Twee zwanen op een plas.
Bezig met takjes, rietjes en wat gras
Ik vraag
'hee daar, hebben jullie soms hulp nodig?'
Het mannetje schudt wat met zijn kop:
'neen hoor kabouter, rot maar op,
het bouwen van een nest
gaat met ons tweeën het best.'
En het vrouwtje zegt,
terwijl ze nog een takje legt:
'Je bent hier daarom best wel behoorlijk aardig overbodig door'
Daarop wandel ik maar gauw weer verder
maar roep toch nog gauw:
'Ik vind jullie ook best behoorlijk aardig hoor!'
Che suppongo che
via una mania
un mondo nuovo è presentato
e
che suppongo che
da mediante una depressione
un altro mondo è offerta
e
che suppongo che
che la verità é
un mondo nuovo è presentato
e
che suppongo che
da mediante una depressione
un altro mondo è offerta
e
che suppongo che
che la verità é
Ik neem aan
dat er door een manie
een beeld van
een ander leven
kan ontstaan
en
dat er door een depressie
een voorstel voor
een andere wereld
wordt gedaan
en
dat neem ik aan
een beeld van
een ander leven
kan ontstaan
en
dat er door een depressie
een voorstel voor
een andere wereld
wordt gedaan
en
dat neem ik aan
Een gedachte voor jou
Zou je met mij
je leven willen delen?
Want jij bent alles voor mij,
en ik ben níets voor jou.
Dus kan dat ons per saldo
helemaal niks gaan schelen.
Un pensiero per te
Vuoi condividere la tua vita con me?
Perchè tu sei tutto per me,
e io sono niente per te.
Quindi,
a conti fatti non c'è differenza
per voi, e per me.
je leven willen delen?
Want jij bent alles voor mij,
en ik ben níets voor jou.
Dus kan dat ons per saldo
helemaal niks gaan schelen.
Un pensiero per te
Vuoi condividere la tua vita con me?
Perchè tu sei tutto per me,
e io sono niente per te.
Quindi,
a conti fatti non c'è differenza
per voi, e per me.
Lente niente
niet eerder was ik
zo verliefd op iets
helaas is mijn liefdesleven
de laatste tijd nogal stevig
aan inflatie onderhevig
en was ik derhalve
niet eerder
zo verliefd op niets
zo verliefd op iets
helaas is mijn liefdesleven
de laatste tijd nogal stevig
aan inflatie onderhevig
en was ik derhalve
niet eerder
zo verliefd op niets
Tsunami
de toverlantaarn
toont de schijn
van een beeldenstorm
die ik dacht
slechts te kunnen dromen
maar iets kan
blijkbaar alleen
zo heel erg
dichtbij zijn
als het van heel ver
is gekomen
toont de schijn
van een beeldenstorm
die ik dacht
slechts te kunnen dromen
maar iets kan
blijkbaar alleen
zo heel erg
dichtbij zijn
als het van heel ver
is gekomen
Klads
Beste Arbodienst,
Onlangs mocht ik uw schrijfsel: ‘kletsende collega’s zorgen voor overlast’ ontvangen (zie bijlage).
Hierbij laat ik u weten dat ik een van die ‘kletsende collega’s’ ben en wel in optima- forma.
In uw artikel vraagt u zich af in hoeverre wij, de ‘kletsende collega’s’, de collega’s ‘die hard willen doorwerken’ tot last zouden zijn met onze 'koetjes en kalfjes' over bijvoorbeeld boeren die op vrouwen vallen die op boeren vallen die op vrouwen vallen, en zo voort en zo voort.
Welnu, laat ik u en uw dienst hier eens gezellig over bijkletsen, dat kan bovendien mooi op deze vrijdag want dan kletsen de meeste kletsers hier thuis. Voor mij niet gezellig, maar, aan de andere kant: hoe meer er wordt thuis gekletst, des te meer hebben we straks weer bij-te kletsen na het weekend.
