben losgelaten
loof den Here

de knappe jonge meester met krullend haar doet het perfect,
als ze een rondje hebben gedaan langs de pionnen
vult hij het bekertje op het dienblad weer bij
soms knoeit hij per ongeluk en dan wordt iemand een beetje nat
gegil
het is 10 uur en 27 graden

verder loopt er nog een enorme man te joggen
dan weer molenwiekt hij met zijn armen
dan weer slaat hij met de hakken tegen zijn billen
soepel
ongeveer 150 meter achter hem volgt zijn zwart- witte hondje
dat hondje zou makkelijk in een schoenendoos maat 41 kunnen wonen

Stravatsen

vandaag blies ik mij
zonder woorden
zomaar en vederlicht
een wonderschoon gedicht

van voor tot achter de rug
Breukelen via Vecht, A'kanaal weer terug
1 14 jun. 2015 38:54 32,8km/u
2 15 jun. 2014 38:56 32,7km/u


als ik het zou moeten verzinnen
zou ik er niet eens aan beginnen

dikke baby

het is zo een dag
dat zelfs de zon
het moeilijk heeft
om al het liefelijke onder haar
te beschijnen

overal spelen kinderen
dat ze aan het sporten zijn
sommige kinderen geven de
opgetrommelde ouders
ongeduldig instructies
andere
waarvan sommigen met een beschilderd gelaat
huppen zomaar wat op en neer

in een park ligt een
verlaten enorme baby
in een wandelwagen
met zijn armen wijd
en zijn smoel pal in de zon
fameus te slapen

het is zo een dag
dat zelfs de dichter niet weet
wat hij er mee aan moet

in de Gloria

ze was zo dronken geweest
dat de volgende dag
haar selfies vol stonden
met wildvreemden

citaten

de citaten van 27-2-2015:


Hamsteeg

'... nou,ik ga hem bellen hoor. Jaah, dan neemt ie toch niet op.'

Vinkenburgstraat

'.. en toen zij die, en toe zij die, en toen zij die'

vol is vol

de status trap

heeft inmiddels zo veel treden

dat er nauwelijks nog op te klimmen valt

maar alleen nog op

kan worden uitgegleden

Godzijdank

na elk leven
of het nu goed is
of fout
wacht er een hemels paradijs

voor wie van uitslapen houdt


Nachtschepen

wat zouden we gelachen hebben
om elkaar en naar elkaar
en om iedereen om ons heen

en wat zouden we even
gelukkig zijn geweest

met alleen elkaar

en het  gevoel
dat het goed zou komen

die avond

Nostalgia

alleen als ik terugga
naar het verleden
vind ik rust
en dat komt 
omdat ik denk
dat slechts daar
de strijd tegen
het onrustig makend ongewis
in het heden
voorgoed gestreden is





Aktie

als ik niet zo moe was
sprong ik nu op de barricade
en scandeerde daar dan
de volgende leuze:

passiviteit is geen toestand
maar een uitgestelde keuze!

maar ja

sans rancune

hij had geen vrienden
maar dat vond hij niet erg
want de vrienden die hij niet had
vonden het helemaal niet erg 
dat hij geen vrienden had

Bijna Kets

En weer waren de overdreven donkere dagen vlak voor Kerst aangebroken.
De dagen waarop de meeste mensen niet veel meer uit brengen dan 'hee, doe eens een lampje aan' en dan weer verder gaan met zwijgen.
Die dagen dus.
De dagen waarop de Dood een bordje op zijn deur hangt met:
WEGENS VAKANTIE GESLOTEN, IN NOODGEVALLEN BELT U MET ZELFDODING.
Het was op een van die dagen dat ons jarige Franske dacht, 'Godverdomme wat houd ik toch veel van muziek!' en daarop besloot net zo lang bij de brievenbus te gaan zitten wachten totdat er wat muziek bezorgd zou worden.
Want hij hield dan wel veel van muziek, hij hield ook enorm veel van 'easy come easy go'.


Ameland

kennen jullie Joosie
al jong een slimme vent
wat heet
volgens meester Piet
was ie
een echt bolleboosie

want was hij het niet
die bij zijn allereerste  storm
alras het hoogste duin beklom
en aldaar
de bulderende wind  toeriep

HEE JIJ DAAR
DENK ERAAN
DUINEN ZIJN NIET ALLEEN
HELMGRAS MET WAT ZAND

MAAR OOK EEN STUK EMOTIE


zijn

dag zon
dag maan
ik ben jaap
en ik kom eraan

Klozak

ik droomde dat ik illusionist  was met maar een truc

nou weet ik ook wel dat je nooit je dromen moet vertellen
maar deze droom heb  ik verzonnen en dan mag het weer wel

ik droomde dus 
;-) 
dat ik illusionist  was met maar een truc 
ik kon de achternaam van Hans Kazan laten verdwijnen
en daarna, als iedereen van de verbazing was bekomen,
weer terug laten komen als de achternaam van Hans Klok

dat deed ik aldus,
in de spotlight staande riep ik:

"Hokus pokus pilatus pas,
ik wou dat de achternaam van Hans Kazan weg was, ... 
H A N S !"

en nadat de hoorbare verbazing vanuit de zaal was weggetrokken:
"Hokus pokus pilatus pas,
ik wou dat de achternaam van Hans Kazan weer terug 
als de achternaam van Hans Klok was, ... 
H A N S  K L O K !"

heel vreemd want ik heb verder niks met die twee


Persoonlijk Ontwikkelings Plan

ondanks het feit
dat zij voortdurend verkeert
in het gezelschap van haar eenzaamheid
voelt zij zich toch
heel alleen
de laatste tijd



personeelszaken

zo juist kwam ik een collega tegen
gekwetst en gebutst lag zij
in een hoekje van een gang

ik heb haar voorzichtig opgeraapt
en haar
in een stille kamer
in een doos gezet

daarna ben ik melk gaan halen
en een brood
en dat brood ben ik vervolgens
gedrenkt in de melk
achter in haar keel gaan proppen

en nu is ze weer

als de dood

Klik op afbeelding om het venster te sluiten
HENDRIK VALK, Zonder Titel

Blogarchief