Lang geleden ging mijn buurman Harry verhuizen. Zijn logica was simpel: hoe meer mensen ik vraag om te helpen, hoe sneller mijn huis leeg is en hoe eerder de verhuiswagen bepakt en gezakt naar Maastricht kan vertrekken. Een misrekening, zo bleek. Zowat de hele buurt was gevraagd om te 'helpen'. En tja, al die mensen moesten natuurlijk ergens zitten. Zodra een paar man de bank wilde oppakken, ging dat niet. "We zitten net zo lekker, we gaan zo direct beginnen, eerst even ..." Of: "Hé, laat die ijskast staan! Daar hebben we de meegebrachte pilsjes in gezet." Iemand anders riep weer: "Laat die stereo-installatie ook nog maar even aangesloten! Wie heeft er zin om te dansen? " Weer een ander: "Harry, er ligt iemand in je bed te slapen . Kun je die even wakker maken? Dan kunnen Isabel en ik even rusten en waar liggen de handdoeken want daarna moeten we wel even douchen.
Een maand later is hij alsnog vertrokken maar, enfin, jullie begrijpen het wel.
Te veel is te veel. Zeker als er te weinig is te doen.
Maar ik ga lekker met pensioen !