Want zo werkt dat. Maar genoeg gekletst nu, op naar de kletspraat waar het u en mij om gaat.
Terecht merkt u op dat kletsen ‘goed is voor het teamgevoel en ontspannend werkt’. Maar dat is niet het enige opmerkelijk effect. Sterker nog, het is een ‘understatement ’ van de bovenste plank mag ik wel zeggen.
Menige kletspartij ontaardt hier namelijk in een brainstorm van heb ik jou daar - welke op zijn beurt niet zelden weer een stortvloed aan goede ideeën en uitvoerbare plannen tot gevolg heeft die op haar beurt zijn weerga weer niet kent.
Mag ik wat noemen?
Wat hier begon als prietpraat over ene ‘boer Frank’ en zijn liefde voor het fokken van geiten, heeft drie, ja u leest het goed: drie patenten opgeleverd: een op het gebied van energetische valorisatie van biomassa©; een met betrekking tot de matiging van CO2 uitstoot© en een op vorstbestendige- haargel©.
En wat dacht u van dat composteerbare, reuk absorberende, kreukvrije, zuurbestendige en waterdichte ondergoed© wat ze bij de Bijenkorf momenteel niet aangesleept kunnen krijgen? Juist ja, allemaal het gevolg van dat gezellige 'onderonsje' met onze directrice onlangs. Al zou ik bij god niet meer weten hoe we daar toen op zijn gekomen.
Enfin, wat ik wil duidelijk maken is dit: de kletser is de spil in elk bedrijf, de motor en de ziel waar alles mee staat of valt, begint en eindigt.En ik weet waar ik over klets! Neemt u dat maar van mij aan.
En nu we het toch over productiviteit hebben: kom daar eens om bij die eeuwig ‘ssssssssssssssst’ roepende collega. Die lapzwans die met zijn speekselrijk gesis om stilte meerdere malen kortsluiting heeft veroorzaakt in veelbelovende kletspraatjes en een laptop.
Dus, die 'extra kamers' voor al die op stilte beluste medewerkers die ‘zo hard willen doorwerken’, een kamer is ruimschoots voldoende voor die stilte-lijders. Deur dicht, slot erop en wég met die sleutel.
Zodoende kunnen wij, het leger der kletsmajoors, niet meer gestoord worden in onze abstracte benadering van het oplossen van de wereldse zaken van problematische aard.
Ik wil het hier graag bij laten, ik moet namelijk nog aardig wat afkletsen vandaag waaronder een aantal stevige dijen.
Natuurlijk, de kletser kletst maar wat, dat wist u al, maar ik hoop dat het u nu ook duidelijk is dat in zijn geklets een waarheid schuilt die net zo hard klopt als de collega op de deur die schreeuwt om stilte.
hoogachtend,
Japiooh,
Kletsmajoor
bijlage:
Kletsende collega’s zorgen voor overlast
11 maart 2011 - Waarschijnlijk praten uw werknemers niet alleen over werkzaken tijdens hun werktijd. Een beetje bijkletsen over allerhande onderwerpen hoort er zo nu en dan ook bij. Dit is goed voor het teamgevoel en werkt vaak ontspannend. Toch kan het behoorlijk irritant zijn voor een andere collega die hard wil doorwerken.
Geluidsoverlast kan soms problemen opleveren voor de gezondheid, zoals hoofdpijn, vermoeidheid en concentratiestoornissen. Maar vallen kletsende collega's ook onder geluidsoverlast? Het is lastig om hier een eenduidig antwoord op te geven. Waarbij de één het beste kan werken in volledige stilte, houdt de ander juist van een beetje rumoer op de werkplek. In de Arbowet staan geen richtlijnen voor deze vorm van geluidsoverlast, maar dit betekent natuurlijk niet dat u zich niet druk hoeft te maken over dit onderwerp.
Er zijn een aantal maatregelen die u kunt nemen om geluidsoverlast te beperken. Stel bijvoorbeeld een aantal kamers beschikbaar waar werknemers kunnen zitten als zij volledig geconcentreerd aan een taak willen werken. Kijk ook naar de vloerbedekking en de gordijnen. Als u deze goed uitkiest, kan het geluid hierdoor gedempt worden. Zet daarnaast printers en faxen in een aparte kamer. Moeten uw werknemers regelmatig een telefoontje plegen? Plaats dan scheidingswanden tussen de bureaus.
Onlangs mocht ik uw schrijfsel: ‘kletsende collega’s zorgen voor overlast’ ontvangen (zie bijlage).
Hierbij laat ik u weten dat ik een van die ‘kletsende collega’s’ ben en wel in optima- forma.
In uw artikel vraagt u zich af in hoeverre wij, de ‘kletsende collega’s’, de collega’s ‘die hard willen doorwerken’ tot last zouden zijn met onze 'koetjes en kalfjes' over bijvoorbeeld boeren die op vrouwen vallen die op boeren vallen die op vrouwen vallen, en zo voort en zo voort.
Welnu, laat ik u en uw dienst hier eens gezellig over bijkletsen, dat kan bovendien mooi op deze vrijdag want dan kletsen de meeste kletsers hier thuis. Voor mij niet gezellig, maar, aan de andere kant: hoe meer er wordt thuis gekletst, des te meer hebben we straks weer bij-te kletsen na het weekend.
Want zo werkt dat. Maar genoeg gekletst nu, op naar de kletspraat waar het u en mij om gaat.
Terecht merkt u op dat kletsen ‘goed is voor het teamgevoel en ontspannend werkt’. Maar dat is niet het enige opmerkelijk effect. Sterker nog, het is een ‘understatement ’ van de bovenste plank mag ik wel zeggen.
Menige kletspartij ontaardt hier namelijk in een brainstorm van heb ik jou daar - welke op zijn beurt niet zelden weer een stortvloed aan goede ideeën en uitvoerbare plannen tot gevolg heeft die op haar beurt zijn weerga weer niet kent.
Mag ik wat noemen?
Wat hier begon als prietpraat over ene ‘boer Frank’ en zijn liefde voor het fokken van geiten, heeft drie, ja u leest het goed: drie patenten opgeleverd: een op het gebied van energetische valorisatie van biomassa©; een met betrekking tot de matiging van CO2 uitstoot© en een op vorstbestendige- haargel©.
En wat dacht u van dat composteerbare, reuk absorberende, kreukvrije, zuurbestendige en waterdichte ondergoed© wat ze bij de Bijenkorf momenteel niet aangesleept kunnen krijgen? Juist ja, allemaal het gevolg van dat gezellige 'onderonsje' met onze directrice onlangs. Al zou ik bij god niet meer weten hoe we daar toen op zijn gekomen.
Enfin, wat ik wil duidelijk maken is dit: de kletser is de spil in elk bedrijf, de motor en de ziel waar alles mee staat of valt, begint en eindigt.En ik weet waar ik over klets! Neemt u dat maar van mij aan.
En nu we het toch over productiviteit hebben: kom daar eens om bij die eeuwig ‘ssssssssssssssst’ roepende collega. Die lapzwans die met zijn speekselrijk gesis om stilte meerdere malen kortsluiting heeft veroorzaakt in veelbelovende kletspraatjes en een laptop.
Dus, die 'extra kamers' voor al die op stilte beluste medewerkers die ‘zo hard willen doorwerken’, een kamer is ruimschoots voldoende voor die stilte-lijders. Deur dicht, slot erop en wég met die sleutel.
Zodoende kunnen wij, het leger der kletsmajoors, niet meer gestoord worden in onze abstracte benadering van het oplossen van de wereldse zaken van problematische aard.
Ik wil het hier graag bij laten, ik moet namelijk nog aardig wat afkletsen vandaag waaronder een aantal stevige dijen.
Natuurlijk, de kletser kletst maar wat, dat wist u al, maar ik hoop dat het u nu ook duidelijk is dat in zijn geklets een waarheid schuilt die net zo hard klopt als de collega op de deur die schreeuwt om stilte.
hoogachtend,
Japiooh,
Kletsmajoor
bijlage:
Kletsende collega’s zorgen voor overlast
11 maart 2011 - Waarschijnlijk praten uw werknemers niet alleen over werkzaken tijdens hun werktijd. Een beetje bijkletsen over allerhande onderwerpen hoort er zo nu en dan ook bij. Dit is goed voor het teamgevoel en werkt vaak ontspannend. Toch kan het behoorlijk irritant zijn voor een andere collega die hard wil doorwerken.
Geluidsoverlast kan soms problemen opleveren voor de gezondheid, zoals hoofdpijn, vermoeidheid en concentratiestoornissen. Maar vallen kletsende collega's ook onder geluidsoverlast? Het is lastig om hier een eenduidig antwoord op te geven. Waarbij de één het beste kan werken in volledige stilte, houdt de ander juist van een beetje rumoer op de werkplek. In de Arbowet staan geen richtlijnen voor deze vorm van geluidsoverlast, maar dit betekent natuurlijk niet dat u zich niet druk hoeft te maken over dit onderwerp.
Er zijn een aantal maatregelen die u kunt nemen om geluidsoverlast te beperken. Stel bijvoorbeeld een aantal kamers beschikbaar waar werknemers kunnen zitten als zij volledig geconcentreerd aan een taak willen werken. Kijk ook naar de vloerbedekking en de gordijnen. Als u deze goed uitkiest, kan het geluid hierdoor gedempt worden. Zet daarnaast printers en faxen in een aparte kamer. Moeten uw werknemers regelmatig een telefoontje plegen? Plaats dan scheidingswanden tussen de bureaus.
Valentijn
Alweer meer dan een jaar nu, stalkt hij zijn ex.
Achtervolgingen op de snelweg, telefoontjes om drie uur in de morgen, bossen- bloemen
op rare momenten en op vreemde plaatsen.
En zo gaat het maar door, dag in dag uit.
Alleen op Valentijnsdag laat hij haar een dag met rust.
Uit liefde.
Achtervolgingen op de snelweg, telefoontjes om drie uur in de morgen, bossen- bloemen
op rare momenten en op vreemde plaatsen.
En zo gaat het maar door, dag in dag uit.
Alleen op Valentijnsdag laat hij haar een dag met rust.
Uit liefde.
Oscar
‘Er zijn van die momenten in het leven dat je een stap verder moet. Jezelf weer eens moet gaan ontwikkelen zeg maar. Maar dan wel op het erudiete vlak als het ware, want anders blijft het zo oppervlakkig allemaal.’
Dat dacht het schaap, terwijl het gras stond te eten.
‘Hoewel, ik ben eigenlijk best wel erudiet genoeg, laat ik mijn frivole kant eens gaan aanpakken', dacht het kort daarop en vervolgens: ‘weet je wat: Ik Ga Iets Doen Alsof’.
Hier moeten we even pauzeren want het duurde meer dan een paar dagen voordat het schaap bedacht had wát hij wilde gaan doen, maar toen schoot het door hem heen:
‘een schaap dat zijn contactlensen zoekt, dat wordt hem!
En zo is het dus gekomen dat er tussen al die schapen die we vandaag de dag zien in de wei zien staan, er een staat te doen alsof ie zijn contactlensen zoekt.
Mocht je zulks overigens zien, laat dan een even bescheiden applausje klinken, dat zal het leuk vinden.
Een kort ‘bravo, Oscar!’ mag ook.
Want zo heet hij, het schaap.
Dat dacht het schaap, terwijl het gras stond te eten.
‘Hoewel, ik ben eigenlijk best wel erudiet genoeg, laat ik mijn frivole kant eens gaan aanpakken', dacht het kort daarop en vervolgens: ‘weet je wat: Ik Ga Iets Doen Alsof’.
Hier moeten we even pauzeren want het duurde meer dan een paar dagen voordat het schaap bedacht had wát hij wilde gaan doen, maar toen schoot het door hem heen:
‘een schaap dat zijn contactlensen zoekt, dat wordt hem!
En zo is het dus gekomen dat er tussen al die schapen die we vandaag de dag zien in de wei zien staan, er een staat te doen alsof ie zijn contactlensen zoekt.
Mocht je zulks overigens zien, laat dan een even bescheiden applausje klinken, dat zal het leuk vinden.
Een kort ‘bravo, Oscar!’ mag ook.
Want zo heet hij, het schaap.
Tikkie leaks
Mejuffrouw Bobeldijk, dank voor uw reactie. Echter is het met betrekking tot uw inbreng nog steeds onzeker, en daardoor aleatoir, en blijft het dus dubieus, zelfs gewaagd mogelijk zelfs gevaarlijk , wellicht hachelijk en sowieso onbeslist, op het onbestendige af in deze, ergo, op het randje van onvast zelfs, en daardoor mogelijk indirect onduidelijk, en mede ook nog daarom ongewis, of met andere woorden onvast, ten opzichte van de onveilig geworden precaire problematiek, of het riskant is geworden (en daarom twijfelachtig) of we het kunnen gaan oplossen met betrekking tot de gestelde deadline.
Vandaar mijn voorstel tot escalatie.
Zo kunnen we in iedergeval het borgen van de schuldvraag op een, níet, wankele, danwel wisselvallige, mogelijk aanvechtbare, waardoor als betwistbaar te beschouwen, leest gaan schoeien waardoor het geheel op een naar verwachting niet bedenkelijk mogelijk zelfs onbetrouwbaar - en daardoor equivoque - niveau zal komen te verkeren.
Dus nogmaals, escalatie, we hebben geen andere keus. Dat is de ellende van deze kwestie. Ze is geweldig kwestieus
Vandaar mijn voorstel tot escalatie.
Zo kunnen we in iedergeval het borgen van de schuldvraag op een, níet, wankele, danwel wisselvallige, mogelijk aanvechtbare, waardoor als betwistbaar te beschouwen, leest gaan schoeien waardoor het geheel op een naar verwachting niet bedenkelijk mogelijk zelfs onbetrouwbaar - en daardoor equivoque - niveau zal komen te verkeren.
Dus nogmaals, escalatie, we hebben geen andere keus. Dat is de ellende van deze kwestie. Ze is geweldig kwestieus
1986
Voor onze lieve en gewaardeerde collega Geertje moeten we iets opschrijven vanwege haar 25 jarig- jubileum. Alsof zo een fijne bloemenbon al niet genoeg is. Denk aan alle prachtige passiflora die je er mee kunt aanschaffen. Maar goed, het zei zo en voor Geertje doe ik zoiets graag.
Vijfentwintig jaar, dat is best een tijd geleden. Laten we eens kijken, wat deden we toen ook alweer zo een beetje? Ach verdraaid dat is waar ook! Dat is het jaar dat ik voor de eerste keer de Elfstedentocht win herinner ik me plotseling. En of ik wil of niet- maar natuurlijk wil ik, anders moet ik iets uit mijn duim gaan zuigen- beginnen de herinneringen aan mijn geestesoog voorbij te komen.
En weet je wat Geertje, nu je dit toch aan het lezen bent, kijk even mee:
Direct na het startschot zien we dan dat ik kan aanpikken bij een zekere WA van Buren, ‘de dolle Soestdijker’ die vanwege zijn drieste start èn brede zitvlak bij veel wedstrijdrijders geliefd is. Weliswaar vooral geliefd om ‘bij uit de wind te zitten’, maar toch. Wel zitten er aan beide zijden van mij, en dus ook achter het koninklijk- breed- uitgemeten windvrije achterwerk van onze Willem, tevens al mijn rivalen voor de overwinning. Een man of acht. Dus een gelopen race is het bepaald nog niet.
Na een tijdje blaast de dikkont zich, zoals te verwachten, totaal op. Als een raket met een lekke brandstoftank klapt hij volledig uit elkaar.
Drie sterke rijders uit het oosten van het land nemen de kop over. Ook die mannen ken ik. Het zijn de niet al te slimme gebroeders Duim. Ik zet me vlug achter hun stevige ruggen en vlieg heerlijk uit de wind verder naar Sneek. De drie Duimers zouden volgens hun moeder het verstand hebben verloren door besmetting met het zogenaamde ‘brain-virus’. Het eerste computervirus ooit gevonden. Die moeder Duim toch. Onzin, maar leuk verzonnen blijft het.
Net als ik denk dat het tijd wordt om ze maar eens de verkeerde kant op te gaan sturen, schuift de sluwe Ruud Lubbers naar voren. Hij haalt een plan tot opleiding in de ICT, mèt behoud van uitkering, uit zijn rugzak en overhandigt dit aan de sterkste van de drie. Dit geeft zoveel verwarring en discussie binnen het groepje dat ze bij de eerste de beste kluunplek een café binnen moeten om er met hun moeder over te gaan telefoneren. Ziezo, we kunnen dus verder zonder deze weliswaar sterke, maar domme jongens.
Maar nu zit ìk met die geslepen Ruud, die achter mijn rug zijn ICT- opleiding kletsverhalen naar mìj begint te roepen. De bits en bytes vliegen me om de oren. Maar ik trap er niet in. Neen, ik zal hèm eens leren met zijn gewauwel over banen en Ict. En die gelegenheid komt al snel. Vlak voorbij Bolsward gebaart Ruud dat hij dorst heeft gekregen van al zijn gepraat. Ik overhandig hem daarop mijn geheime wapen: een bidon met Italiaanse wijn die is aangelengd met een ietsepietsje methanol. Dàt zal hem leren. En ja hoor, nog voor Harlingen gaat hij, lijkbleek en met heftige krampen naar de kant. Ook van Ruudje zal ik dus geen last meer hebben.
Hola, maar nu even opgepast. Wie komt daar voorbij gestoven? Het is de nog fris ogende Edmond Halley zie ik vanuit mijn ooghoeken. En hij gaat er als een komeet van door.
Maar gelukkig! Net als in 1901 gaat hij veel te hard en vliegt even verderop in een flauwe bocht compleet uit de baan en verdwijnt uit het zicht. Een ijswolk van opstuivende sneeuw achter zich aan werpend. ‘Die zien we voorlopig niet meer terug’, roep ik tegen het inmiddels flink uitgedunde groepje koplopers.
Enfin, en de rest is geschiedenis.
Of ik de de kleine Maradona keihard uit de baan (en tegen een koek-en-zopie) zou hebben geduwd? Irrelevant. Goed het was mìjn hand die te zien was op de tv- beelden. Maar ik zeg jullie, alles gebeurde in een reflex. Het was dus eigenlijk meer ‘The Hand Of God’ die het lot van die kleine bepaalde.
En dat ik het op een akkoordje zou hebben gegooid met de laatst overgebleven kanshebber Greg Lemond? Waanzin! Ik zou hem hebben beloofd dat ik hem daarop zou helpen de tour de France te gaan winnen? Lariekoek. Je reinste lariekoek mensen.
Maar wie het niet geloven wil allemaal, mag gerust een keer bij mij thuis het gewonnen gouden- elfsteden- horloge komen bekijken. En wie het dàn nog niet geloven wil. Nou die gelooft het dan maar lekker niet. Het leven gaat toch wel door. Wat ik je brom.
Vijfentwintig jaar, dat is best een tijd geleden. Laten we eens kijken, wat deden we toen ook alweer zo een beetje? Ach verdraaid dat is waar ook! Dat is het jaar dat ik voor de eerste keer de Elfstedentocht win herinner ik me plotseling. En of ik wil of niet- maar natuurlijk wil ik, anders moet ik iets uit mijn duim gaan zuigen- beginnen de herinneringen aan mijn geestesoog voorbij te komen.
En weet je wat Geertje, nu je dit toch aan het lezen bent, kijk even mee:
Direct na het startschot zien we dan dat ik kan aanpikken bij een zekere WA van Buren, ‘de dolle Soestdijker’ die vanwege zijn drieste start èn brede zitvlak bij veel wedstrijdrijders geliefd is. Weliswaar vooral geliefd om ‘bij uit de wind te zitten’, maar toch. Wel zitten er aan beide zijden van mij, en dus ook achter het koninklijk- breed- uitgemeten windvrije achterwerk van onze Willem, tevens al mijn rivalen voor de overwinning. Een man of acht. Dus een gelopen race is het bepaald nog niet.
Na een tijdje blaast de dikkont zich, zoals te verwachten, totaal op. Als een raket met een lekke brandstoftank klapt hij volledig uit elkaar.
Drie sterke rijders uit het oosten van het land nemen de kop over. Ook die mannen ken ik. Het zijn de niet al te slimme gebroeders Duim. Ik zet me vlug achter hun stevige ruggen en vlieg heerlijk uit de wind verder naar Sneek. De drie Duimers zouden volgens hun moeder het verstand hebben verloren door besmetting met het zogenaamde ‘brain-virus’. Het eerste computervirus ooit gevonden. Die moeder Duim toch. Onzin, maar leuk verzonnen blijft het.
Net als ik denk dat het tijd wordt om ze maar eens de verkeerde kant op te gaan sturen, schuift de sluwe Ruud Lubbers naar voren. Hij haalt een plan tot opleiding in de ICT, mèt behoud van uitkering, uit zijn rugzak en overhandigt dit aan de sterkste van de drie. Dit geeft zoveel verwarring en discussie binnen het groepje dat ze bij de eerste de beste kluunplek een café binnen moeten om er met hun moeder over te gaan telefoneren. Ziezo, we kunnen dus verder zonder deze weliswaar sterke, maar domme jongens.
Maar nu zit ìk met die geslepen Ruud, die achter mijn rug zijn ICT- opleiding kletsverhalen naar mìj begint te roepen. De bits en bytes vliegen me om de oren. Maar ik trap er niet in. Neen, ik zal hèm eens leren met zijn gewauwel over banen en Ict. En die gelegenheid komt al snel. Vlak voorbij Bolsward gebaart Ruud dat hij dorst heeft gekregen van al zijn gepraat. Ik overhandig hem daarop mijn geheime wapen: een bidon met Italiaanse wijn die is aangelengd met een ietsepietsje methanol. Dàt zal hem leren. En ja hoor, nog voor Harlingen gaat hij, lijkbleek en met heftige krampen naar de kant. Ook van Ruudje zal ik dus geen last meer hebben.
Hola, maar nu even opgepast. Wie komt daar voorbij gestoven? Het is de nog fris ogende Edmond Halley zie ik vanuit mijn ooghoeken. En hij gaat er als een komeet van door.
Maar gelukkig! Net als in 1901 gaat hij veel te hard en vliegt even verderop in een flauwe bocht compleet uit de baan en verdwijnt uit het zicht. Een ijswolk van opstuivende sneeuw achter zich aan werpend. ‘Die zien we voorlopig niet meer terug’, roep ik tegen het inmiddels flink uitgedunde groepje koplopers.
Enfin, en de rest is geschiedenis.
Of ik de de kleine Maradona keihard uit de baan (en tegen een koek-en-zopie) zou hebben geduwd? Irrelevant. Goed het was mìjn hand die te zien was op de tv- beelden. Maar ik zeg jullie, alles gebeurde in een reflex. Het was dus eigenlijk meer ‘The Hand Of God’ die het lot van die kleine bepaalde.
En dat ik het op een akkoordje zou hebben gegooid met de laatst overgebleven kanshebber Greg Lemond? Waanzin! Ik zou hem hebben beloofd dat ik hem daarop zou helpen de tour de France te gaan winnen? Lariekoek. Je reinste lariekoek mensen.
Maar wie het niet geloven wil allemaal, mag gerust een keer bij mij thuis het gewonnen gouden- elfsteden- horloge komen bekijken. En wie het dàn nog niet geloven wil. Nou die gelooft het dan maar lekker niet. Het leven gaat toch wel door. Wat ik je brom.
Waanzin
De een maakt graag chocoladetaart,
de ander ruzie.
Wie dit niet snapt
hapt voortdurend
in zijn eigen illusie.
de ander ruzie.
Wie dit niet snapt
hapt voortdurend
in zijn eigen illusie.
Wankel evenwicht
Blind van levenslust
fladdert iets in mij
voortdurend naar het licht.
Soms, als het even rust,
kan ik het vatten
en dan houd ik het gevangen,
tot het zich bevrijdt,
in een gedicht.
fladdert iets in mij
voortdurend naar het licht.
Soms, als het even rust,
kan ik het vatten
en dan houd ik het gevangen,
tot het zich bevrijdt,
in een gedicht.
Heb je dit wel eens
Dat je boven een
onpeilbare diepte
hangt
En alles is stil
niemand zingt
Gedragen
door een
onzichtbare kracht word je
En alles is stil
Niemand zingt
En je weet dat
als je wakker wordt
Dit je leven is
En het leven slechts een droom
Waarin je zinkt
onpeilbare diepte
hangt
En alles is stil
niemand zingt
Gedragen
door een
onzichtbare kracht word je
En alles is stil
Niemand zingt
En je weet dat
als je wakker wordt
Dit je leven is
En het leven slechts een droom
Waarin je zinkt
Miss Muze
Na een lange vlucht
Is ze weer in de lucht
En cirkelt ze in en om
En rond mijn hoofd
Van waar, door haar
Fluisterend
Van alles wordt beloofd
Maar telkens als ik haar grijpen wil
Ready to Kill
Word ik door haar
Van mijn illussies beroofd
En ontsnapt ze in een zucht
Is ze weer in de lucht
En cirkelt ze in en om
En rond mijn hoofd
Van waar, door haar
Fluisterend
Van alles wordt beloofd
Maar telkens als ik haar grijpen wil
Ready to Kill
Word ik door haar
Van mijn illussies beroofd
En ontsnapt ze in een zucht
Hou je adem bij je eigen
Ik denk dat ik voortaan
alleen nog maar
mijn eigen adem slik
want van die
van jouw
krijg ik de hik
alleen nog maar
mijn eigen adem slik
want van die
van jouw
krijg ik de hik
Morning has broken
Straks lekker met mijn klompjes door de sneeuw,
die er dan aan blijft plakken,
zo word ik groot.
Daarna lekker de kroeg in,
voor een kopstoot!
die er dan aan blijft plakken,
zo word ik groot.
Daarna lekker de kroeg in,
voor een kopstoot!
IJdeltijd
hallo spiegeltje
ik weet wel waarom
jij niet naar me lacht
de dag is mooi begonnen,
maar ik ben nog altijd
lelijk als de nacht
ik weet wel waarom
jij niet naar me lacht
de dag is mooi begonnen,
maar ik ben nog altijd
lelijk als de nacht
Die zijn grof, joh!
Het leven is een vreemde onverklaarbare pijn
Sprak laatst onze opa Thijs,
Waarop oma Coby repliceerde met:
'JAHOOR!....,
maak dat mijn bejaarde kut maar wijs!'
Sprak laatst onze opa Thijs,
Waarop oma Coby repliceerde met:
'JAHOOR!....,
maak dat mijn bejaarde kut maar wijs!'
Abonneren op:
Posts (Atom)